Met Alex Callier

Wim Helsen nodigt interessante gasten uit voor een gesprek over hun favoriete tekst en de schoonheid van het geschreven woord.

 Alex Callier koos voor een fragment uit 'Ik ben de drummer van de band Okay' van Toby Litt.

Mijn oren tuiten verschrikkelijk. Oorsuizingen. Het is niet ernstig, ik
weet het, maar het houdt nooit op. Heb ik je er al eens over verteld? Ik
vergeet het alleen echt als we zelf muziek aan het maken zijn, of als ik naar
iets anders luister. Rock meestal, bij klassiek hoor ik het er nog overheen.
Net alsof iemand een gitaar tegen een versterker heeft gezet die nog aanstaat,
en dan binnen in mijn hoofd. Maar rondzingen kent tenminste nog variatie, raakt
verwrongen en in een knoop van een noot. (‘I feel fine’ van de Beatles.) Wat ik
hoor is het geluid van een televisie als er storing is, voordat ze het bordje
even geduld a.u.b. laten zien. Een biep-geluid met een oneindig aantal ie’s. De
b heb ik lang geleden gehoord, en als ik de p hoor, zal ik weten dat ik dood
ben.