Quarantaine

Twee dagen voor de lancering wordt de Sojoezraket traditioneel om 7 uur 's morgens van de assemblagehall naar het lanceerplatform vervoerd. Anders dan in de VS met de shuttle ligt de raket horizontaal. De roll-out gebeurt om 7 uur 's morgens omdat dat zo moet, is de uitleg. Het is de eerste keer zo gebeurd en zo zal het altijd zijn. Het is indrukwekkend om de Sojoez, die twee dagen later de lucht in zal brullen, op een meter of 5 naast je voorbij te zien schuiven op een trein, voortgetrokken door een oude locomotief, want traditie moet er zijn...
Even later rijdt het konvooi over tientallen muntstukken die genodigden en perslieden op de sporen hebben gelegd. Dat brengt geluk voor de bemanning. Uw dienaar is nu in het bezit van een plat stuk van 50 cent, niet meer bruikbaar voor een karretje bij mijn favoriete supermarkt, maar wel degelijk overreden door de Sojoez van Frank De Winne.

Met onze bus stuiven we naar het lanceerplatform: het valt me op hoe klein het witte stuk van de raket is, waar de 3 bemanningsleden De Winne, Thirsk en Romanenko 2 dagen moeten overleven, voor ze bij het ISS aankomen.

De wind bederft het feestje. De raket optillen van de trein naar een verticale positie is té gevaarlijk bij de stevige windstoten die er zijn. De immer sympathieke André Kuipers, de Nederlandse astronaut die Frank De Winne tot het laatste moment kan vervangen, bevestigt dat. We staan er al om 10 uur 's ochtends, maar de hele procedure verschuift naar de late namiddag. We kunnen ook niet meer terugkomen, helaas. Het schema van onze persreis zit vol. We druipen af.

Een bord charcuterie, een kom Russische soep en een best smakelijk stuk vlees (met errond een omelet) later, filmen we de traditionele boomplantactie van de bemanning. Samen planten ze dus volgens de traditie een boompje. Door de jaren heen is een klein parkje ontstaan.

Daarna monteren we onze nieuwsitems in het perscentrum. Daar wordt het voor onze Russische begeleiding duidelijk dat een cameraman uit onze delegatie er wat ziekjes bij loopt. En dan gaat het snel: dokter erbij, cameraman naar ziekenhuis voor onderzoek en wij mogen niet meer bewegen. We werken voort, maar eigenlijk zitten we wel degelijk in een tijdelijke quarantaine. Een blog op de site van een krant, die ironisch bedoeld was, zet de poppen aan het dansen. Het leek wel of België dacht dat Frank De Winne met een vreselijke aandoening afgezonderd was van de buitenwereld. Een schoolvoorbeeld van hoe snel nieuws een eigen en fout leven gaat leiden. Snelle communicatiemethodes hebben veel voordelen, maar ook hun gevaren ... .

De cameraman in kwestie blijkt na onderzoek stevig verkouden, meer niet, maar hij mag voorlopig niet meer terugkomen en blijft misschien tot we huiswaarts keren verplicht in het ziekenhuis. De Russen houden het been stijf. Misschien leest onze collega uit verveling een pak Belgische sites. In dat geval wensen Mikael en ik hem veel moed!

Na het avondeten gaat de werkdag nog even door voor ons. In het donker rijden we terug naar de buurt van het lanceerplatform en sturen van ter plaatse met een ingenieus satellietsysteem een korte update door voor het journaal van 7. Mikael en ik zijn op van 4.30 uur en het is dan in Bajkonoer 22.15 uur. Iedereen is moe en op voor vandaag. Net voor we vertrekken wijzen de begeleidsters van Roskosmos erop dat daar, en ze wijzen naar de hemel, het ISS voorbij vliegt. Een witte stip, net als een vliegtuig, maar dan zonder knipperlichten. Daar kan een mens, in het donker van de Kazachse steppe, met een Sojoezraket in de achtergond, toch even van genieten. Tot morgen !

lees ook