"Hoe is dit toch kunnen gebeuren?"

Het tragische treinongeluk in Buizingen, bij Halle, komt uitgebreid aan bod in alle kranten. Vele getuigenissen passeren de revue en er wordt onder andere de nadruk gelegd op de menselijke drama's. Maar ook erg aanwezig is de vraag hoe dit in hemelsnaam is kunnen gebeuren.

Na de treinramp in Pécrot, bijna negen jaar geleden, zijn dure eden gezworen, brengt Guy Tegenbos in De Standaard in herinnering. De rechter dwong de spoorwegmaatschappij om binnen de drie jaar systemen te hebben die zo'n ramp zouden uitsluiten. Daar is aan gewerkt, maar ze zijn nog niet klaar. De spoorwegen zijn een ingewikkeld apparaat. Ze werken wel, maar vaak met de rem op. Dat besef is er telkens achteraf. Als er doden gevallen zijn.

Ook Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws is van oordeel dat negen jaar toch wel lang is. Wij hebben een druk spoorwegnet. Dat maakt de organisatie complex. De bevoegdheid is verdeeld over drie bedrijven. Dan gaan de dossiers soms traag vooruit. Als het over de veiligheid van de klanten gaat, is dat moeilijk te aanvaarden.

Het Belang van Limburg weet waarom dat automatisch remsysteem, beloofd na de ramp in Pécrot, er nog altijd niet is. Er is geen geld, schrijft Eric Donckier. België is een land van herverdeling én van te veel overheden. Resultaat: te weinig geld om bijvoorbeeld snel te investeren in een automatisch stopsysteem voor treinen. Gaat het nu veranderen? Het is te hopen, maar zeker is het niet. Want ook dit is Belgisch: als de aandacht van de media weg is, is ook die van de politici weg. 

In Het Nieuwsblad trekt Liesbeth Van Impe een gelijkaardige conclusie. Aanpassingswerken kosten geld en worden dus gespreid over vele jaren. Maar als de ramp vergeten is, is er weinig begrip voor het ongemak dat dan ook jaren duurt. Hoe dan ook, treinen horen niet te botsen en om dat te vermijden, zijn geen kosten te hoog. Laat de zoektocht naar verantwoordelijken deze keer wel antwoorden opleveren.

En ook Yves Desmet in De Morgen benadrukt dat een diepgaand onderzoek nodig is om aan het licht te brengen wat er fout is gegaan en of een gebrek aan gecoördineerde investeringen mee verantwoordelijk is voor dit menselijke drama. Want ook hij merkt op dat de grote beloftes na de treinramp in Pécrot nog altijd niet zijn waargemaakt.

Gazet Van Antwerpen eist dat de top van het spoor verantwoording aflegt. De NMBS verslindt elk jaar een pak belastinggeld. Paul Geudens vindt dat iedere Belg het recht heeft om te weten wat daarmee gebeurt. De implementatie van de beloofde automatische stopsystemen heeft jaren vertraging. In het parlement wordt bijna elke week om een onderzoekscommissie geroepen. Misschien is dit een geschikt onderwerp. 

Ook de Franstalige pers besteedt uitgebreid aandacht aan de treinramp in Halle. "De ramp in Pécrot was blijkbaar niet voldoende", schrijft La Dernière Heure.  "En kunnen we het ons permitteren om steeds meer mooie stations te openen wanneer het rollend materieel niet in orde is", vraagt de krant zich af. Ook La Libre Belgique maakt zich die bemerking. "De spoorwegmaatschappij heeft heel wat geïnvesteerd in stations als dat van Luik en Antwerpen. Dat geld is niet gebruikt kunnen worden om het netwerk te moderniseren, de veiligheid te verbeteren en het rollend materieel te renoveren", betreurt de krant.

De kranten van de groep Vers l'Avenir stellen zich eveneens heel wat vragen. "18 doden, een drama dat had vermeden kunnen worden?", luidt het. L'Echo vraagt zich dan weer af of het drama in Buizingen het directe gevolg is van de ongelooflijke druk waaronder het netwerk staat. Le Soir toont zich voorzichtiger en wil de conclusies van het onderzoek afwachten. De krant wijst er wel op dat "wanhopige treinbestuurders regelmatig het veiligheidsrisico voor de passagiers hebben aangeklaagd".