Gainsbourg deed het ook in de bioscoop

Door de release van de film "Gainsbourg (vie héroïque)" staat de notoire Franse chansonnier meer dan ooit terug in de belangstelling. De man had echter ook tijdens zijn leven een vinger in de filmwereld.

"Ik krijg soms te horen dat ik het in mijn film niet heb over Serge Gainsbourg als filmmaker", zegt Joann Sfar, de striptekenaar die met "Gainsbourg (vie héroïque)" zijn debuut maakt als regisseur. "Maar eigenlijk doe ik dat wel. We hebben ons tijdens de hele productie laten inspireren door foto’s uit Gainsbourgs films.

We hebben ons bijvoorbeeld veel gespiegeld aan de fotografie van Willy Kurant, die een paar keer met Gainsbourg heeft samengewerkt. Hij werkte graag met veel zwart en een enkel belichtingspunt, waardoor het beeld de allure kreeg van een reclamefoto. Ik vind Serge Gainsbourg een zeer interessante cineast. Zijn films vonden weinig bijval omdat ze zo gewelddadig en agressief waren maar ik hou veel van hun esthetiek."

In totaal draaide Gainsbourg vier langspeelfilms, die in de mist van de tijd verdwenen zijn. We halen ze even terug uit de vergetelheid.

"Je t’aime moi non plus" (1976)

Plot: De relatie tussen twee homoseksuele vrachtwagenchauffeurs komt onder druk wanneer een van hen interesse krijgt in de androgyne serveerster van een wegrestaurant.

Kort: Gainsbourg kreeg van producent Jacques-Eric Strauss het voorstel om een film te maken. Zijn enige voorwaarde: hij moest dezelfde titel dragen als die internationale schandaalhit. Gainsbourg komt op de proppen met een hyperrealistisch liefdesverhaal, met Jane Birkin en Warhol-acteur Joe Dalessandro in de hoofdrollen. De kritiek is genadeloos, al neemt onder meer Françous Truffaut het op voor de film.

"Equateur" (1983)

Plot: Een jongeman trekt in de jaren 50 naar Afrika om er zijn fortuin te zoeken. Hij huurt een kamer in een hotel in Libreville, wordt er verleid door de uitbaatster en raakt verstrikt in een web van moord en bedrog.

Kort: Voor zijn tweede film baseerde Gainsbourg zich op "Coup de lune", een roman van George Simenon, en voegde er een stevige dosis donkere brutaliteit aan toe. "Equateur" werd buiten competitie vertoond op het festival van Cannes en kreeg er af te rekenen met beschuldigingen van racisme. "Die blanke kolonialisten waren racistisch", reageerde Gainsbourg. "Ik heb het niet benadrukt, ik heb het eerder afgezwakt."

"Charlotte for ever" (1986)

Plot: Ooit was Stan een succesvolle scenarist in Hollywood, vandaag zit hij aan de fles. Enkel zijn dochter Charlotte houdt hem overeind.

Kort: Gainsbourgs derde film is een zweverig erotisch drama. Het werd op de korrel genomen vanwege de incestueuze insinuaties, versterkt omdat Gainsbourg zelf de hoofdrol speelde en de rol van zijn dochter aan zijn echte dochter Charlotte gaf. "Charlotte for ever" was trouwens ook de titel van Charlotte Gainsbourgs eerste album, die in sommige delen van de wereld uitgebracht werd onder de controversiële noemer "Lemon incest".

"Stan the flasher" (1990)

Plot: Een privéleraar Engels raakt steeds meer in de knoop vanwege zijn gevoelens voor een van zijn leerlingen.

Kort: Een jaar voor zijn dood draaide Gainsbourg nog een laatste film, al even controversieel als de vorige. Het hoofdpersonage raakt zijn job kwijt omdat hij de borsten van een 14-jarige studente betast en neemt wraak door exhibitionist te worden. "Stan the flasher" was ook het filmdebuut van de intussen bekende actrice Elodie Bouchez.

Ruben Nollet