"Snel geld" vs "Zeewater is zout zeggen ze"

Deredactie.be wil weten welk boek u het liefst heeft gelezen. Elke dag publiceren we de inzendingen van onze bezoekers. Hieronder de tips van Kris Huybrechts, José Meyvisch, Valerie Matthijs en Karla De Greeve. Zij maken kans op een boekenbon van 20 euro.

"The Yacoubian Building" (Alaa el-Aswany) aangeprezen door Kris Huybrechts

Dit boek neemt je mee naar een appartementsblok in Cairo en beschrijft op een ontroerende manier het (dagelijkse) leven van een aantal bewoners die op het eerste zicht niets met mekaar hebben. De schrijver wraakt daarbij het zuivere, zeer correcte beeld dat moslims verkondigen over de islam, het ontkennen van drugs, homofilie, prostitutie... Dat die wraakactie vooral gekant is tegen de overheid is voor mij zeker. In het eerste hoofdstuk verklapt Alaa el-Aswany dat de overheid lange tijd wist te voorkomen dat er ook maar 1 boek van Alaa el-Aswany werd uitgegeven. Of het echte beroep van de auteur, Alaa is tandarts, er iets mee te maken heeft, weet ik niet maar ik 'kies' met voorsprong "The Yacoubian Building" als mijn bijzonderste boek ooit!

"Zeewater is zout zeggen ze" (Simone Lenaerts) aangeprezen door José Meyvisch

Het is een boek dat me letterlijk in handen werd gestopt door een vriendin die nogal wat bezwaren had (zonder het boek ooit gelezen te hebben). Het gebeurt wel meer dat men me naar mijn mening vraagt rond literatuur. Niet dat ik zo geleerd ben om een boek te bespreken vanuit de zuiver technische literaire kant, maar gewoon omdat ik schijnbaar een kritisch lezer ben van het onbevooroordeelde soort dat graag nieuwe dingen ontdekt.

Het boek was een bijzondere verrassing! Het schets de toestand van een gezin uit de jaren 50 dat erg linksgezind is. De hele gemeenschap (overwegend rooms) keert zich van hen weg en beschouwt hen als een soort bedenkelijke vreemde wezens die godbetert niet slimmer zijn.

Het boek neemt stilaan dramatische wendingen en tot op het einde kan je onmogelijk voorspellen hoe het afloopt. Geen science-fiction of detective van een veel verkopend auteur, maar een levensecht beeld van de naoorlogse jaren dat me nog fris in de geest staat. Ik herinner me nog zeer levendig hoe wij "roomsen" neerzagen op die arme socialisten en communisten, die dan ook zonder morele bezwaren gediscrimineerd mochten worden.

Mijn vriendin vertelde me dat ze met haar vader naar de 1 meistoet van de socialisten ging kijken destijds en zich verbaasd afvroeg: Zijn dat nu socialisten?

Een aanrader? Nee een must!

"Snel Geld" (Jens Lapidus) aangeprezen door Valerie Matthijs

De meeste thrillerliefhebbers hebben ongetwijfeld de boeken van Stieg Larsson al gelezen, maar daar zullen niet veel boeken meer van volgen. Zijn opvolger staat al klaar: hij heet Jens Lapidus, een advocaat. Het lijkt net of zijn boek uit real-life is gehaald. Het criminele leven van een o zo mooie stad Stockholm, een stad met contrasten. Op zo een zalige manier geschreven dat je alles en iedereen uit het oog verliest.

"Dorstige rivier" (Rodaan Al Galidi) aangeprezen door Karla De Greeve

In "Dorstige rivier" maken we kennis met de "mythische" familie Vogel. Het boek is nogal fragmentarisch opgebouwd. Heel veel personages passeren de revue. De moeilijke namen maken het daarbij soms moeilijk om iedereen uit mekaar te houden. Maar iedereen is uiteindelijk met elkaar verweven als een "mythisch tapijtweefsel".

Ongelooflijk wat een prestatie deze auteur geleverd heeft met dit imposante epos! Het is de humor die de lezer over de streep haalt om al die miserie en wreedheid te doorstaan. Daarbij komt nog dat het boek met een aandoenlijke eenvoud geschreven is en vaak doet denken aan een sprookje, misschien nog eerder een parabel. Een combinatie van mooi, vreselijk en grappig! De rivier stroomt door ieder hoofdstuk van het boek. Ze staat symbool voor het leven, de dood, het verlangen en neemt alle geheimen met zich mee. De terreur van een almachtige dictatuur, de waanzin van constant in een oorlogssituatie te moeten leven, de dubbele seksuele moraal, het noodlot van de vrouw, het algemene wantrouwen, de angst, onvrijheid, onwetendheid, bijgeloof en dromen van liefde. Sterk in het boek is dat zelfs de verschrikkelijkste dingen vaak op een heel mooie poëtische manier beschreven worden. Wreedheid wordt op die manier soms schoonheid, enkel door de taal.

Een deprimerend thema in het boek is ook dat op het moment dat de dictator verdwijnt, er dadelijk nieuwe kandidaten klaar staan om zijn plaats in te nemen. De geschiedenis blijft zich op die manier herhalen. Slachtoffers worden dus vaak daders. Het boek is opgedragen aan alle slachtoffers die geen daders geworden zijn. "Zou dit allemaal echt gebeurd zijn?".

De auteur baseert zich waarschijnlijk gedeeltelijk op eigen ervaringen en op wat hij rondom zich heeft zien gebeuren. Het sprookjesachtige laat doe dat bepaalde dingen wat uitvergroot worden. Het verhaal gaat immers over waar slechtheid toe kan leiden en over hoe een land psychisch ziek kan worden, waardoor het lijkt alsof iedereen er slecht is. De dictatuur wordt daarom soms op het lachwekkende af uitvergroot en zelfs komisch (vb. de figuur van "De Partij", de passages over de portretten van Saddam en over zijn problemen bij een toiletbezoek).