"Water en vuur verzoenen"

De aanstelling van N-VA-voorzitter Bart De Wever tot informateur en het feit dat de N-VA en de PS tot elkaar veroordeeld zijn, is voer voor de krantencommentatoren. De Vlaamse kranten zien de toekomst hoopvol tegemoet, de Franstalige opiniemakers blijven sceptisch.

Voor een definitief oordeel is het nog te vroeg, maar het lijkt erop dat de fouten van 2007 vermeden worden, vindt Liesbeth Van Impe van Het Nieuwsblad. Winnaars glunderden, maar niet te veel, iedereen past op zijn woorden, en er wordt behoedzaam gewerkt. We hebben intussen een informateur en die neemt zijn opdracht ernstig, niet zoals Didier Reynders die in 2007 de fotoshoot van zijn leven hield. De uitdagingen blijven immens, maar de winnaars van 13 juni geven minstens de indruk dat ze echt op zoek zijn naar oplossingen.

Wie een paar maanden geleden had voorspeld dat Bart De Wever een regering zou klaarstomen voor de voorzitter van de PS, zou naar het gekkenhuis zijn gestuurd. Maar in de politiek is alles mogelijk, schrijft Paul Geudens van Gazet van Antwerpen. De kiezer heeft Di Rupo en De Wever verplicht om samen te werken. Zij zijn de enige echte politieke leiders van het land. De Wever neemt zelf de taak van informateur op zich. Een sterk signaal, het wijst erop dat hij verantwoordelijkheid wil nemen en geen tijd wil verliezen.

Meer Bracke en minder Maddens bij de N-VA, vindt Bart Sturtewagen van De Standaard. Bart De Wever moet dringend duidelijk maken dat politicoloog Bart Maddens met zijn aanpak van uithongering, drooglegging en frontvorming niet de huisideoloog van de partij is. De grote schare N-VA-kiezers willen beweging in de tent, zonder revanchistische of romantische sentimenten die het politieke inzicht van zoveel Vlaamse bewegers vertroebelen. Dat betekent dus het grote gelijk loslaten en streven naar een groot visionair vergelijk van het type Egmontpact, hopelijk nu met een beter resultaat.

De Wever ging in zijn eerste verklaring als informateur direct naar de essentie van de problemen, schrijft Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws. De staatshervorming, de economie en de financiële sanering: moeilijke en niet evidente keuzes dringen zich op voor Di Rupo en De Wever. De twee overwinnaars denken immers zeer verschillend over heel wat kwesties. Het is het verzoenen van water en vuur, een rebelse liberale nationalistische partij tegenover een conservatief-linkse partij.

Geen gedoe met verkenners, bemiddelaars of koninklijke onderhandelaars deze keer, schrijft Yves Desmet van De Morgen. Dat is het voordeel van duidelijke winnaars die het momentum mee hebben. De Wever en Di Rupo kunnen ervoor gaan, ze hebben een periode van 4 jaar voor zich zonder verkiezingen. En zowel de PS als de N-VA hebben voldoende electorale reserve om toegevingen te kunnen doen. Het zou dus wel eens kunnen dat we een regering hebben voor de Nederlanders, waar het politieke landschap helemaal versnipperd is.

We zijn vertrokken, schrijft Eric Donckier in Het Belang van Limburg. Hij hoopt dat De Wever in alle discretie kan werken. Want de dag dat er gelekt wordt, weten we dat iemand stokken in de wielen van De Wever wil steken. Mocht de MR toch mee aanschuiven aan tafel, dan houdt Donckier zijn hart vast. Dan zitten zowel Joëlle Milquet als Olivier Maingain aan de onderhandelingstafel. En waarom zou De Wever kunnen waarin Yves Leterme en Jean-Luc Dehaene niet slaagden?

Vloek, twijfel en hoop bij Franstalige kranten

In La Libre Belgique kan men een vloek niet onderdrukkken. "...Verdomme!" schrijft Francis Van de Woestyne in zijn commentaar. Hij kan maar moeilijk geloven dat Bart De Wever -republikein, nationalist en separatist- door de koning is aangesteld. Bovendien moet hij de weg bereiden voor Elio Di Rupo, de man die in de ogen van diezelfde De Wever symbool staat voor alles wat fout loopt in Wallonië. Van de Woestyne vraagt zich af wat de saus zal zijn die het land zal binden: waterzooi, salade liégeoise of choux de Bruxelles? Het zal in elk geval niet licht verteerbaar zijn.

Bart De Wever is in het nauw gedreven en is door de koning alleen naar het front gestuurd, schrijft La Dernière Heure. Volgens de krant had de N-VA-voorzitter liever gezien dat SP.A de informateur leverde. Want een informateur moet zoeken naar mogelijke partners en wegen om tot een akkoord te komen. Geen gemakkelijke taak voor De Wever. Christian Carpentier hoopt dat De Wever zijn flater om zijn verklaring niet in het Frans voor te bereiden niet zal herhalen. Dat zou immers rampzalig zijn.

Geen verkenners, ontmijners of opdrachthouders deze keer, lezen we in L'avenir. Daarvoor was de verkiezingsuitslag zondag te duidelijk. Bart De Wever zal als informateur zijn borst moeten natmaken, zonder het gevaar te verdrinken. Als informateur moet hij enkel zien wat er mogelijk is, oplossingen zoeken is de taak van de formateur. Naar alle waarschijnlijkheid zal dat Elio Di Rupo zijn. De N-VA-voorzitter zal dus het kind moeten doorgeven aan zijn Franstalige collega. Hopelijk zal het niet met badwater zijn.

Le Soir is hoopvol. De Wever had net zo goed een van zijn luitenanten de vuurlinie kunnen insturen. Door zelf informateur te worden, toont hij aan dat hij verantwoordelijkheid wil opnemen. De N-VA-voorzitter is vastberaden om de fouten van Leterme niet te herhalen. Hij wil in alle discretie en zo snel mogelijk zijn opdracht uitvoeren om zo de weg voor te bereiden voor Elio Di Rupo. Beide politici hebben volgens Véronique Lamquin de kracht, de legitimiteit, en de oprechte wil om te slagen. Maar als ze falen is het einde van België dichterbij dan ooit.

lees ook