Liefde op verplaatsing scoort in de bioscoop

In "Cairo time", de nieuwe film van de Canadese cineaste Ruba Nadda, wordt het verhaal verteld van Juliette Grant (rol van een uitstekende Patricia Clarkson) die eindelijk nog eens een vakantie gepland krijgt met haar man Mark. Bestemming: het Cairo van de titel.

Juliette zal komen aanvliegen vanuit Canada, waar zij bij een of ander magazine een drukke baan heeft. Maar echtgenoot Mark werkt voor de VN in het Midden-Oosten en zijn agenda is dus nog veel onvoorspelbaarder dan die van zijn vrouw.

Concreet: als Juliette op de luchthaven van Caïro arriveert, blijkt dat Mark nog steeds niet weggeraakt is uit de Gaza-strook, waar zich net weer een nieuwe conflictsituatie heeft aangediend.

Aan Tareq (rol van Alexander Siddig), een minzame en gedistingeerde Egyptenaar waarmee hij vroeger vaak en goed heeft samengewerkt, heeft Mark daarom gevraagd om zich over Juliette te ontfermen, in afwachting dat hij zelf vanuit Gaza naar de Egyptische hoofdstad zal kunnen afreizen.

Bovenstaande uitleg is niet meer dan het vertrekpunt - letterlijk: de eerste minuten - van het romantische drama "Cairo time", maar wie over een beetje verbeeldingskracht beschikt, kan zich wellicht al voorstellen wat er verder te gebeuren staat, al willen we hier zeker niet suggereren dat "Cairo time" zo voorspelbaar is dat het gewoon maar afwachten blijft tot wanneer Juliette en Tareq tussen de lakens zullen belanden.

Feit is dat deze film zonder twijfel ondergebracht kan worden in het "love-on-foreign-soil"-genre. Liefde dus op vreemde bodem. Bestaat zo een genre echt? Reken maar van yes! En dan moet "liefde" zeker ook als verzamelnaam van voorzichtige verliefdheid, zwoele romantiek, hevige passie en ook nog stomende seks gebruikt worden.

"Lost in translation" zonder kamasutra

Die "love-on-foreign-soil"-films komen dus echt in alle vormen en formaten en het genre beschikt inmiddels ook over zijn eigen klassiekers. Zoals "Out of Africa" van Sydney Pollack uit 1985 bij voorbeeld waarin de Deense barones Karen Blixen (rol van Meryl Streep) niet alleen verliefd wordt op haar koffieplantage in Kenia, maar ook op de avontuurlijke jager Denys Finch Hatton (rol van Robert Redford).

Meer "foreign soil" hoeft niet altijd in een ander werelddeel te liggen. In "Last tango in Paris" van regisseur Bernardo Bertolucci uit 1972 speelt Marlon Brando de rol van een mysterieuze Amerikaanse weduwnaar, die de zelfmoord van zijn vrouw tracht te verdringen/vergeten door een turbulent en passioneel seksavontuur met een jonge Parisienne (rol van Maria Schneider).

Voor de Amerikaanse zangeres Sally Bowles was Berlijn ook een exotische plek in de musicalklassieker "Cabaret" van regisseur Bob Fosse, waar zij een dubbele romance/relatie beleeft met een rijke Duitse playboy en een minder gefortuneerde Engelse schrijver, tegen de achtergrond van het oprukkende nazisme.

Maar er zijn natuurlijk ook recentere voorbeelden, zoals "Lost in translation" van Sofia Coppola uit 2003, waarin Scarlett Johansson en Bill Murray elkaar vinden als twee verloren zielen in de voor hen zo vreemde megapolis Tokyo.

Deze film is trouwens een erg goed voorbeeld van het "love-on-foreign-soil"-genre in die zin dat "liefde" zich dus ook kan beperken tot gedeelde eenzaamheid zonder dat dit onvermijdelijk tot allerlei Kamasutra-toestanden moet leiden. Waarmee ik natuurlijk niet gezeld wil hebben dat daar iets mis mee is.

Jan Temmerman