"Thank you for rocking our world!"

Vandaag is het precies een jaar geleden dat de Amerikaanse zanger en entertainer Michael Jackson (50) is overleden. De King of Pop kreeg een hartstilstand in zijn huis in Holmby Hills. Het ongeloof en de verslagenheid bij de fans was groot. De redactie.be vroeg aan hen de mooiste herinnering aan hun idool. Hier leest u enkele reacties.

Hij stak zijn duim op

Als ik het over mijn allermooiste herinnering moet hebben, dan kies ik ongetwijfeld voor het optreden in Madison Square Garden (New York) op 7 september 2001. Tal van artiesten (Beyoncé, Chris Tucker, Britney Spears, Withney Houston, Liza Minelli) traden er op als eerbetoon aan Michael omdat hij 30 jaar op de planken stond.

Michael zelf sloot de show af met een optreden - eerst met zijn broers - nadien solo. Tot onze verbazing zat de "delegatie" van de Belgische Michael Jackson fanclub (The Magical Child) op de eerste rij. Ik moest nu toch wel iets meenemen om "aandacht" te trekken. Dus maakte ik een grote banner: THANK YOU FOR ROCKING OUR WORLD! (het liedje "You rock my world" was net gereleased, en dat zou hij zeker zingen).

En ja hoor, het einde van de show nadert en we horen de begintunes … snel banner bovenhalen… Michael kwam voor ons staan, las de boodschap en zei: "I do? Well, thank you!" en hij stak zijn duim op! Missie volbracht! (Cindy Van de Voorde)

Videobanden met zijn danspasjes versleten

De eerste keer dat ik Michael Jackson zag in de griezelige videoclip "Thriller", was ik meteen door hem gefascineerd. Wanneer ik dan kort daarop de lp "Thriller" cadeau kreeg, is de gekte helemaal toegeslagen.

Kind zijnde, begon ik de danspasjes na te doen, was ik alle tv-programma's aan het opnemen waar Michael in voor kwam, al was het maar voor 10 seconden. De videobanden zijn versleten geraakt van te veel de danspasjes te willen aanleren, gelukkig heb ik al het mogelijke al opnieuw gekocht op dvd. (Elke Van Nijverseel)

Een handdruk van Michael Jackson

In juli 2002 zat ik achter m’n pc toen ik plots van de Amerikaanse fanclub MJFC een mail binnenkreeg dat een beperkt aantal fans de kans zouden krijgen om een plaatsje op het podium te bemachtigen tijdens de uitreiking van de fan-award aan Michael Jackson in New York.

Ik reageerde meteen en werd beloond met twee tickets. Een dikke week later wandelde Michael Jackson het podium op en alvorens zijn fan-award in ontvangst te nemen, besloot hij z’n fans te ontmoeten en handjes met ze te schudden. Hij kwam recht op me af en stond enige tijd op een aantal cm van mij vandaan. Ik voel nog altijd z’n hand in de mijne, ook al duurde het contact amper 2 seconden. (Natacha Hoste)

"Zijn teksten zijn mijn steun"

"Black or white", daar begon het allemaal mee, een man met lange zwarte haren, een zwarte broek en een wit openhangend hemd, een man die me intrigeerde en waar ik meer van moest te weten komen. Ik was nog maar 7 jaar, maar ik wist dat dit liedje speciaal was, het betekende iets, maar ik wist nog niet precies wat! En wat was er gebeurd met zijn arm, die in het gips zat? Ja ja over gipsen daar wist ik wel wat meer van, want als geadopteerd kindje zat ik al van kleins af aan vaak in de gips, na een zoveelste operatie aan mijn rechterbeen. Dus misschien was die meneer ook geopereerd?! Nou ik kan je wel zeggen, dat schept meteen een band!

Met "Black or white" was één ding zeker: het maakt niet uit of je wit, zwart, geel of bruin bent, want in de videoclip zag ik dansende mensen van alle werelddelen en het voelde zo goed aan, om zoiets te zien. Want als geadopteerd kindje uit Sri Lanka werd ik toch wel vaak geconfronteerd met mijn andere kleurtje, het anders zijn, ergens niet bijhoren. Naarmate ik ouder werd, kon ik steeds beter Engels begrijpen en de teksten van Michael werden voor mij een echte steun, een echte houvast, waar ik kracht uit haalde wanneer ik weeral eens het ziekenhuis in mocht, of wanneer ik weer op krukken mocht lopen in een zoveelste schoolvakantie.

Zinnetjes uit “Heal the world”, “Will you be there” en “They don’t care about us” begonnen voor mij echt deel uit te maken van mijn dagelijkse leven. Michael kwam naar België, maar ik was nog veel te jong. Maar mijn dag ging ooit wel komen! Die dag, die er had moeten komen, is er nooit meer gekomen, want de concerten in Londen gingen niet door, Michael was er niet meer en Michael ging ook niet meer terugkomen. Daar ging mijn houvast, maar gelukkig had ik zijn liedjes wel nog. Zijn teksten die mijn steun waren, zijn nog steeds mijn steun. (Priyani Libert)

Meest gelezen