Charles Manson: "Ik ben de Duivel"

Hij beweerde zelf niet aanwezig te zijn geweest, toch werd Charles Manson in april 1971 ter dood veroordeeld wegens samenzwering en moord op zeven personen, onder wie actrice Sharon Tate en zaakvoerder Leno LaBianca. Zijn charisma was oneindig, alsook zijn marketing-gevoel. Door de verantwoording van zijn daden in popmuziek te zoeken, werd hij een symbool voor heel wat jongeren, op zoek naar zichzelf en een eigen gecreëerde wereld.
Charles Manson werd in 1934 geboren als “no name Maddox”. Toen zijn jonge moeder –ze was pas 16- even later trouwde met William Manson, kreeg de baby zijn definitieve naam.

Moeder Maddox belandde al snel in de gevangenis: het begin van een leven voor Manson in halfopen instellingen, gevangenissen, gesloten instellingen, opnieuw gevangenissen.

Op zijn 32e kon Manson niet anders dan vaststellen dat hij de helft van zijn leven in gevangenschap had doorgebracht. Ondertussen vond hij wel de tijd om twee keer te trouwen. Zijn tweede vrouw was een prostituee, die zichzelf “Candy” liet noemen.

"Helter skelter" van The Beatles

In 1967 vond Manson de tijd rijp om zijn leven een andere wending te geven: hij werd fulltime hippie, beschilderde een oude schoolbus en stak die vol zitkussens, liet zich omringen door vooral jonge vrouwen op zoek naar LOVE en ontdekte “The White Album” van The Beatles.
De liedjes op deze plaat boden volgens hem alle antwoorden op de belangrijke levensvragen. Doch indirect, maar dat gaf Manson de gelegenheid om er zijn eigen interpretatie aan te geven.

Samen rond het kampvuur blowend, keuvelend over de dreigende zwarte overheersing en zelfs totale rampspoed, bedacht hij de link met het Beatles-nummer “Helter Skelter”. The Manson Family was officieel geboren.

“Now it’s time for Helter Skelter”, zou Manson gezegd hebben voor de moorden van 8 augustus 1969. En “Totally destroy everyone, as gruesome as you can”.

Vier leden van The Family richtten een waar bloedbad aan: Sharon Tate kreeg 16 messteken, haar gasten Abigail Folger kreeg er 28, Wojciech Frykowski meer dan 50, Steven Parent en Jay Sebring werden neergeschoten. Met het bloed van Tate werd “pig” op de voordeur geklad. De volgende nacht ondergingen zaakvoerder Leno LaBianca en zijn vrouw hetzelfde lot.

Hoogtepunt voor de media

Aanvankelijk zat het onderzoek naar de daders muurvast. Pas eind ’69 slaagden de onderzoekers erin beide zaken met The Manson Family te linken.

Het proces, dat startte in juni 1970, werd een hoogtepunt voor de Amerikaanse media met Manson in een glansrol: hij verscheen met een X, later een swastika, gekrast op zijn voorhoofd , probeerde de rechter aan te vallen, liet zijn medebeschuldigden folkliedjes zingen en schoor zijn hoofd kaal (“Ik ben de Duivel, en die heeft altijd een kale kop.”).

Ter zijner verdediging zei hij: ”Muziek vertelt jongeren zich tegen het establishment te verzetten. Waarom geef je mij daarvan de schuld? Ik heb die muziek toch niet geschreven.”

Het maakte allemaal weinig indruk op de rechter en op 19 april 1971 werd hij ter dood veroordeeld. Bijna een jaar later werd zijn straf omgezet in levenslang.

"Dit is juist waar Charlie wil zijn"

Ook vanuit de gevangenis bleef Manson de media bespelen. Hij gaf verschillende interviews aan de grote Amerikaanse televisieomroepen. Sommige daarvan moesten drastisch worden ingekort voor uitzending wegen een hoog gehalte aan ongeloofwaardigheid van zijn woorden.

In 1984 haalde hij, zij het onbedoeld, de media nadat hij in brand was gestoken door een medegevangene. Deze laatste nam het niet dat Manson zich voortdurend ergerde aan zijn rare krisjna-liedjes.

In 2012 kan Manson opnieuw een gratieverzoek indienen. Maar of hij echt vrij wil komen is nog de vraag. Een oud-Family-medewerker zei hierover: ”Men zegt wel dat hij in de gevangenis zit. Maar dat is juist waar Charlie wil zijn."

Mon Knevels