"Echte mensen ontmoeten in oase van nepheid"

Enerzijds overdonderd, anderzijds met beide voeten op de grond. Zo reageren zowel Gilles Coulier als Gust Van den Berghe, twee jonge Vlaamse cineasten die in Cannes debuteren, op hun aanwezigheid op het festival. Coulier doet dat met de kortfilm "IJsland", Van den Berghe tackelt "Waar de ster bleef stille staan" van Felix Timmermans en gaf het verhaal een eigen draai in "Little baby jesus of Flandr".

Beide heren vinden het een hele eer om hier op dit festival te mogen aanwezig zijn. Zo genoot Van den Berghe van de staande ovatie (wel tien minuten!) die hij kreeg bij de eerste visie van zijn film hier. Eerste visie tout court, eigenlijk, want zelfs zijn cast had de afgewerkte prent nog niet gezien.

Hij ziet het, geheel in het thema van de film, als een klein "kinneke" dat geboren wordt, en dan nog in een "prachtig stalleke". Maar terwijl hij het moment koestert, lijkt hij het ook te relativeren. "Ik word ook door andere dingen overdonderd", zegt hij. "Van het begin van de lente bijvoorbeeld. En ik ga volgende week even graag weer gewoon naar de bakker'." Zweven hoort er (vooralsnog) niet bij.

Al de glitter en glamour die rond Cannes hangt, vindt Van den Berghe dan ook een nogal nep gedoe. En tegelijk, binnen die oase van nepheid, ontmoet hij échte mensen, zegt hij. Net daar draait het festival eigenlijk rond, vindt ook Gilles Coulier: niet rond die eyecandy, maar rond het ontmoeten van gelijkgestemde zielen.

Zelfs al hebben die op film misschien een verschillende visie, toch zijn hebben ze veel dingen gemeen, onder meer de liefde om een verhaal te vertellen.

"En dat leidt dan niet onmiddellijk tot nieuwe samenwerkingen", zegt Coulier, "maar wel tot nieuwe ideeën en inzichten." Hij houdt zeer van de discipline die film is: een gewiekste mix tussen beeld en geluid. Alsof je zowel moet schilderen, als fotograferen, als musiceren, als dirigeren.

Opvallend is ook dat zowel Coulier en Van den Berghe "echtheid" in hun werk nastreven. Als Van den Bergh zijn film omschrijft, dan heeft hij het over echte personages, echte mensen in een filmische wereld (vandaar het gebruik van zwart/wit). En Coulier, wiens film over een ex-bajesklant gaat die weer aansluiting zoekt met het leven dat hij noodgedwongen achterliet, hamert ook op de eerlijke emoties die hij poogde in de film van ongeveer 20 minuten te stoppen. Met succes overigens, al greep de film dan naast een prijs in de Cinéfondation (we hebben een aantal films uit de selectie gezien en vinden dat "Ijsland" zeker niet moet onderdoen).

"Little baby Jesus of Flandr" maakt nog wel kans op een prijs, de Caméra d’or, ofte de beste Film gekozen uit de selecties Semaine de La Critique, Un Certain Regard en Quinzaine des Réalisateurs waarin de film was opgenomen. Of ie wint weten we normaal gezien vanavond al.

Kevin Major