Met Willem Vermandere
Wim Helsen nodigt interessante gasten uit voor een gesprek over hun favoriete tekst en de schoonheid van het geschreven woord. Willem Vermandere kiest voor een gedicht van Guido Gezelle.
't L A A T S T E
AAN DEN ONBEKENDEN LEZER
Hoe zoet is ‘t om te peizen dat, terwijl ik rust misschien,
een ander, ver van hier, mij on-bekend en nooit gezien,
u lezen kan, mijn dichten, mijn geliefde, en niet en weet
van al de droeve falen van uw vader den Poëet!
Hoe blij en is ‘t gedacht niet, als ik neêrzitte ende peis,
u volgend waar gij loopt op uw gezwinde wereldreis,
dat, zondig en allendig als ik ben; geliefde kroost,
uw stem, waarin geen zonde ‘n zit, misschien een ander troost;
uw stemme kan verblijden, schoon hij droef zij die u miek;
uw stemme kan genezen, zij uw Dichter nog zoo ziek;
uw stem misschien doet bidden, wijl ik zuchte en, biddensmoê,
versteend zitte en mijn herte noch mijne ogen opendoe!
o Dichten, die ‘k gedregen, die ‘k gebaard hebbe, in pijn
des dichtens, en gevoesterd aan dit arem herte mijn;
mijn dichten, die ‘k zoo dikwijls hercastijd heb, hergekleed,
bedauwend met mijn tranen en besproeiend met mijn zweet.