De vrouw achter "How to train your dragon"

Als animatie- of jeugdfilms het goed doen, gaat alle lof naar de regisseurs of de stemacteurs. Al te vaak zochten de makers echter hun inspiratie in de wereld van de kinderboeken. Nu "How to train your dragon" deze week zijn fraaie vleugels uitslaat in onze bioscopen verdient schrijfster Cressida Cowell dan ook zeker ook een deel van de lauweren.

De Britse is trouwens meer dan enkel de vrouw die de wereld verzon waarin de film zich afspeelt en de personages die erin rondlopen. Ze studeerde zowel Engelse literatuur als beeldende kunsten en maakt er een punt van om haar boeken zelf te illustreren. Meer nog, Hiccup Horrendous Haddock III, de hoofdfiguur uit "How to train your dragon", dook eerst op in een prentenboek dat Cowell in 2000 publiceerde.

"Hiccup the Viking who was seasick" ging over een jonge Viking die bang is voor alles en nog het meest om mee te gaan varen op zee. De knaap wordt niet verwonderlijk hartelijk uitgelachen door de Vikinggemeenschap. Tot blijkt dat die stoere mannen zelf lang niet zo onbevreesd zijn als ze doen uitschijnen.

Cowell haalde het idee voor het verhaal uit haar eigen leven. Haar ouders trokken elk jaar met het hele gezin naar een onbewoond (want onherbergzaam) eiland in de Schotse Hebridengroep, een piepkleine rots die ze gekocht hadden en waar niets te vinden was. Een boot bracht hen ernaar toe en daar kampeerden ze dan twee weken zonder elektriciteit, stromend water of andere voorzieningen. Na een paar jaar bouwden ze er een huisje en een eigen boot, maar de omstandigheden bleven bar.

Cowells vader vertelde graag over de Vikings die er eeuwen geleden geland waren en over de draken die naar verluidt in de nabijgelegen grotten woonden. Die verhalen zetten de verbeelding van de jonge Cressida in vuur en vlam en ze begon al snel haar eigen vertellingen te verzinnen.

Bovendien had ze een jongere broer die op school gepest werd en zijn toevlucht zocht tot de stripwereld. Uiteindelijk zou hij professor filosofie aan het prestigieuze M.I.T. in Boston worden, maar zijn ellendige jeugdervaringen slopen ook in Cressida’s jonge held. 

"Oorlog leek ons de beste optie"

Na acht prentenboeken kreeg Cowell zin om iets te schrijven voor oudere kinderen en ze belandde terug bij haar zeezieke Vikingjongen. In 2003 verscheen "How to train your dragon", over een Vikingdorp waar jongeren erin moeten slagen om een draak te vangen en te temmen. Anders worden ze verbannen. Hiccup krijgt enkel een klein tandenloos draakje te pakken dat bovendien absoluut niet luistert naar de instructies die in het grote temmersboek (dat "How to train your dragon" heet) opgetekend staan. En dan blijkt dat Hiccup met draken kan praten.

"How to train your dragon" werd een succes en inspireerde Cowell tot (voorlopig) zeven vervolgen. Bovendien trok ze de aandacht van Hollywoodstudio DreamWorks, die er de ideale basis voor een animatiefilm in zag. De regie kwam in handen van Chris Sanders en Dean DuBlois, die eerder "Lilo & Stitch" maakten voor Disney (hun versie van Hiccups draak Toothless lijkt trouwens verdacht veel op de blauwe alien Stitch).

Het regisseursduo voerde meteen een paar ingrijpende wijzigingen door. In hun film kunnen de draken niet praten en zijn ze vooral de grote vijanden van de Vikingclan. Hier bestaat het initiatieritueel van jonge Noormannen erin dat ze een draak moeten doden, wat Hiccup dan weer niet over zijn hart krijgt. Toothless is bovendien geen klein draakje, maar een groot zwart beest dat niet zo tandenloos is als je zou denken.

"In het boek zijn de draken de huisdieren van de Vikings", legt Sanders uit, "maar tegelijk moet het dorp ook tegen een draak vechten. We wisten dat we een keuze moesten maken. Oorlog leek ons de beste optie, omdat Hiccup dan veel meer op het spel zet."

Cressida Cowell, die van DreamWorks het ontwerp van de personages mocht overzien, heeft er hoegenaamd geen probleem mee. "Uiteindelijk gaat "How to train your dragon" in de eerste plaats over de relatie tussen Hiccup en zijn vader, een ijzersterke krijger die het er moeilijk mee heeft dat zijn zoon niet beantwoordt aan de verwachtingen die hij voor hem had. Dat is iets waarmee veel mensen zich kunnen identiciferen, denk ik."

Ruben Nollet