"Mensen die naar Janneke Maan op reis gaan"

Wij vroegen onze lezers welke herinneringen zij hadden aan de maanlanding 40 jaar geleden. Velen waren toen nog kind, maar ook zij beseften dat dit speciaal was.
(Patrick Van Opstal): In 1969 was ik een jongen van 10 jaar. Ik kom uit een arbeidersgezin en we hadden het niet zo breed thuis. Mijn ouders hadden nog geen tv. Daarom herinner ik het me nog zo scherp dat we die bewuste avond/nacht tot bij mijn grootouders, die een kilomer verderop woonden, wandelden (vader, moeder en ik).

Zij hadden een zwart-wit tv-toestel. Er was nog geen kabel en ze hadden een antenne op het dak, waarmee je de BRT “Brussel Vlaams” en de RTB “Brussel Frans” kregen en ik denk dat ze zelfs een NOS-kanaal en RTL binnenkregen.

Ik herinner me de slechte beeldkwaliteit en het gekraak nog. Of dit kwam door de verbinding met de maan, of door de toenmalige kwaliteit van de toestellen laat ik in het midden.

Ondanks dat ik nog een kind was, besefte ik maar al te goed dat dit geschiedenis was. Tekenend voor die periode en die generatie vind ik, dat iedereen het gezien had en we daardoor dat collectieve geheugen hebben.

In dat jaar had je ook de moorden op Robert Kennedy en Martin Luther King, won Merckx zijn eerste Tour en was er de Vietnamoorlog met de verschikkelijke beelden die op ons netvlies gebrand blijven. Ik ben zeker dat dit te maken heeft met het eerder beperkte media-aanbod. Immers, buiten de paar tv-kanalen, de krant en de radiojournaals (inclusief  “actueel” ) had je niets anders om je honger naar nieuws te stillen.

Als ik naar mijn kinderen (internetgeneratie) kijk, dan garen die hun “nieuws” zeer selectief en divers. Ze hebben internet, gsm, digitale tv. Ik heb de indruk dat ze vandaag ook niet snappen dat ik de weekendkrant tot in detail wil verslinden. Zij lezen de “headlines” op De Redactie of De Morgen ... en dan prijs ik me gelukkig dat ze dat al doen.

Ik krijg de indruk dat de huidige generatie zich minder bewust is van wat er zich in de wereld afspeelt dan vroeger. Een onthutsend voorbeeld maakte ik onlangs mee. Ik hoorde ’s ochtends op het Radio 1-journaal over de dood van Karel Van Miert. Op het werk aangekomen, meld ik aan een groepje collega’s: “Karel Van Miert is dood. Weten jullie het al?” Waarop een mid-twintiger vraagt: “Wie?” Ik was sprakeloos.

Maangekte en kinderlogica

(Alain Van Houte): Ik herinner mij nog mijn vader die op 1 meter van de beeldbuis naar tv keek, terwijl hij absolute stilte vereiste van ons. Naar wat? Naar zwevende dikke mensen: ik herinner mij vooral de ronde grote bolle helmen, en ook de typische "piepen" tijdens de conversaties (later spraken wij zo ook onder vriendjes, die "piepen" tussendoor imiterend, dat lukte wel, maar dat zweven daarentegen...).

Ik herinner mij ook dat, toen alles echt doorgedrongen was (wat er echt gebeurd was... een bemande maanlanding), dat ik eens stiekem buiten naar de maan gekeken heb, maar teleurgesteld moest vaststellen dat er met het blote oog niets te zien viel. Wat was ik toen jaloers op zij die een verrekijker hadden... Ik was toen 7.

Wat ik me ook herinner... afstand aarde-maan = 384.000km. Onmiddellijk heb ik dat toen opgeschreven en daarna eens gekeken hoeveel km mijn vader nog zou moeten rijden met zijn auto om die afstand overbrugd te hebben... Ik weet nog dat er iets niet klopte. (Misschien was het wel het feit dat een km-teller in een auto toen aan 100.000km opnieuw begon te tellen vanaf nul?)

Als ik nu terugdenk aan die kinderlijk naïeve tijd, ben ik wel fier om dat toch (zij het min of meer onbewust) meegemaakt te hebben!

Wat met de mama's van de astronauten?

(Dirk Alaerts): De maanlanding van 1969... Ik was toen 5 jaar. De hele dag was het thuis al een grote drukte geweest door Eddy Merckx zijn eerste Tourzege. Men was daar thuis nogal fanatiek fan van, dus alles draaide rond "den Eddy".

Toch was het ruimteverhaal ook een belangrijk onderwerp van gesprek. Het was een gebeurtenis waar iedereen al enkele dagen van te voren niet kon over zwijgen. Dus ook voor mij als jong ventje was het wel iets bijzonder. Mensen die naar Janneke Maan op reis gaan..... Wauw!!!!! Plannen om later zélf astronaut te worden, begonnen vorm te krijgen.

Ik werd die zondagavond reeds vroeg in mijn bedje gestopt. 's Nachts werd ik dan wakker gemaakt om mee live naar de televisiebeelden te kunnen kijken. Het was een warme zomernacht en in bijna de hele straat brandde er nog licht in de huizen... Eindelijk was er dan "het moment".... Onvergetelijk!!! Dat die beelden zelfs zoveel jaar later nog altijd een duidelijke herinnering blijven....

De ochtend nadien heb ik dan meteen met mijn Lego's de maanlander (LM) nagebouwd. Mét een aantal duidelijke verbeteringen, want ik had toch wat dingen opgemerkt die beter konden. Er was bijvoorbeeld geen ruimte voorzien in de LM voor de mama's van de astronauten.

Jammer genoeg zijn mijn modificaties door de NASA niet gebruikt bij volgende vluchten... Ook het astronaut worden is er niet van gekomen....

Besef drong pas later door

(Pascal Beirens): Zie nog steeds mijn papa zitten in een zwarte zetel in de living voor het oude tv-toestel (enkel maar zwart-wit beelden). Hij riep ons erbij om iets unieks te laten zien en zei toen: “Kijk, de eerste man op de maan”. Ik zag inderdaad een manneke uit een maanlander afdalen en zijn eerste passen op de maan zetten. Het maakte op mij als kind van 7 jaar toen weinig indruk (was blijkbaar geen spannende film).

Pas na vele jaren voldoende kennis van fysica te hebben genoten en de evolutie van de computers te hebben gezien, werd het mij pas duidelijk wat voor uitzonderlijke prestatie er in 1969 werd neergezet. Het is bijna niet te vatten dat men toen met computers met slechts 64 kilobyte geheugen naar de maan kon gaan. Dit maakt deze prestatie dan ook zo bijzonder en uniek. Proficiat NASA !! Dank aan mijn pap voor deze mooie herinnering.

Meest gelezen