Faithfull met gevarieerde set op Gent Jazz

Het Gent Jazz Festival kon dit jaar 35.000 bezoekers bekoren en zit daarmee duidelijk in de lift. Zaterdag sloot Marianne Faithfull de avond af, met een erg gevarieerde set die zich best als een "best of" laat omschrijven. De grootste verrassing bewaarde ze voor het einde.
Het tweede festivalluik bevat traditioneel geen echte jazz, maar genres en artiesten die door jazz beïnvloed zijn. Neem nu Marianne Faithfull: haar naam is ontegensprekelijk verbonden met alles waar rock voor staat.

Maar dat rock en jazz eigenlijk heel dicht bij elkaar liggen, had Joe Jackson, die vóór haar op het podium stond, al bewezen.

"Survivor van de rock" met gevarieerde set

Marianne Faithfull is een van de survivors van de rock. Al 45 jaar lang staat ze in de schijnwerpers. Dat ze een zwaar leven heeft gehad, is bekend -haar raspende stem is er het bewijs van-, maar toch heeft ze de sensatiepers nooit de kans gegeven om alleen maar dáárover te schrijven. Ze heeft genoeg sterke platen uitgebracht om de aandacht telkens weer naar haar muziek te leiden.

Voor iemand met haar staat van dienst kwam Faithfull opvallend ongecompliceerd het podium opgewandeld, het applaus dankbaar in ontvangst nemend. Ze werd omringd door zeven muzikanten, die van vele markten thuis waren. Een greep uit het indrukwekkend aantal instrumenten: mandoline, accordeon, saxofoon, contrabas, hoorn en zelfs een zaag. Dat Faithfull een gevarieerde set in petto had, was meteen duidelijk. Ze begon met een paar nummers uit haar jongste, bijzonder goed onthaalde coveralbum “Easy come, easy go”, zoals “Far from Dover” van Dolly Parton en “In my solitude” van Billie Holiday.

Save the best for last

Na een halfuurtje schopte ze haar knellende schoenen uit –“de dames in het publiek weten wat een verlichting dat kan zijn”- en begon ze inderdaad met meer pit te zingen. Ze wisselde nummers uit de nieuwe plaat af met hier en daar een cabaretlied van Kurt Weill en hoogtepunten uit haar carrière, zoals “Broken English”, “Sister Morphine” en de door het publiek meegezongen “Ballad of Lucy Jordan” en “As tears go by”.

Dat voortdurende wisselen van register (want elke song kreeg ook een heel andere instrumentale omlijsting) toonde hoe gevarieerd haar carrière wel is geweest, maar was tegelijk een beetje de zwakte van de set: telkens als er een bepaalde sfeer was opgewekt, moest die meteen wijken voor een heel andere klankkleur.

De grootste verrassing bewaarde Marianne Faithfull voor het einde: ze riep Joe Jackson op het podium. Hij begeleidde haar op de piano bij “Don’t forget me”, een cover van Harry Nilsson. “And when we’re older and full of cancer, it doesn’t matter, come on get happy”, zong ze vol overtuiging. Twee oudere artiesten die nog eens vroegen om de liefde van het publiek: het was een mooie afsluiter.

Sara Van Poucke

Het Gent Jazz Festival beleeft vandaag zijn slotdag. Lady Linn, Melody Gardot en Jamie Cullum staan op het programma.