Vrouwen triomferen tijdens 3e Werchterdag

Dag 3 van Rock Werchter was de dag waarop het eindelijk even regende en ook die waarop een aantal sterke vrouwen het beste van zichzelf gaven op beide podia. Florence + the Machine, Beth Ditto én P!nk konden op heel veel bijval rekenen.

De derde dag van Werchter begon met een verfrissende regenbui. Bent Van Looy kondigde zijn groep op het hoofdpodium dan ook toepasselijk als volgt aan: "Wij zijn Das Pop, wij brengen regen en hits". Eerder op de dag had Foo Fighters-drummer Taylor Hawkins samen met The Coattails het hoofdpodium mogen openen.

In de Marquee creëerde The Temper Trap in het begin van de namiddag al een fijn sfeertje. De Australische groep is bij het grote publiek vooral bekend van het nummer "Sweet disposition" dat op de soundtrack van "500 days of summer" stond en ook te horen was in de trailer voor "De Canvascollectie".

De groep heeft een erg typische sound, die gedragen wordt door gitaarmelodieën en de falsetstem van Dougy Mandagi. Er was veel volk komen opdagen aan de Marquee. Het viel trouwens op dat er -in vergelijking met gisteren- al van vroeg in de namiddag heel veel volk op de wei was. Ongetwijfeld zat de aangenamere temperatuur daar voor iets tussen.

Girlpower in het kwadraat

Tijdens deze derde dag stonden er enkele opvallende vrouwen op de affiche. De eerste in het rijtje was Beth Ditto, die met haar groep Gossip in de late namiddag het hoofdpodium mocht innemen. En in het geval van Ditto is dat vrij letterlijk te nemen. Ditto is zwaarlijvig, lesbisch en staat bekend om haar vlijmscherpe tong. Ze opende het concert dan ook met een praatje over de voetbalmatch Argentinië - Duitsland en over penissen. Tijdens haar set speelde ze trouwens gevat in op de boodschappen op de bordjes in het publiek. Zo kreeg de smeekbede "Give me your bra (beha)" het antwoord: "Ik zou wel willen, maar dit is mijn laatste."

Het entertainmentgehalte zat dus goed, maar ook op muzikaal vlak was het een sterke show. Ditto weet haar krachtige stem bijzonder goed te gebruiken om een publiek omver te blazen. Zo waren er sterke versies te horen van "Love long distance" en "Heavy cross", het nummer waarmee ze de set beëindigde. Daarvoor was ook al de Tina Turner-cover "What's love got to do with it" de revue gepasseerd en hadden we al flarden Rihanna en Lady Gaga gehoord.

De wei was al helemaal volgelopen op dat moment en het publiek had, nu het wat minder warm was, duidelijk zin in een feestje.

Priesteres Florence

Maar wat Florence Welch daarna in de Marquee presteerde was nog van een andere orde. De Britse heeft nog maar 1 album uit, maar gaf eerder al prachtige concerten op Pukkelpop en in de Botanique. En nu was het tijd om Rock Werchter te veroveren.

Ze opende sterk met "Howl" en bewees meteen nog maar eens over wat voor een uitzonderlijke stem (met een zeer wijd register) ze beschikt.  Welch droeg een lang zwart kleed, waar naar het eind van het concert een enorme scheur in ontstaan was. Op het podium heeft ze iets van een priesteres of een duiveluitdrijfster, maar haar springen, dansen en zelfs krijsen werkt -net zoals bij Editors gisteren- aanstekelijk.

Het publiek zong nummers als "Dog days" en "You got the love" uitbundig mee en toen Welch vroeg om op en neer te springen ging iedereen echt op een zelden geziene manier uit zijn dak. De zangeres was zelf ontroerd door de ongelofelijke respons van het publiek: "Werchter you are amazing" klonk het en het was duidelijk dat ze het oprecht meende want toen ze het podium afliep, stonden er tranen in haar ogen.

Welch heeft met dit optreden alvast haar plekje veroverd naast Muse en Editors in het lijstje van hoogtepunten van Werchter 2010.

Showtime met P!nk

De Amerikaanse popzangeres P!nk leek me een beetje de vreemde eend in de bijt op Rock Werchter. Zo'n popshow, hoort dat hier eigenlijk wel, vroeg ik me af. Maar aangezien er vooraf net zoveel te doen geweest was om die show, was ik uiteraard wel benieuwd.

De show begon met een kooi die aan een kraan boven het publiek zweefde. Daar vielen pakken ballonnen uit en plots streek P!nk neer op het podium, een indrukwekkende intro. Daarnaast had de zangeres een heel decor mee, compleet met showtrap en glijbanen. Entertainend allemaal, maar wel erg Amerikaans en er misschien een tikkeltje over.

Gelukkig zat het ook vocaal snor. P!nk kan echt zingen en liet zich bijstaan door 2 lichtjes fantastische achtergrondzangeressen. Hits als "Funhouse" en "So what" bleven ook live overeind en werden luidkeels meegezongen want er waren wel opvallend veel P!nk-fans aanwezig.

P!nk gebruikt haar looks en haar lichaam ook om te scoren, maar wie kan haar dat kwalijk nemen? Haar optreden was voor mij een aangename verrrassing, al kon het contrast met een artieste als Florence + the Machine niet groter zijn. Maar is dat niet net de kracht van Rock Werchter: uiteenlopende acts zusterlijk naast elkaar programmeren? Ik dacht het wel. De vrouwen hadden het duidelijk voor het zeggen vandaag op de wei.

Ellen Maerevoet