Naar de Feesten met de flikken: een veilig gevoel

Gent heeft inmiddels drie feestnachten achter de rug. Rik Arnoudt trok een nachtje op met een interventieteam van de politie in de feestzone. Meer blauw op straat kan werken, zo blijkt. Behalve enkele incidentjes viel er weinig spannends te beleven. Al gaat het natuurlijk om een momentopname.

Maandagavond tien uur: briefing voor een 20-tal agenten die in ploegen van twee op pad gaan in de feestzone. De commissaris vraagt hen vooral aandacht te hebben voor wildplassen, diefstallen en mogelijke gevallen van skimming, waarbij de bankkaartgegevens van je bankkaart worden gekopieerd aan een geldautomaat. Vorige nacht heeft de federale politie een bende op heterdaad kunnen betrappen en wie weet lopen er nog van die mannen rond. Nadat de agenten nog een overzicht hebben gekregen van de belangrijkste evenementen op de diverse podia, worden ze op pad gestuurd: “Succes met nacht nummer drie!”

Ik word meegestuurd met Frederik en Eveline (foto onder), twee jonge agenten die er duidelijk zin in hebben. “Een gemengde ploeg heeft zo zijn voordelen”, legt Frederik uit, “want bij vechtpartijen heeft een vrouwelijke flik meestal een kalmerend effect op vechtersbazen. ”Tijdens onze eerste patrouilleronde - te voet - vinden we geen echte problemen op onze route. Mijn geuniformeerde gezellen worden vooral aangeklampt met vragen waar de dichtstbijzijnde tramhalte of het dichtstbijzijnde toilet zich bevinden. Enkele olijkerds willen o zo graag met de flikken op de foto, maar dat verzoek wordt beleefd en kordaat afgewezen.

Hommeles in het commissariaat

Iets over elven lopen we even langs op het commissariaat en daar is iets meer leven in de brouwerij. Een Engelsman die te diep in het glas heeft gekeken, is opgepakt en mag van de agenten naar huis als zijn vriendin hem tenminste komt ophalen. “Soms moet je mensen tegen zichzelf beschermen”, zegt Frederik, “want wie weet waar ze anders zouden terechtkomen.” De man wacht braafjes af.

Luttele minuten laten wordt een ander “geval” binnengebracht, met handboeien aan. Een interventieteam heeft hem opgepakt omdat hij zich niet echt normaal gedroeg. Eenmaal op het politiekantoor slaan de stoppen van de jongeman helemaal door: hij begint te briesen en wordt almaar agressiever. Uiteindelijk zijn een vijftal agenten nodig om hem enigszins in bedwang te houden, onder wie ook Frederik en Eveline. “Overduidelijk drugs geslikt”, luidt de diagnose. Intussen worden de hulpdiensten erbij geroepen.

Zo snel als de man begon te briesen, zo snel lijkt hij als het ware het bewustzijn te verliezen. De ambulanciers slagen erin hem te reanimeren met zuurstof, waarop hij weer begint te briesen. Gelukkig ligt hij inmiddels vastgebonden en geklonken op een brancard, maar dat verhindert hem niet het hele commissariaat op stelten te zetten met zijn radeloos gebrul.

De kalmeringsmiddelen die hij inmiddels kreeg toegediend, brengen soelaas. De man wordt afgevoerd richting ziekenhuis, vergezeld door enkele agenten. “Als hij niet bekent dat hij iets heeft geslikt, zal hij wellicht vrijuit gaan”, voorspellen mijn compagnons.

Ten strengste verboden: wildplassen en leuren

De rust keert weer op het commissariaat. Hoog tijd dus voor een nieuwe ronde door de feestzone. Om vijf voor twaalf vatten we onze eerste overtreder: een jongeman die een kleine boodschap doet tegen de muur van het Gravensteen (foto). “Duty called”, verontschuldigt hij zich, maar zijn plas zal hem toch 60 euro kosten. De jongeman toont begrip.

Een halfuurtje later is het weer prijs. In een steegje staat een jongen de muur te bevochtigen, terwijl er nochtans vlakbij een urinoir staat. “Er was geen plaatsje vrij en ik kon echt niet wachten”, probeert hij. Hij put zich uit in verontschuldigingen, maar het mag niet baten: ook hij zal 60 euro moeten ophoesten. Als we verder stappen, zie ik dat hij zijn activiteit voortzet, zij het in het daartoe bestemde recipiënt.

Eigenlijk is het erg kalm in de Gentse Kuip, ondanks de tienduizenden mensen die hier rondlopen, niet altijd in even nuchtere toestand. “Wij moeten vooral aanwezig zijn in het straatbeeld”, verduidelijkt Frederik. Even verder lijkt een voorbijganger dat te beamen: “Ik voel me hier veilig want ik heb nog geen slaag gekregen.” “Daag de goden niet uit”, denk ik stilletjes.

Om half twee onderscheppen we een bloemenverkoper op de Korenmarkt. Leuren mag niet tijdens de Gentse Feesten, dus mag de Pakistaanse man het gaan uitleggen “op den bureau”. Vijf minuten later krijgt hij het gezelschap van een andere Pakistaan die Eveline heeft opgemerkt met een aantal hoeden en kitscherige plastic brillen. Op het commissariaat wordt hun koopwaar in beslag genomen voor de duur van de Feesten. Ze kunnen hun spullen daarna weer komen ophalen. Maar of de bloemenverkoper zijn rozen nog intact zal terugvinden na een week, durf ik te betwijfelen.

Alles kalm aan de balie

Tussen twee en vier moeten Frederik en Eveline op het commissariaat binnenkomende klachten noteren. Maar ook aan de balie is het uitzonderlijk kalm. Er komt welgeteld één iemand aangifte doen van zijn rugzak met waardevolle inhoud die in de loop van de avond is gestolen. Voor de rest zijn er nog enkele mensen die denken dat hun auto mogelijk is gestolen, maar zij komen te weten dat die eigenlijk is weggetakeld wegens fout geparkeerd.

De rest van de tijd aan de balie wordt weggekeuveld. Toch lijkt niemand het erg te vinden dat het eens een kalme nacht is. “De eerste nacht van de Feesten was wel wat anders”, zegt de commissaris, “toen hadden we vier gewonden na vechtpartijen.” Ik vind het ook niet jammer, van dat gebrek aan vechtpartijen, en ben er zeker van dat de meeste feestgangers mijn mening delen.

Tijdens de laatste twee uur van hun shift moeten Frederik en Eveline de ambtswoning van de Oost-Vlaamse gouverneur bewaken. Ik hou het voor bekeken voor vannacht en keer huiswaarts. Op de tram doet een zatlap nogal agressief tegenover de medereizigers. Zijn maat slaagt erin hem in te tomen … zonder politie.

Rik Arnoudt