Driebanden voor gevorderden

De voorbije dagen was er veel amateurvoetbal te zien. Niet zozeer in de bekerfinale of het tacklespektakel dat hier testmatch genoemd wordt.
Karel De Gucht daalde uit de lucht neder, ook met een vliegtuig, en vond dat deze flauwe campagne dringend nieuwe schwung verdiende. Wie anders dan hij kon daarvoor zorgen, dacht De Gucht. Dus nog even iets over Guantanamo. Maar vooral een geheel ongevraagde en onuitgelokte boodschap aan de kiezers die twijfelen tussen Open VLD en LDD: neen, een regering met de SP.A is geen evidentie, het kan ook met de N-VA. Een stem voor Open VLD is dus niet zomaar een stem voor een tripartite met die veelgeplaagde socialisten. Dat en alleen dat was de boodschap.
 
Hoeveel kiezers die eraan denken om Open VLD in te ruilen voor LDD zou De Gucht zo teruggehaald hebben? Driebanden voor gevorderden is geen publiekssport. Of wou De Gucht gewoon wat airplay, net toen Verhofstadt die zondag in de belangstelling stond. Verhofstadt die trouwens veel meer voor een tripartite voelt, dan voor een regering met de nationalisten. Verhofstadt voert tegenwoordig een Europese kruistocht tegen het nationalisme, dat hij zowat in elke speech als een kwaal van de crisis typeert. En nu opent De Gucht de piste om met N-VA een regering te vormen?

Maar zie, daar zag SP.A de gedroomde kans om eindelijk in de campagne te komen. En zichzelf tot inzet uit te roepen. Helaas werkt de machine niet en zal ook deze kans ze niet op gang trekken. De SP.A mikt nochtans op medelijden, op de underdogstem van kiezers die vinden dat in moeilijke besparingstijden de socialisten er maar beter bij zijn, anders kan zo’n rechts kabinet te veel pijn doen. Een beetje zoals in 1995, toen de SP onder de imposante kop van Louis Tobback voor "uw sociale zekerheid" vocht. En tamelijk goed uit het Agusta-schandaal kwam. De woorden van De Gucht zijn dus een geschenk voor SP.A. Die partij kan er alleen maar sterker door worden.

Bij N-VA zullen ze raar opgekeken hebben dat net De Gucht, die de Vlaamsnationalisten eerder omschreef als caractériels – lees heethoofden waar geen land mee te bezeilen valt – hen als eventuele regeringspartner naar voor schoof. Een staatshervorming die Open VLD én de N-VA samen kunnen ondertekenen is niet voor meteen. De Vlaamse liberalen pleiten in dat verband voor matiging, de Vlaams-nationalisten dus niet. Bovendien doorkruiste die keuze voor de als rechts geziene N-VA van De Gucht de stille koers van zijn voorzitter: Bart Somers wijst naar Groen! – die maar wat blij is met die teruggewonnen relevantie – voor de coalitiebouw, om op zijn beurt die socialisten er eventueel buiten te houden. Of liever: om de prijs die SP.A binnenhaalt voor de regeringsdeelname naar beneden te duwen. Ze denken bij SP.A niet alleen aan 1995, maar ook aan 1999: toen verloren ze de verkiezingen, maar wonnen ze de onderhandelingen.

De Gucht heeft ook in de aanloop naar de Vlaamse verkiezingen van 2004 eens strategisch uitgepakt: nadat Stevaert en Verhofstadt het erover eens waren dat het migrantenstemrecht zo snel mogelijk door het parlement moest raken besloot De Gucht nog een laatste amendement toe te voegen. Resultaat: premier Verhofstadt gooide in een nooit geziene putch VLD-voorzitter De Gucht door het raam, werd 48 uur partijvoorzitter en vond dan Dirk Sterckx om dat van hem over te nemen. De partij heeft jaren nodig gehad om dat koningsdrama te verwerken.

De Gucht wil LDD kiezers terug halen, Somers wil de coalitieprijs voor SP.A naar beneden halen. Dat is waar het strategospelletje om draait. Als dat wat schwung in de campagne moet brengen, dan is het vooral een beetje triestig. Dan liever een debat over de oplossing voor de grote zorgnoden.

lees ook