Meest recent

    "Mama, mag ik papa schrijven?" vs "De Pruimelaarstraat"

    Deredactie.be wil weten welk boek u het liefst heeft gelezen. Elke dag publiceren we de inzendingen van onze bezoekers. Hieronder de tips van Liesl Van Barel, Bart Van de Vel, Elise Van Hulle en Matthias Vangenechten. Zij maken alvast kans op een boekenbon van 20 euro.

    "Mama, mag ik papa schrijven?" (Gerrit Cuylaerts) aangeprezen door Liesl Van Barel

    Dit is een jeugboek dat ik op ongeveer 8-jarige leeftijd heb gelezen (ik ben nu 20). Toen ik het las heb ik bijna de hele tijd met tranen in mijn ogen gezeten, ik was echt kapot van verdriet maar ik vond het ook een geweldig mooi boek. Enkele weken later heb ik het nogmaals gelezen, ik was zo aangedaan door dit boek.

    Maar ik werd ouder en ben andere boeken beginnen te lezen, boeken voor jong volwassenen en volwassenen, ik heb tientallen prachtige boeken gelezen. Ik ben een geweldige fan van Danielle Steel, maar mijn jeugdherinnering aan "mama, mag ik papa schrijven?" gaat boven elk verhaal. Ik zou het boek graag nog eens lezen want ik ben de inhoud totaal vergeten. Ik weet enkel nog dat een vader van zijn familie wordt weggehaald en in de gevangenis terechtkomt.

    Het doet me een beetje terugdenken aan de tijd dat mijn ouders gescheiden zijn, mijn papa werd ook op een bepaalde manier bij me weg genomen en enkel om de twee weekends mocht ik hem eens zien.

    Het is zo pijnlijk voor jonge kinderen om een van hun ouders weg te zien gaan, het laat een grote wonde achter, daarom denk ik dat dit boek mij nog steeds zo dierbaar is, wetende dat het nog erger kan. Ik heb nog een papa en een mama die mij graag zien maar hoeveel kinderen zijn er niet die een ouder of beide moeten missen en kapot gaan van verdriet.

    Het leven is niet steeds liefde en romantiek, soms moeten we ook eens buiten de kaft van ons boek naar de echte wereld kijken en dat kan ik dankzij dit boek.

    "Jonkvrouw" (JC van Rijckeghem, P van Beirs) aangeprezen door Bart Van de Vel

    Mijn favoriete boek heeft in de bib de letters AD op de rug: een roman voor adolescenten, meer dan eens stiefmoederlijk behandeld. Het hoofdpersonage is de Jonkvrouw uit de titel en heeft zelf(s) geen (stief)moeder. Marguerite van Maele is de dochter van de graaf van Vlaanderen en lijkt voorbestemd om uitgehuwelijkt te worden aan een of andere Europese kroonpretendent.

    Auteurs Pat van Beirs en Jean-Claude van Rijckeghem overgieten hun filmische bewerking van middeleeuwse feiten en figuren met een heerlijk, humoristisch sausje. Nooit eerder moest ik als lezer zo schaterlachen als bij bepaalde passages is dit boek. Wanneer Marguerites grootmoeder haar zoon in het bijzijn van de jonkvrouw onder druk zet om ze aan de Franse hertog van Bourgondië uit te huwelijken met de dreiging eigenhandig haar oude, adellijke borsten weg te snijden en naar de honden te gooien, marcheert de graaf gezwind de gelagzaal uit. "Waar ga je heen?" krast de verbouwereerde gravin. "Ik ga de honden halen", luidt de laconieke reactie.

    De borsten bleven waar ze waren en Marguerite neemt als volleerde amazone letterlijk en figuurlijk de teugels van haar jonge leven in handen. Een schelmenroman die zich afspeelt in een tijdvak waarin van emancipatie nog geen sprake was, met een pittige meid in de hoofdrol: een aanrader.

    "Het land van de grote woordfabriek" (Agnes de Lestrade) aangeprezen door Elise Van Hulle

    Wij volwassenen lezen keer op keer grote dikke boeken van gerenommeerde schrijvers als Aspe, Hayder, Rowling, Sacks, Tolkien, Rushdie,... enz. Namen die klinken als bellen in de boekenwereld.

    Maar dé revelatie van ons persoonlijke boekenjaar, is voor de eerste keer (sinds onze eigen kindertijd): géén dik, log, overgelauwerd en bejubeld boek geworden. Neen, dit jaar werden wij complééééét bewierookt door een dun, fijn én wondermooi verhaal..."Het land van de grote woordfabriek".

    Of hoe kleine Florian met 3 woordjes uit de woordfabriek ("kersenrood", "pannenlapje", "stoelendans") zijn meisje Siebelle al of niet weet te bekoren... een sprookje, de gebroeders Grimm meer dan waardig!

    Michiel (De laatste show) De Vlieger en Bruno (Sammy - Het eiland) Vanden Broecke verdienen dan ook onze oprechte dank! Zij tweeën plaatsten het boekje op de top van de wekelijkse Boekenberg in "De laatste show". En lieten Vlaanderen zo kennismaken met een land waar woorden uiterst kostbaar, magische en zééééér romantisch kunnen zijn. 

    "De Pruimelaarstraat" (Louis Van Dievel) aangeprezen door Matthias Vangenechten

    Ik ben helemaal weg van "De Pruimelaarstraat" van Louis van Dievel. Het is een zeer pakkend boek, met duidelijke beschrijvingen van personages. Je kan je helemaal inleven in de hoofdrolspelers van dit boek. Het is een verhaal van onder de kerktoren en ook van mensen die nooit verder kijken dan hun kerktoren hoog is.

    Ik woon zelf in Vremde, een echt boerengat, waar van de oudere generatie iedereen iedereen kent. Voor deze mensen is de pastoor heilig, dat levert nu wel problemen op, vermits Vremde geen pastoor meer heeft. Ook in dit boek zijn de mensen heel conservatief en heel katholiek, maar dat is enkel maar schijn want ieder huisje heeft zijn kruisje. De rode draad in dit verhaal, waar eigenlijk het boek rond draait, is de Vampier van Muizen,

    Staf Van Eycken, die de mensen duidelijk heeft getraumatiseerd. Doorheen moet iedereen zijn geheimen prijsgeven en alles is rechtstreeks of onrechtstreeks te linken met Staf Van Eycken. De auteur heeft dat zeer goed uitgewerkt. Het boek is bijna 400 pagina's dik, maar het leest als een trein.

    Conclusie: De VRT moet Louis niet naar de boekenbeurs sturen, maar naar zijn schrijftafel!