BB, van lolita tot luis in de pels

Brigitte Bardot wordt vandaag 75 jaar. De stoeipoes figureerde naast in tientallen films ook in menige natte droom in de jaren 50, maar de voorbije jaren stond ze meestal negatief in de kijker. Van Lolita avant la lettre tot luis in de pels.

Geen man die in de jaren 50 onbewogen blijft bij de foto’s van Brigitte Bardot. In tegenstelling tot Sophia Loren, de Italiaanse vamp met de bambi-ogen, en de classy Ava Gardner, straalt Bardot iets meisjesachtigs uit, kinderlijke onschuld in een goddelijk lichaam, met volle lippen en een weelderige boezem. “Een heilige zou zijn ziel aan de duivel verkopen om haar te zien dansen”, schrijft Simone de Beauvoir al in 1959.

De start van Bardots carrière is een mooi staaltje vriendjespolitiek. Een goede vriendin van haar moeder is de hoofdredactrice van de modebladen “Elle” en “Le jardin des modes”. Wanneer zij Bardot op 15-jarige leeftijd op de cover zet, gaat de bal aan het rollen. Regisseur Marc Allegret cast haar voor “Les lauriers sont coupés”, al komt die film er uiteindelijk nooit.

Tijdens de voorbereidingen ontmoet ze wel Roger Vadim, de 22-jarige assistent-regisseur. De 2 worden verliefd en trouwen 2 jaar later. Een goeie zet zo blijkt, want in 1956 krijgt Bardot van manlief de hoofdrol cadeau in “Et dieu…créa la femme”. De schandaalprent is echter niet meteen een kaskraker. Het is pas wanneer de film verboden wordt in enkele Amerikaanse staten dat hij ook op het Europese vasteland aandacht krijgt. Het onschuldige weesmeisje “Juliette” wordt meteen het hoofdpersonage in menige natte jongensdroom. Het openingsbeeld van de naakt zonnende Bardot staat nog op vele mannelijke netvliezen gebrand.

Bardot speelt uiteindelijk mee in 48 films. Een mooie carrière, al beseft ze zelf dat het merendeel van die veelal lichtvoetige films, geen cultuur met een grote C zijn. “Une Parisienne is een van de weinige films waar ik trots op ben”, schrijft ze in haar biografie. “Ik was een heel slechte actrice bij het begin van mijn carrière, en ben dat ook altijd gebleven.”

"Beter ontrouw zijn, dan ongewild trouw"

Dat Frankrijk in die jaren vervalt in Bardolatrie heeft ze niet alleen te danken aan haar verschijningen op het witte doek. Haar liederlijke leven naast de film spreekt evenzeer tot de verbeelding.

Al na 5 jaar scheidt ze van haar eerste man. Ze trouwt daarna met regisseur Jacques Charrier, de Duitse miljonair Gunther Sachs en de Franse extreemrechtse politicus Bernard d’Ormale. Tussendoor verslindt ze onder meer zanger Sacha Distel, acteur Jean-Louis Trintignant en zanger Serge Gainsbourg, die er naast de herinnering aan leuke nachten onder meer de hit “Je t’aime moi non plus” aan overhoudt. “Ik vertrek voor ik word verlaten. Ik beslis”, zegt Bardot daarover. “Het is beter om ontrouw te zijn, dan ongewild trouw.”

Simone de Beauvoir, voortrekster van de vrouwenbeweging in die tijd, schrijft in 1959 al een essay over het fenomeen Bardot. “Ze weigert om een lustobject te zijn en is niet gewoon een passieve recipiënt van de mannelijke blik. Haar erotiek is eerder agressief. Mannen zijn objecten voor haar, evengoed als zij er één is voor hen.”

Toch is Bardot niet altijd even gelukkig. Ze is vatbaar voor depressies en onderneemt een zelfmoordpoging op haar 17e wanneer ze van haar ouders niet mag trouwen met haar eerste man. Er zullen daarna nog een aantal pogingen volgen. “De dood was zoals de liefde: een romantische vlucht van de realiteit.”

Luie leraars en walgelijke homo's

In de jaren 70 stopt Bardot met acteren en stort ze zich op haar grote liefde. “Ik heb mijn jeugd en mijn schoonheid aan mannen gegeven. Nu geef ik mijn wijsdom en ervaring aan de dieren.”

Alleen haar moeilijke karakter en haar scherpe tong halen nu nog het nieuws. Ze verkettert mensen die bont dragen, spreekt schande over de jacht op zeehonden en wil levend slachten verbieden. “Ik ben een kat in een vrouwenlichaam. Ik spin, ik krab…. en soms bijt ik.”

Haar huwelijk met het extreemrechtse Kamerlid Bernard d’Ormale maakt dat haar nobele strijd een rechts kantje krijgt, want worden schapen niet levend geslacht tijdens het Offerfeest? “Mijn land wordt overrompeld door islamieten. Jaar na jaar zien we moskeeën opbloeien terwijl de klokkentorens zwijgen omdat we geen priesters meer hebben.”

In haar biografie haalt ze niet alleen uit naar migranten. Werklozen zijn vastgeroeste luie profiteurs, leraars zijn klaplopers, homo’s niet meer dan een kermisattractie en het homohuwelijk is gewoon walgelijk. Het levert haar in 2004 uiteindelijk een veroordeling op wegens racisme.

Wat is er mooier?

Brigitte Bardot, de vrouw die haar hele carrière te danken heeft aan haar uiterlijk, is nu 75. De weelderige blonde haardos is intussen grijs en de zwaartekracht heeft na al die jaren het pleit gewonnen. “Het is zielig om oud te worden, maar leuk om rijper te zijn. En wat is er mooier dan een oude vrouw met grijs haar, die wijs is geworden met de jaren en leuke verhalen kan vertellen over haar verleden?"

Bart Hellemond