Wat zijn uw herinneringen aan Nonkel Bob?

In het Erasmusziekenhuis in Antwerpen is tv-coryfee Bob Davidse, alias Nonkel Bob, overleden na een korte ziekte. Voor veel kinderen uit de jaren 50 en 60 was hij een boegbeeld, daarom wilden wij graag van u weten hoe u zich Nonkel Bob herinnert? Welke rol heeft hij gespeeld in uw jonge jaren?

Heel wat mensen stuurden ons hun herinneringen door. Hierbij een selectie uit de reacties:

(Christiane Van Nuland) Ik ben zelf 65 jaar en weet nog dat "Vrolijke Vrienden " het liedje was dat mijn vader zong als hij mij een knuffel gaf .....dat blijft je altijd bij. Nonkel Bob zal altijd "De Grootste Kindervriend " blijven .  Mijn deelneming voor de familie.

(Jef Henderyckx) Ik herinner me de woensdagmiddagen, altijd heel prettig,veel muziek... Nonkel Bob leerde mij de liefde voor gitaar, ik ben nu 47 en telkens ik gitaar speel denk ik nog steeds aan hem. Rust in vrede nonkel Bob, we zijn voor altijd vrolijke vrienden.

(Frans Vanisterbecq) Ik herinner mij nonkel Bob als de presenator van een zangwedstrijd van de melkbrigade, in de stadsschouwburg in Leuven (in de jaren 1963 of 64). Ik zong er als 14 of 15jarige snotaap a-capella, een -klassiek lied (Jerusalem-de heilige stad) en had géén partituur daarvan. Tijdens de pauze waarin de jury besliste wie 's avonds de finale zou zingen,  zette nonkel Bob, samen met de aanwezige pianist warempel het liedje op partituur en kon ik tijdens de finale onder begeleiding van de piano, mijn liedje opnieuw brengen,en...ik won!  Ik ben nonkel Bob daar al mijn hele leven dankbaar voor , want dat was de start van een weliswaar beperkte zangcarrière) onder de schuilnaam Francis David.

(Jacky Duyck) Bob Davidse als producer was voor mij een bijzonder man om mee samen te werken in het jeugdprogramma "Schildpadplein" op woensdag namiddag. Ik presenteerde er samen met ZAKI en Nadine Desloovere een doe-programma voor de jeugd: tekenen, schilderen en knutselen. Ik bewaar veel mooie herinneringen aan Bob Davidse van toen. Dank u Bob, ook voor je vriendschap en goedheid!

(Mieke Schotte) Ik kreeg er zowaar kippevel van, van...Nonkel Bob.  Ja, dat is "Vrolijke vrienden", da's jeugdherinneringen, da's naar nonkel Bob gaan kijken bij mijn grootouders wegens geen tv thuis. Vrolijke vrienden...hij straalde dat gewoon uit!!! Mocht iedereen dat liedje elke dag zingen ....de wereld zou er misschien een stukje beter van worden. Hij laat in elk geval een warme voetdruk na.

(Raoul Thomaes) Vanaf 1957 heb ik en mijn broers Nonkel Bob als een absoluut niet te missen uitzending gevolgd, alles mocht er gebeuren, alles moest gewoon wijken voor Nonkel Bob op TV!!! Nadien ben ik gitaar leren spelen, vandaag pluk ik daar nog steeds de vruchten van! Bedankt Nonkel Bob en het ga jou goed ginder!

(Dominique) Nonkel Bob was een TOP-mens!!! Hij kon de jeugd helemaal laten openbloeien... De warmte, de diepmenselijkheid en het enthousiasme die hij op zijn manier kon overbrengen was echt Echt. Nonkel Bob, Dank je wel voor de zovele uitzendingen op de BRT! Je was Tip-Top !!!!!

(Robert Vanden Berghe) Hartelijke dank aan Nonkel Bob . Het waren gezellige momenten om samen in familie Moeder - Vader - Dochter en Zoon het program van Nonkel Bob te volgen. Een echte Familie vriend. Een groot verlies voor de kinderen.

(Katrien De Blieck) Mijn herinneringen aan Nonkel Bob zijn puur jeugdsentiment. Het overlijden van Bob is voor mij een stukje jeugd die afgestorven is. Ik ben van 1955 en niet iedereen in mijn klas had televisie thuis. Op woensdagnamiddag kwamen er vriendinnetjes bij ons thuis kijken naar naar Nonkel Bob en Tante Terry...

(Sjef van de Molengraft) Allereerst mijn oprechte deelneming aan de familie, vrienden en bekenden van het overlijden van Nonkel Bob. In het Noord-Brabantse Nederland konden wij in de jaren zestig de BRT ontvangen en wat heb ik destijds genoten als kind van de uitzendingen van Nonkel Bob en Tante Terry, je keek er elke week weer naar uit. Voor mij was Nonkel Bob een held en de ideale vaderfiguur. Jammer dat hij er niet meer is, maar ik zal hem nooit vergeten, mijn jeugdheld !!!!

(Paul Cleyman) Nonkel Bob, Ik keek naar hem op woensdagnamiddag. Gezellig bij Bomma thuis. Zij was de liefste vrouw van de wereld, jij de liefste man op TV. De late jaren '60, begin jaren '70. De wereld leek niet zo gecompliceerd als nu, vrediger ook. Alhoewel dit naar alle waarschijnlijkheid niet zo was, heeft Nonkel Bob er toch voor gezorgd dat de wereld er op die woensdagnamiddagen voor mij er écht wel zaliger uitzag ook! Dank je Nonkel Bob! Alle Samson en Gerten ten spijt, jij was de allerstrafste vrolijke vriend ter wereld!

(Jacques Van den Bergh) Warme woensdagmiddagen in zwart/wit. Het zijn van die jeugdherinneringen die je nooit meer loslaten. De zestigers van vandaag dragen Nonkel Bob nog steeds in hun hart. Hij maakte mee deel uit van onze opvoeding en gaf ons waarden mee die we nu nog steeds koesteren. Dank voor al dat moois, vrolijke vriend.

(Marc Kuypers) Ik was een kind in de jaren 60 en hoewel ik de man natuurlijk nooit persoonlijk gekend heb, heb ik zoals velen warme herinneringen aan de tv-Nonkel Bob. Elke woensdagnamiddag zat ik voor TV, ik heb mee milleke-melleke-mol geroepen en ik heb ook mijn eerste gitaarakkoorden uit het boek van Nonkel Bob geleerd en poppenkasten van schoendozen gemaakt. Maar nu volgt één van mijn kinderen zangles bij David Davidse. De cirkel is rond. Als er een hiernamaals bestaat zullen vele kinderen daar blij zijn met de komst van Nonkel Bob.

(Wilfried Arnoys) Ik ben bijna 62 jaar en herinner mij Nonkel Bob, Tante Ria en TV - OHEEEEE? als de dag van gisteren. TV-Ohé was het ketnet van nu. Groot verschil Ketnet is dagelijks, Nonkel Bob één keer per week; de zaterdagnammidag. Daar wij nog geen TV hadden moesten mijn broer en ik 3 km te voet naar mijn meter, die wel een TV had. Voorwaarde was: een goede schoolagenda!

(Wilfried Decraene) Mijn commentaar is eenvoudig. Zulke gezellige kinderprogramma's dan toen, bestaan er niet meer. (Nu zitten ze vol met opgejaagde tekenfilms en andere annimatie, dit is niet goed voor de opvoeding). Nonkel Bob was een gezellige en leerrijke man. Ik heb dat allemaal meegmaakt in mijn kindertijd. Nu ben ik 66. Chapeau voor alles wat hij voor de jeugd van toen heeft bijgebracht, hij is een deel van onze opvoeding geweest, en op het einde van zijn programma gaf hij steeds goede raad. Ik zal hem nooit vergeten, hij was een echte kindervriend. Velen zouden vandaag van hem nog kunnen leren. Ik hoop dat hij blijft verder leven in onze gedachten.(Voor mij verdient die man een standbeeld).

(Liesbeth Deturck) Nonkel Bob is niet alleen een van mijn opvoeders geweest, maar heeft een paar generaties leren zingen en gitaar spelen. Mijn oom was missionaris in de Filippijnen, gaf muziekles in een groot college en maakte gebruik van de muziek van Bob Davidse, daar in het verre Oosten. Bij een bezoek aan dat land, begin jaren '80, was het dan ook een ongelooflijke ervaring door de plaatselijke jeugd te worden begroet met het lied "Vrolijke, vrolijke vrienden"!

(Johan Liagre) Ooit werden mijn zus en ik uitgenodigd om in de beroemde studio 6 een uitzending live te mogen meemaken. Armand Pien, die een voordrachtavond kwam geven voor het Davidsfonds in ons "boerengat" Koolskamp, kwam bij ons thuis avondmalen. Hij bezorgde ons, na mijn schuchtere vraag, de uitnodiging enkele weken later!

Het sneeuwde, de wegen waren spiegelglad en vader wilde met de "Taunus 17M" niet vertrekken naar het verre Brussel... Ma, de "moederkloek", verzette hemel en aarde voor haar wenende kindjes en... we vertrokken... met een slippartij en aanrijding tot gevolg in Brussel! Vader razend natuurlijk maar net op tijd voor de uitzending, bereikten we de studio.

Een bezorgde Nonkel Bob en Tante Ria (Het mens had volgens mij, een jongen van de buiten, paars haar!!!) maakten een praatje met pa en ma en we verdwenen in de studio. Nadien kreeg vader, die onderwijzer was, nog enkele zangboekjes. Het was de tijd van het feuilleton "ZANZIBAR" waarvan we een aflevering in de studio meevolgden. Op zaterdag was er heruitzending maar tegen die tijd lag ik na een valpartij (door de sneeuw) op de speelplaats met een hersenschudding in het donker te bed!

Ik probeerde nog door het sleutelgat te kijken maar moeder verhinderde het! Zo komt het dat ik het zelf nooit gezien heb! Zou er nog iets te vinden zijn na zoveel jaren?

(André Naessens) Met het jeugdmuziekkorps uit Olsene was ik in 1964 te gast in het programma van nonkel Bob. De opnames gebeurden in Kortrijk. Het spijt me u te moeten zeggen dat ik daar geen goeie heinneringen aan heb! Ik heb nonkel Bob niet ervaren als een kindervriend maar wel als een programmamaker voor TV. Wij kinderen werden min of meer door hem afgesnauwd om toch maar te doen wat goed was voor de camera, stilstaan, bewegen,spelen, stilstaan, bewegen enzzz... Voor de rest was het waarschijnlijk een goed mens maar noem hem nooit een echte kindervriend!

(Patrick De Vliegher) Ik herinner mij hoe ik als kleine jongen (vergeef mij dat ik de juiste leeftijd niet meer herinner) op een woensdagnamiddag voor karnaval alleen te voet van thuis in Sint-Joost-ten-Node naar het Flageyplein trok (dat kon toen nog zonder kleerscheuren) om een uitzending van Tip Top mee te maken.

Ik wist echter niet dat ik daarvoor ingeschreven moest zijn en een uitnodiging moest hebben. Ik wist ook niet aan welke ingang ik moest zijn en hoe laat kortom ik liep maar een beetje doelloos rond het gebouw van de toenmalige BRT. Plots zag ik een man die mij niet onbekend voorkwam en die Guido Cassiman bleek te zijn. Ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en gezegd dat ik voor Nonkel Bob was gekomen en niet wist waar ik moest zijn.

Hij was onmiddellijk bereid om mij naar de Studio waar de opnamen plaats vonden te vergezellen. Hoewel ik niet had mee gerepeteerd mocht ik alsnog van Nonkel Bob meedoen. Ik heb zo goed en kwaad als het kon meegezongen met het karnavalslied "Zet de maskers maar op en verbergt uwen kop, zodat niemand kan zien of ge Jan zijt of Trien. Een herinnering om nooit te vergeten. Bedankt Nonkel Bob.

(Jan Van Thielen) Het moet in 1942 of 1943 zijn geweest dat Bob Davidse met zijn poppenkast optrad in een leegstaande garage in de Campenhoutstraat te Berchem. Tussen de voorstellingen zong hij liedjes en begeleide zichzelf daarbij op zijn gitaar. De inkomprijs was 1 frank. Mijn broer en ik, wonende in de Weidestraat, hebben zo enkele optredens mogen meemaken. Ik was toen 7 jaar. Veel meer was er in die oorlogsjaren niet te beleven. Misschien heb ik zo, onbewust, zijn eerste optreden wel meegemaakt ? Na de bevrijding is er een V-bom op die garage gevallen en heeft zo alles verwoest. Gelukkig waren er toen al geruime tijd geen optredens meer.

(Pat Twisk) Heb geweend toen Lisbeth Imbo deze ochtend “Vrolijke Vrienden” draaide na het interview met Paula Semer. Het overlijden van Nonkel Bob grijpt mij harder aan dan ik had kunnen vermoeden. Hij symboliseert een stuk mijn kindertijd. Ik denk dat het onbewust voelt als het ten grave dragen van mijn kindertijd. Veel sterkte voor zijn familie. Ik denk dat hij een schat was.

(Paul Brants) TIP TOP was mijn jeugd. Heerlijke momenten op woensdagnamiddag met een spannende serie als extra snoepje. Zoals zovele kinderen keek ik er elke week naar uit en was Nonkel Bob een echt TV-icoon voor ons. Onze B.V. avant la lettre. Toen ik hem voor de eerste keer in levende lijve zag tijdens een voorstelling en rechtstreekse uitzending van PATS POPPENSPEL was ik echt van mijn melk. Ik had Nonkel Bob IN HET ECHT GEZIEN! Ik heb het meermaals aan mijn ouders verteld. Hij was de nonkel van alle kinderen. Het zullen altijd warme herinneringen blijven. Mijn oprechte deelneming aan zijn familie.

(Eric Wille) In de jaren 60 kwam Nonkel Bob onze lagere schoolvoorstelling presenteren in ons dorpje. Ik mocht toen op het podium een driepikkel sjouwen voor een kampvuur. Fier natuurlijk!! Later ben ik gitaar leren spelen met zijn boekje, en speel nog steeds.

(Roger Van dycke) Ik heb ooit toen ik soldaat was de muziek en de tekst gevraagd aan Nonkel Bob van het liedje " Annemarie" en hij stuurde me dat onmiddellijk door. Ik was onderwijzer en toen hij toevallig in mijn buurt kwam wonen ben ik op Driekoningendag met mijn leerlingen naar de studio mogen gaan om er het feest te vieren en de fameuze taart met 3 bonen erin op te eten. Toevallig werd een van mijn leerlingen de derde koning. Later als secretaris van het DF ontmoette ik hem in de coulissen van onze feestzaal en wonder bij wonder: hij herkende mij nog want hij wist dat ik met mijn klas bij hem in de studio was geweest !

(Michel Schapendonk) 15 jaar geleden op een zonnige zaterdagmiddag wandelend op de suikerrui in antwerpen voelde ik plots iemand die me in de rug een duw gaf. Draaide me onmiddellijk om en zag hoe een oudere man bijna op de grond gevallen was, niets vermoedend hielp ik deze man terug rechtop en zag tot mijn grote verbazing dat het nonkel bob was. Zonder na te denken sprak ik de magische zin : milleke melleke mol karditsel karditsel kardol. De lach die ik zag op zijn gezicht zal ik nooit vergeten, het korte gesprek nadien was voor mij het van het, mijn jeugdidool in levende lijve. Bedankt, nonkel , voor die gezellige woensdagmiddagen, we zullen je nooit vergeten.

(Marijke Janssen) Voor Nonkel Bob leerde ik de klok lezen. Dat lukte me voordien niet, maar om te weten om hoe laat onze televisie – de eerste die we thuis hadden, gekocht in ’62, ik was toen zeven – aan moest voor Nonkel Bob, leerde ik het op één dag. Als twaalfjarige stond ik bij ons in de buurt in een tent naast hem op een podium met een paar grote “rammelaars” mee muziek te maken, en deed hij me blozen tot in mijn haar met het gulle aanbod voor de micro: “Je mag zelf een knappe jongen uit de zaal kiezen om mee op het podium te komen.” Nonkel Bob had een mooie, warme stem, en hij was een vriendelijke man, op tv en in het echt. Hij is voor mij ook een symbool voor mijn gelukkige kindertijd… Ik wens de mensen die hem dagelijks zullen missen, en in de eerste plaats zijn echtgenote, troost en sterkte.

 

(Nadine De Donder) Toen ik ongeveer 25 jaar geleden op de BRT ben beginnen werken heb ik kunnen kennismaken met de 'grote' Nonkel Bob. Onze vriendschap is altijd gebleven tot nu... Het was een zeer fijne man, kwam steeds uit voor zijn mening, maar ikzelf kon er alles bij kwijt, plezante maar ook ernstige dingen. Het was voor mij niet alleen een vaderfiguur, nonkel , maar een bovenstebeste vrolijke vriend!

Ik zal hem nooit vergeten, en ik probeerde hem steeds wekelijks of om de twee weken te bellen, ons gesprek was steeds hartelijk. Nooit heb ik Bob horen klagen dat hij pijn had, of dat hij last had van één of ander kwaaltje. Hij zei dan 'hier staat een oud mannetje hé kind, maar alles bij elkaar valt het goed mee', en dan was hij meer bezorgd om mij en over mijn gezin.

Jammer dat ik vandaag niet meer op bezoek ben kunnen gaan.....maar heb er zaterdag nog goed mee kunnen praten en zal die herinnerering koesteren. Lieve Nonkel, ik zal je enorm missen, ik hoop dat je nu voldoende rust mag hebben. Bedankt voor de mooie vriendschap die we hadden.

(Willy De Jongh) Wij kenden Nonkel Bob natuurlijk al jaren van de tv, toen hij dan ook verscheen in ons dorp Hoboken om daar de jaarlijkse "Bell feesten" op te luisteren stroomde gans de plaatselijke jeugd uit om hem te zien en horen, onverwachts een uur voor het optreden ontmoetten wij (mijn broer en ik) hem op straat, hij was naarstig op zoek naar een winkel met instrumenten want zijn maracas hadden het begeven, toevallig hadden wij er thuis ook liggen die wij hem na een tiental minuten overhandigden! Het hoeft geen betoog dat zoveel jaren later deze anekdote nog steeds in mijn geest gegrift zit, het was een onvergetelijke dag! Ik wil hier mijn innige deelneming betuigen aan de familie en hoop dat zij toch enige troost kunnen putten uit de vele steunbetuigingen en de manier waarop "Nonkel Bob" zijn leven geleefd heeft.