Genieten van natuur en cultuur tussen Wetteren en Berlare

De Schelde tussen Wetteren en Berlare is een rustige rivier die meandert tussen fraaie lappen natuur. Rijnaken klieven het water, de Schelde parelt in licht. Eenden ontvluchten de dichte oevers, vlinders vermeien zich, koetjes en een paardenfamilie zijn in hun nopjes. We stappen door een mooi stuk groen langs de Schelde en de Kalkense vaart, en heel soms waanden wij ons in een bijna stiltegebied. Hier mocht kunstenaar Pieter Vermeersch (1973) aan de slag en hij deed dat in zijn gekende stijl. Hij plaatste langs de 18 kilometer lange fietsroute 152 grote afbeeldingen, portretten waarvan de kleuren schakeren van licht naar donker en omgekeerd.
Vermeersch volgde les aan het Gentse Sint-Lukas en aan het HISK, het Hoger Instituut voor Schone Kunsten. In 2001 studeerde hij af.
Zijn carrière kende een vliegende start. Het S.M.A.K. pikte hem op, en vanuit Gent vertrok zijn werk naar Spanje en Portugal en dit jaar ook naar New York.

In 2007 nam hij deel aan de Jeune Peinture Belge of de Prijs van de Jonge Belgische Schilderkunst. De prijsuitreiking was een beschamende vertoning: de eerste prijs werd niet toegekend, het juryverslag werd aanvankelijk niet bekend gemaakt, en de Belgische kunstwereld reageerde verbouwereerd. Vermeersch mocht als laureaat ‘ Prijs Paleis voor Schone Kunsten’ naar huis.

Merkwaardig dat kunstenaars die destijds door het kapittel van hoge kunstkenners een onvoldoende kregen vandaag een goeie nationale en internationale beurt maken. Enfin, Vermeersch liet er zijn slaap niet voor en werkte gestaag verder.

Schilderkunst omarmt fotografie

In 2004 maakte hij in Museum Dhondt-Dhaenens in Deurle het werk 0 -100 % zwart. Dit werk illustreert het beste zijn techniek.
Op een muur zet de kunstenaar een kleuracceleratie uit van 0 tot 100. Nul is wit en honderd is een kleur. Op basis van de lengte van de muur bepaalt Vermeersch het aantal concentraties, en dan gaat hij schilderen in een ononderbroken strook.

Op een graduele manier groeit uit het niets (of wit) een kleur. Deze techniek doet sterk denken aan de doeken van Jef Verheyen (1932-1984).
Hij was één van de eerste monochrome schilders in West-Europa. Voor Verheyen -die aan een zware oogziekte leed- was schilderen zijn middel om licht uit te beelden. Kleur was voor hem een zuivere materie losgekoppeld van tijd en ruimte.

Dit uitgangspunt is ook duidelijk te zien op twee recente monumentale olieverfschilderijen die Pieter Vermeersch vandaag presenteert op Fading, een overzichtstentoonstelling van Belgische kunstenaars in het Museum van Elsene.

De fotografie is voor hem een inspiratiebron, een aanleiding om picturaal dieper te gaan. In 1998 had hij een foto gemaakt van invallend licht op een witte muur. Het geelachtig negatief liet hij op negen verschillende manieren afdrukken en zo bekwam hij negen tinten geel, van wit tot geel.

De kracht van de degradatie

Het lijkt alsof hij dit procedé ook heeft toegepast bij het uitdenken van de 152 grote platen die langs de route Beeldenstroom staan opgesteld.
Eenentwintig amateurfotografen van de vier deelnemende gemeenten kregen de opdracht een portret te maken. Jong of oud, man of vrouw, mooi of lelijk, het maakte niet uit.

Die foto’s bewerkte Vermeersch volgens de techniek van de chemische degradatie. Het resultaat: elke foto krijgt een basiskleur bijvoorbeeld geel, blauw, rood en zwart. Voor sommige portretten heeft hij tot zestien afdrukken nodig om de afbeelding vanuit een zwarte wazigheid te laten opkomen tot een normaal belicht portret dat langzaam afglijdt naar een witte flou.
Deze beelden staan ver van het jaagpad. Het is de bedoeling dat er een afstand blijft tussen de toeschouwer en de installatie.

Pieter Vermeersch heeft iets aan de natuur toegevoegd maar doet dat niet opdringerig of dominant. Ook staan de portretten niet altijd keurig bij mekaar, neen, soms lijken ze lukraak te zijn ingeplant.

En de bomen en de oneindige weiden en velden geven de contouren aan waarbinnen de toeschouwer mag en moet kijken.

Wie beeldenstroom bezoekt doet dat best met de fiets. Een gedetailleerde fietskaart is te verkrijgen in de vier deelnemende gemeenten: Wetteren, Laarne, Wichelen en Berlare.

En dan is het genieten van kunst en natuur.

Yves Jansen