Met Paula Semer
Wim Helsen nodigt interessante gasten uit voor een gesprek over hun favoriete tekst en de schoonheid van het geschreven woord.
Paula Semer kiest voor het in memoriam 'Postuum Renée' van Monika Triest.
Misschien hebben we jou
toch niet goed gekend, after all, Renée
Nu is het te laat
je bent er niet meer
Je had het over gender vóór dat het woord bestond
en je hamerde erop door tot niemand nog luisterde
Misschien merkte je het niet eens
maar je beet door
Je schreef je te pletter
vóór iemand van ons schreef
meer onderwijs en dat soort dingen
vernederende dingen voor vrouwen
Je droeg de vlag zo hoog in je vaandel
misschien te hoog zelfs of te vroeg, wie weet
misschien kreeg je te weinig steun, ook van ons
misschien kenden we je niet goed
en dronk je je verdriet weg
we doen allemaal wel iets met dat verdriet
Je kon serieus doordrammen
maar dat moest wel in die dagen
waarin niemand wilde luisteren
zeker niet naar vrouwen als jij
En wij, wij blijven achter
met een gedreven ziel minder onder ons
Hoe moet dat nu verder
Renée?