Genoten van tocht langs de kuststeden

Wij hebben dankzij Beaufort plekjes ontdekt waarvan wij het bestaan zelfs niet konden vermoeden. Toch zal curator Phillip Van den Bossche zich moeten herpakken om de kuststeden over drie jaar opnieuw enthousiast te krijgen.
Het is de eerste keer dat de ploeg van curator Phillip Van den Bossche een Beaufort organiseerde, samenstelde en opbouwde.

De twee vorige edities werden gemaakt door Willy Van den Bussche, de vorige directeur van Provinciaal Museum voor Moderne Kunst in Oostende, een gewichtig man die in de artistieke scène ook niet helemaal onbesproken is.

Zijn kracht was wel dat hij spectaculaire installaties uitstekend kon doseren met ingetogen, verstild werk.

Beaufort03 kent geen enkele grote uitschieter. Iedereen herinnert zich de olifanten van Andries Botha op het strand van De Panne, of de zwangere spin Maman van Louise Bourgeois vakkundig geplaatst over het graf van James Ensor.

Van den Bossche wilde voor de derde editie geen enkele kunstenaar die aan de twee vorige afleveringen had deelgenomen. Dat is volgens ons geen verstandige optie geweest omdat daardoor grote, belangrijke namen uit de boot vielen.

 

Pijnlijk euvel

Daarnaast is de spreiding van de kunstwerken over de tien kuststeden onzorgvuldig en niet coherent. Het gaat niet op dat bv Bredene drie goede werken krijgt en dat De Panne het moet stellen met kwalitatief mindere kunst.

Of dat er in Nieuwpoort een politiek sterk verhaal over de bootvluchtelingen wordt verteld maar dat in andere steden een organisch verband tussen de werken niet of amper aanwezig is.

En hoe is het mogelijk dat een installatie van Marijke Van Warmerdam niet werkt, dat de organisatie zich voor dit euvel bij de bezoekers niet verontschuldigt, dat vinden we ronduit pijnlijk en niet verschoonbaar.

Te veel toeristische pr-taal

Wij weten natuurlijk wel dat door de bankencrisis Beaufort03 vijfhonderdduizend euro minder sponsorgeld in het laatje kreeg. Er werd niet bezuinigd op de kunst maar wel op ondersteunende diensten.

Dus geen discussieforum op het internet – een organisatie van een dergelijk kaliber moet dat hebben -, geen updaten van de website waardoor de site pijnlijk oubollig en ronduit lullig oogt en leest.

En ook de samenstelling van de kleine ku(n)stgids (5 €  en dat is geen geld) is niet vlekkeloos. Te dikwijls lezen we toeristische pr-taal in plaats van kritische, kernachtige zinnen. Beaufort03 bezoeken kan aan een heel democratische prijs en ook de grote catalogus (30€) bevat aantrekkelijke en wetenschappelijk sterk geformuleerde artikels.

Een mooie vondst is wel ‘Het logboek van Kapitein Beaufort’, een erg prettig boek voor de kinderen die via spelletjes de ku(n)st ontdekken.

Eresaluut voor Blankenberge

Enthousiast zijn wij over de rol die alle kuststeden spelen. De Vlaamse kust is bezig met een intelligente, gestructureerde en boeiende culturele inhaalbeweging. En zelfs het zo verguisde Blankenberge verdient een eresaluut voor wat bestuurders en cultuurmedewerkers aan het opbouwen zijn.

Wij hebben genoten van onze negendaagse tocht langs de kuststeden. Wij hebben dankzij Beaufort plekjes ontdekt waarvan wij het bestaan zelfs niet konden vermoeden.

En wij hebben -en dat maakte ons altijd gelukkig- vele bezoekers met het gele gidsje ontmoet, ploeterend door de duinen, soms klauterend naar het hoogste punt ervan, om dan als een zeeman in een kraaiennest te turen over het kunstwerk en het prachtige landschap.

En dat is een troef die dit jaar maximaal werd uitgespeeld. En de kritiek dat sommige werken moeilijk te vinden waren, tja, dat kan, maar dat schrijven wij dan op het debet van die ene luie criticus die niet doorhad dat het credo van Beaufort is: actief ontdekken. En actief betekent wandelschoenen aantrekken, zo blijkt.

 

Wat met de toekomst?

Wat met de toekomst van Beaufort? We hebben op het terrein bij beleidsverantwoordelijken soms harde soms milde kritiek gehoord op Phillip Van den Bossche en zijn ploeg.

Wil hij over drie jaar de kuststeden opnieuw enthousiast krijgen, dan zal hij zich moeten herpakken. Hij zal moeten leren sommige kunstenaars terug te fluiten wanneer zij met minderwaardig werk of een bekende installatie komen aandraven.

En hij zal een evenwicht moeten zoeken tussen publiekslokkers (Andries Botha, Louise Bourgeois) en kunsthistorisch eerder hermetisch werk.

Maar wat ons betreft: wij hebben zeventig kilometer gewandeld naar ontelbare mooie plekjes, we hebben zevenhonderd foto’s gemaakt, en één ding willen we nu al bevestigen: over drie jaar zijn we weer van de partij.

Tegen 2012 heeft onze pedicure met veel zalfjes en zachte massages onze voetjes opnieuw zeewaardig gemaakt voor een frisse tocht van negen boeiende dagen.

Yves Jansen

Beaufort03