Het perfecte alibi voor de perfecte misdaad

In de ingenieuze Franse misdaadthriller "Crime d’amour" van de Franse scenarist en regisseur Alain Corneau speelt Ludivine Sagnier de hoofdrol als de jonge carrièrevrouw Isabelle, die in Parijs bij een multinational werkt. Ze kijkt vol bewondering - door de actrice zelf omschreven als een "bijna amoureuze fascinatie" - op naar haar bazin Christine, de voor dit soort koele, dominerende en intimiderende personages perfecte Kristin Scott-Thomas.

Als Isabelle merkt dat een idee/voorstel van haar op schaamteloze wijze door Christine gerecupereerd wordt alsof het haar eigen initiatief was, is ze uiteraard ontgoocheld. Maar het ergste moet nog komen, namelijk een zeer beschamende want erg publiekelijke vernedering. Voor Isabelle is de maat nu vol.

Ze aast op wraak, maar ze weet natuurlijk ook dat indien er Christine iets zou overkomen zijzelf meteen de voornaamste verdachte zou zijn. En toch besluit ze door te zetten, maar ze doet dat wel op een even perfide als doordachte manier.

In een interview dat ik had met actrice Ludivine Sagnier werd ook enkele keren over Alfred Hitchcock gepraat, bij voorbeeld over het feit dat hij een dergelijke, spannende moordthriller nooit had kunnen draaien om de eenvoudige reden dat het in zijn tijd gewoon ondenkbaar was om twee rivaliserende carrièrevrouwen als protagonisten te gebruiken vermits die toen nog met een vergrootglas moesten gezocht worden.

Maar ook de titel van de film bracht ons gesprek bij Hitchcock terecht. De oorspronkelijke titel was namelijk "Une femme parfaite", maar uiteindelijk koos regisseur Alain Corneau toch voor "Crime d’amour".

Maar beide titels (én de intrige van deze thriller) hadden eigenlijk ook de combinatie "Le crime parfait" kunnen opleveren. Of toch bijna. Zoiets als "Le crime était presque parfait". En laat dát nu net de Franse titel zijn van de Hitchcockklassieker "Dial M for murder" uit 1954, gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Frederick Knott, die trouwens zelf ook het scenario schreef.

Opmerkelijk aan "Dial M for murder", behalve het feit dat het grootste deel van de film zich op een locatie afspeelde, was dat die film indertijd in 3D gefilmd werd. Maar dat bleek toen niet zo een succes en uiteindelijk werd de film voornamelijk in een gewone 2D- versie gedistribueerd.

Omwille van het beoogde 3D-effect liet Hitchcock wel zijn camera op een lager niveau dan de eigenlijke set evolueren, zodat er vanuit een lage opnamehoek kon gefilmd worden, waardoor bepaalde voorwerpen (zoals een lamp of een vaas) zich tussen de camera en de personages zouden bevinden, waardoor het dieptezicht dus geaccentueerd zou worden.

"Dial M for murder" was de eerste film die Grace Kelly met Hitchcock draaide. Zij speelde de rol van Margot, die getrouwd is met Tony (rol van Ray Milland), maar ook een verhouding heeft met Mark (rol van Robert Cummings). Zonder dat zij het zelf beseft is haar man al een tijdje op de hoogte van die affaire en hij bedenkt een plan om haar te vermoorden. Beter: haar te laten vermoorden.

Dat wil Tony laten doen op het moment dat hijzelf in een of andere bar zal zitten, in het gezelschap van niemand minder dan... Mark, de minnaar van zijn vrouw. Dat moet uiteraard voor het perfecte alibi zorgen en dus voor de perfecte misdaad. Of toch niet?

Jan Temmerman