Grootvader: "Dat is trucage"

Wij vroegen onze lezers welke herinneringen zij hadden aan de maanlanding 40 jaar geleden. Enkele lezers herinneren zich nog dat hun grootouders maar erg moeilijk konden geloven dat er een mens op de maan was geland.
(Koen Umans): Ik was 7 jaar in 1969. We kwamen net terug van het verlof uit Oostenrijk. Mijn grootouders woonden in het noorden van Limburg en we gingen even op bezoek. Samen keken we naar de maanlanding. Mijn grootvader was helemaal onder de indruk van wat hij zag en het ging zijn petje te boven. Ik herinner me dat hij, terwijl hij buiten naar de maan keek, tegen me zei: "die maanlanding, dat is trucage, dat kan niet echt zijn".
(Patrick Dumon): Ik was toen in Frankrijk, bij mijn grootouders, namelijk te Monceau-Les-Mines. Ik was toen veertien jaar oud. Die nacht ben ik alleen opgestaan om het geheel te bekijken op televisie. Het waren ongelofelijke, mooie beelden die me steeds bijgebleven zijn - die zweefachtige passen van hem, als ware het dat hij op licht veerkrachtige zachte kussens stapte.

Voor mijn grootmoeder was dit opgezet spel van de Amerikanen. Men moet weten dat ze een Italiaanse was, héél gelovig en voor haar kon het niet zijn dat er ginder boven dergelijke zaken konden gebeuren. Voor haar was het ginder de “hemel van God”.

Het was mooi om haar visie te horen en te zien. Het geheel was gekoppeld met de typische Italiaanse bewegingen van haar armen alsook met een overtuiging om u tegen te zeggen. Men kon er geen speld tussen krijgen om haar te overtuigen van het tegendeel. Die 21 juli 1969 zal ik nooit kunnen vergeten dankzij mijn grootmoeder. Drieëntwintig jaren geleden is ze overleden en steeds heb ik gehoopt dat ze in “haar hemel “ zachtjes geland is.

Nu ben ik 53 jaar oud en steeds op de 21ste juli gaat er iets in mij dat zegt: “en als ze eens gelijk had “. Raar hé.

"Goed gespeeld"

(José Meyvisch): Terwijl iedereen in de familie vol spanning keek naar de televisie en meeleefde met de astronauten, schudde mijn grootmoeder vol overtuiging neen en zei: "Dat is allemaal trucage! Die beelden komen niet van de maan maar uit Hollywood." Ze is gestorven in 1979 en tot dan heeft ze volgehouden dat de maanlanding nooit in het echt heeft plaatsgevonden.
(Peter Lejeune): Ik werd 8 jaar op 26 juli 1961. De beelden zie ik nog altijd voor me. Mijn grootmoeder was 61 jaar en kon gewoon niet geloven dat er mensen op de maan waren. Ze zei: "dat is opgenomen in een of andere studio en goed gespeeld". Zaken die me altijd bijbleven.
(George Buelens): Voor veel gewone mensen was het toen echt te veel om te kunnen geloven. Bij de maanlanding was er immers ook de eerste Tourwinst sinds 30 jaar van een Belgisch renner, namelijk Eddy Merckx. Zelf ging ik even op cafébezoek, ook een kwestie om vooral die eerste rechtstreekse beelden, toen nog in zwart-wit, van de maanlanding niet te missen.

In een hoek zaten twee bejaarde mannen met pet op, een sigarettenpeuk in de mond, bij een pintje te discussiëren over de Tour en over de maanlanding. Wat me toen echt is bijgebleven, is wat een van de mannen met een zeer ernstig gezicht tegen de ander zei: “dat ze maar voorzichtig zijn, want ik denk dat ze daar rap zullen vanaf vallen, van die maan”.

Je gelooft op zulk ogenblik niet dat iemand in staat is tot zo'n uitspraak en ik vind het na al die jaren nog even straf.