Van olijven en cactussen

"Het is de minst slechte optie, echt veel enthousiasme is er niet voor de PS". Zo klonk het hier en daar in de coulissen van het Ecolo-beraad in Namen. De keuze om coalitiegesprekken op te starten met de PS is er inderdaad een van het verstand, en van de politieke logica. CDH en Ecolo hebben met andere woorden weerstaan aan de lokroep om naar een radicale "change" te gaan door de PS in de oppositie te sturen. Een lokroep die velen nochtans in de ban had, zeker bij Ecolo.
Maar er zijn dus de cijfers. De PS blijft de grootste partij in Wallonië en in de Franse Gemeenschap, een signaal van de kiezer dat niet zomaar kan worden ontkend.

Andere cijfers hebben ook meegespeeld. De budgettaire toestand kondigt zich barslecht aan. Als er dan bespaard moet worden, hebben Ecolo en CDH liever dat de PS mee in de regering zit, en niet in de oppositie. Want met haar machtige vakbondsapparaat zou een PS in de oppositie de regering flink wat stokken in de wielen kunnen steken. Bovendien wil de MR allerlei lastenverlagingen doorvoeren. Voor CDH en Ecolo leek dat geen aantrekkelijke optie, op een moment dat de staatskas leeg is.

En dus wordt het een olijfboom in Wallonië, in Brussel en in de Franse Gemeenschap. Die politieke symmetrie speelde trouwens ook een rol in de keuze voor de PS. Maar een olijf kan snel in een cactus veranderen, zo zeiden Ecolo-kopstukken Jean-Michel Javaux en Isabelle Durant vanmorgen al op de radio. Met andere woorden: de zaak is nog lang niet rond. Er worden gesprekken opgestart, maar als blijkt dat de PS ondanks alle beloftes toch niet ver genoeg wil gaan inzake bijvoorbeeld politieke ethiek, dan kan alles opnieuw worden bekeken. Dan kan er alsnog voor de MR worden gekozen bijvoorbeeld. Of dan kan Ecolo een radicale andere keuze maken. “Ecolo is niet bang van de oppositie” is een zin die in groene kringen vaak wordt herhaald.

Merkwaardig zijn wel de verschillen die zich nu aftekenen in noord en zuid. In Wallonië en in Franstalig Brussel zitten de liberalen dus in de oppositie. Ook al is de MR de grootste partij in de hoofdstad. In Vlaanderen en in Nederlandstalig Brussel zitten de liberalen (tot nader order?) wel in de regering, de Vlaamse liberaal Guy Vanhengel is zelfs de kingmaker in Brussel. Het is niet voor het eerst dat de verschillende taalgroepen andere coalities sluiten binnen de schoot van de Brusselse regering. Maar het blijft wel vreemd dat elk in zijn eigen hoek een akkoord sluit, bijna alsof ze niets met elkaar te maken hebben. Typisch Belgisch?

De grote verliezer van deze Franstalige partnerkeuze is natuurlijk MR-voorzitter Didier Reynders. Zoals het er nu naar uit ziet, valt hij overal uit de boot, in alle deelregeringen. Het is pijnlijk voor de man die het politieke centrum wou verleggen. Voorlopig houden de liberalen het erop dat het om een collectieve mislukking gaat. Maar de messen zullen geslepen worden. In de coulissen nemen veel MR-mandatarissen het Reynders kwalijk dat hij zich bij zowat iedereen ongeliefd heeft gemaakt. Luistert de voorzitter van de partij straks naar de naam Michel?

Nina Verhaeghe

lees ook