"De meester en Margarita" vs "De opwindvogelkronieken"

Deredactie.be wil weten welk boek u het liefst heeft gelezen. Elke dag publiceren we de inzendingen van onze bezoekers. Hieronder de tips van Jan Vanhellemont, Geert Degrande, Seth Decoene en Jean De Deygere. Zij maken alvast kans op een boekenbon van 20 euro.

"De meester en Margarita" (Michail Boelgakov) aangeprezen door Jan Vanhellemont

Op een warme zomeravond in juli 2003 keek ik, vanuit het open raam van een dakappartement in de Parijse Avenue Émile Zola, naar de Eiffeltoren. Ik was daar aan het praten met Tatiana Poppel, een Russische vriendin die daar woonde. Onderwerp van gesprek was literatuur en ik vertelde haar over mijn lievelingsboek, Cien años de soledad van Gabriel Garcia Marquez. En toen was het haar beurt. Zij vertelde een vreemd verhaal over de Duivel die naar Moskou kwam. Ik luisterde geamuseerd, zonder echter ook maar enige moeite te doen om de naam van de auteur of de titel van het boek te onthouden. Maar het verhaal bleef in het achterhoofd hangen en liet me nooit meer los.

Een jaar later kwamen de beelden terug, en hoe! Een andere Russische vriendin, Irina Ternovaya, gaf me de raad om De meester en Margarita van Michail Boelgakov te lezen. En dat heb ik gedaan. Met alle gevolgen vandien. Ik heb in Moskou alle plaatsen bezocht die in dit meesterwerk werden beschreven en ik ben Russisch gaan studeren om het ooit in de oorspronkelijke taal te kunnen lezen.

Nu woon ik zelfs in Moskou en heb ik een uitgebreide website over het boek gemaak. Over het verhaal en de thema's, de politieke en sociale context, de personages en de locaties, en over al wie zich erop heeft geïnspireerd om goed en minder goed geslaagde muziek, films of toneelstukken te maken. 

"De opwindvogelkronieken" (Haruki Murakami) aangeprezen door Geert Degrande

In een echte pageturner vertelt Murakami het verhaal van een Japanse twintiger die door een reeks van opeenvolgende en op het eerste gezicht banale en alledaagse gebeurtenissen - het verdwijnen van zijn kat, het stuk lopen van zijn relatie, het toevallige contact met mensen van verschillend allooi en pluimage,...- in een reeks onverkwikkelijke avonturen verwikkeld raakt.

Van de eerste tot de laatste zin in deze roman van zowat 900 pagina's heeft het verhaal me op een adembenemende manier helemaal in de ban gehouden. Het hoofdpersonage Toru Okada doet nochtans niet meer of minder dan wat iedereen doet - koffie zetten, de afwas doen,... - en toch tast dit boek op magistrale wijze de grenzen van het menselijke bewustzijn af.

"En cours de route" geeft Murakami trouwens ook nog eens in een schitterende passage over de gedachten van een soldaat die levend in een diepe put wordt geworpen, mee hoe gruwelijk oorlog in al zijn vormen is.

"Wij" (Jeroen Olyslaegers) aangeprezen door Seth Decoene

Tegen een bergwand van onze Spaanse Pyreneeën brengen een aantal gestelde en gezette vrienden met hun gezin één van de heetste zomers door die Europa ooit kende. Gelukkig kan de droogte dagelijks worden geblust met de nodige drank en aangewakkerd met de fijnste sigaren. En tussen de vele verhitte discussies door worden minstens evenveel verhitte blikken uitgewisseld...

De manier waarop Jeroen Olyslaegers in zijn roman "Wij" de gedachten en gevoelens van zijn personages uitbeent en fileert is werkelijk ongezien en fenomenaal. Nooit eerder las ik beschrijvingen van allerlei opwellingen en frustraties, zo dierlijk en impulsief, dat ze me niet in woorden, maar eerder in grommen en kreten te bevatten leken. Maar toch.

En ondanks het feit dat je met groeiende weerzin de ontwikkelingen volgt van Georges en de zijnen, kan je er helaas niet omheen dat de auteur de vinger op de vele verborgen wondes weet te leggen die ook wij, in welke vorm dan ook, diep dachten weggestopt te hebben onder onze vele lagen uiterlijke schijn. Lezen dus dit boek! Ofwel eens lang en oprecht voor de spiegel kruipen.

"Allemaal willen we de hemel" (Els Beerten) aangeprezen door Jean De Deygere

Ik had net “de helaasheid der dingen” verslonden, en ik dacht dat ik in 2009 geen enkel boek meer zou lezen dat ook maar in de buurt kwam van het boek van Verhulst.

Nu wil het toeval dat Els Beerten een collega van mij is op school, en aangezien ze een nieuw boek geschreven had, zou dit het volgende van mijn lijstje worden. Els schreef vroeger vooral voor “de jeugd”, maar volgens haar was haar nieuwe boek meer voor +16-jarigen en voor volwassenen.

Dus begon ik te lezen, en, ook al is de kans dat ik nu verdacht word van ‘vriendjespolitiek’, het is niet de bedoeling. Haar boek is van het begin tot het eind dramatisch en meeslepend. En het is enerzijds bijzonder ‘to the point’, maar anderzijds ook heel mooi geschreven. Je merkt ook dat ze zich enorm heeft verdiept in het moeilijke thema van de Oostfronters en ook de tijdgeest is bijzonder sterk beschreven.

Kortom: een boek dat hopelijk ooit op één of op canvas zal te zien zijn, in welke vorm dan ook.