Kauwen zijn een zootje ongeregeld

Het jaarlijkse vogeltelweekend van Natuurpunt was in mijn tuin al vast geen succes. Een heleboel soorten die ik wel vaker te zien krijg, lieten zich niet zien en uiteindelijk bleek een stel lawaaierige kauwen veruit het talrijkst, zelfs talrijker dan alle andere soorten samen.

Als ik zaterdag buiten kom met mijn voeder, gemengd zaad voor inlandse vogels met zwarte zonnebloempitten (energierijk), pindanoten, onkruidzaden voor de mussen en een in tweeën gesneden peer,  is de eerste vogel die ik zie een Turkse tortel (kleine foto onder), die me zit op te wachten op de pergola van de druivelaar. Echt verwonderen doet dat me niet, die tortel stalkt me zowat voor eten. Meestal zit ze op een kast buiten, vlak bij het huis, en volgt ze me dan de tuin in. Soms zit ze ook op mijn garage en volgt ze me over straat naar huis.

Ik strooi het eten op de grond vanachter in de tuin en trek me terug in huis om te tellen. Er verschijnen een paar mussen en een merel, die verwoed in de peer begint te pikken. Dan scheert een eerste kauw in duikvlucht over de tuin en even later breekt zowat de hel los. 14 kauwen strijken neer op het eten en, vaak, op elkaar. Een nieuw aangekomen kauw strijkt dan immers neer net daar waar er al een zat. Die vliegt dan op of wipt weg, tegen of naar een andere en zo is het een gefladder en gewip van jewelste. Ondertussen maken ze ook flink lawaai en hebben ze al het kleinere grut verjaagd.

Kauwen zijn een zootje ongeregeld, zo veel is duidelijk, al zijn ze hier in verhouding nog relatief rustig. Ik weet waar ze hun roest hebben, hun slaapplaats, en daar is het nog veel drukker. Om te slapen verzamelen ze namelijk in nog veel grotere groepen en dan zetten ze zich allemaal tegen valavond in een aantal bomen achter een wei. En dat gaat niet zomaar. Eerst moeten ze nog een bezoekje brengen aan een groep meeuwen die in de weide zitten, - niets beters voor een gezonde nachtrust dan een beetje meeuwen pesten voor het slapen gaan - en dan gaan ze volgens hetzelfde principe slapen als waarmee ze eten: een kauw die pas aankomt gaat ergens zitten waar er al een kauw zat, die vliegt op zijn beurt naar een andere kauw enzovoorts. U begrijpt dat het een tijdje duurt voor iedereen een plaats heeft gevonden en de rust is weergekeerd.

In mijn tuin is dat intussen wel gebeurd. Na een tijdje geruzied en gegeten te hebben, ook de innerlijke kauw vergeten ze niet in al die drukte, is de rumoerige bende weggevlogen. De meeste pinda's en zonnebloempitten zijn nu al weg, weet ik uit ervaring, en ook van de peer hebben ze al flink gegeten. Nu keert de merel terug om nog een beetje peer te eten, maar er verschijnt ook een tweede merel. Aangezien die beesten erg territoriaal zijn, duurt het niet lang voor merel A merel B begint weg te jagen. Even zitten ze in een boom te ruziën en te fladderen, dan houdt de indringer het voor bekeken.

De Turkse tortels komen nu een beetje eten en stappen daarna parmantig door het stukje gazon dat mijn tuin rijk is. Daar vullen ze hun dieet blijkbaar nog wat aan, want ik zie hen regelmatig pikken. Nu komt ook het klein grut de restjes opruimen en ik zie een paar mussen, enkele vinken en een roodborst. Er komen ook twee spreeuwen een beetje peer meepikken. Arme dieren, die spreeuwen, want ze zijn onlangs dakloos geworden. Er woonde een hele kolonie in een gigantische en aartslelijke Nieuw-Zeelandse naaldboom zonder echte naalden bij de buren, maar die is onlangs omgehakt.

Ook enkele koolmezen verschijnen op het appél maar die zijn niet erg gerust op de grond en vliegen nerveus over en weer tussen de bomen en de grond waar ze dan snel een zaadje oppikken. Vandaar dat mensen mezenbollen hangen en dat doe ik ook soms. Maar dat is geen succes, althans toch niet voor de mezen. Oorzaak: de kauwen. Ik hang de mezenbollen speciaal aan lange (milieuvriendelijke) touwtjes aan dunne takken van de bomen om te vermijden dat iemand anders er mee aan de haal gaat, maar de pientere kauwen hebben daar toch iets gevonden. Aangezien ze niet op de bollen kunnen gaan hangen om er aan te pikken, zoals mezen dat wel doen, gaan ze op de tak zitten waar de bol aanhangt en dan trekken ze het touwtje naar omhoog. Daar gaan ze net zo lang mee door tot de mezenbol ergens in vast hangt en dan kunnen ze de bol op hun gemak oppeuzelen. En dus verdwijnen de bollen erg snel, eerst diegene die het verst van huis hangen maar uiteindelijk ook de bol die het dichtst bij hangt. Kauwen zijn een zootje ongeregeld, ik zei het al. En aangezien zij met 14 waren, waren ze talrijker in mijn tuin dan de vertegenwoordigers van al de andere soorten samen die met 13 waren...

Luc De Roy