Goldfrapp krijgt Marquee maar moeizaam mee

Dat Pukkelpop een gevarieerde affiche heeft, werd vanavond nog maar eens duidelijk. Eerst mocht de Britse metallegende Iron Maiden aantreden op het hoofdpodium, daarna was het in de Marquee de beurt aan het elektropopduo Goldfrapp en vaste waarde Placebo mocht op dag 1 het hoofdpodium afsluiten.

Alison Goldfrapp viel op Pukkelpop op in haar legging en zwarte cape met zilveren glitters. Ook de podiumaankleding van Goldfrapp mocht er wezen: vierkanten vol spots en een zilveren tunnelachtige constructie, die afhankelijk van het nummer geel of rood verlicht werd.

Spektakel voldoende dus bij het Britse elektropopduo, maar helaas leek het publiek niet meteen in vervoering te geraken door de spacy act ook al stond la Goldfrapp het grootste deel van de tijd voor een ventilator en wapperden haar haren en haar cape in de wind.

De act was namelijk iets te clean om de Marquee helemaal mee te krijgen. Dat leek pas te lukken bij radiohitjes als "Number one", "Rocket" en "Train".

Headliner Placebo (foto boven) ging op het hoofdpodium dan weer erg strak van start. Brian Molko droeg een zwarte muts en een bril met zwart montuur en was er duidelijk klaar voor. De groep begon met klassiekers als "Nancy boy", "Ashtray heart" en "Battle for the sun". En Molko bedankte het Pukkelppoppubliek in het Nederlands. Na de gezondheidsproblemen waarmee hij vorig jaar te kampen had, heeft de frontman nu duidelijk opnieuw zin in strakke, energieke shows. The Flaming Lips mag in de Marquee dag 1 afsluiten.

Van sektelid tot singer-songwriter

Pukkelpop is ook de plaats waar er elk jaar een resem muzikale ontdekkingen kunnen gedaan worden. Band of Horses (foto onder) maakt niet alleen prachtige muziek, de groep rond Ben Bridwell had in Kiewit ook een reeks mooie visuals bij. We zagen onder meer idyllische beelden van meren, bomen, vogels, hutjes en besneeuwde bergen, maar ook shots van de groep op tournee.

Ik ken het repertoire van de groep niet echt, maar het was opvallend hoeveel mensen in de Marquee luidkeels stonden mee te zingen met het gros van de nummers. Toch ging er niets boven de samenzang van de groep zelf, die vaak vergeleken wordt met bijvoorbeeld Neil Young of My Morning Jacket. "There's so many great bands here", zei Bridwell. "Thank you for having us."

Verderop in de Chateau gaf Girls intussen het beste van zichzelf. Girls is een groep met een verhaal. Zanger Christopher Owen groeide op in een sekte waar popmuziek verboden was, een mens zou van minder getraumatiseerd geraken. Maar eens te meer is gebleken dat een ongelukkige jeugd blijkbaar bijzonder mooie liedjes kan opleveren.

Zomers sfeertje dankzij The Kooks

Soms kies je ook niet bewust op Pukkelpop, maar laat je je gewoon leiden door muziek die je van ergens tegemoet komt. Zo belandde ik rond 17u toch voor het hoofdpodium voor het optreden van The Kooks. Ik was niet van plan om naar deze Britse band te gaan kijken, maar ik wilde uiteindelijk toch wel zien of hun aanstekelijke popsongs nog altijd werken op een festivalweide.

Luke Pritchard en co zijn bezig aan een nieuw album, dus er passeerden ook enkele nieuwe nummers de revue, onder meer eentje waarbij de frontman van de groep plaats nam achter de piano.

De jonge meisjes vooraan in het publiek lustten er nog steeds pap van. In het midden van de set schakelde de band dan ook een versnelling hoger door met enkele hits zoals "Ooh-la" en "She moves in her own way" uit te pakken. En opeens was het weer hoogzomer in Kiewit. "Naïve en "Shine on" sloten het concert af. The Kooks brachten geen onvergetelijke show, maar een aangenaam zomers tussendoortje was het zeker wel.

Zappen tussen Kelis en Ellie Goulding

Pukkelpop is ook flexibel zijn, want zo zegde I Blame Coco (de dochter van Sting), die ik zeker wilde zien, af en besliste Kelis zomaar eventjes om een uur of drie vroeger op te treden. Dat had dan weer tot gevolg dat haar set gedeeltelijk samenviel met die van de Britse Ellie Goulding (foto), waardoor mijn uitgestippelde parcours een beetje in de war geraakte.

De compromisoplossing die uit de bus kwam, was het begin van de set van Kelis meepikken en daarna naar Goulding gaan. Kelis bracht in de dance hall vooral beats en waarschijnlijk zaten de radiohits "Acapella" en "4th of July" wel later in de set, maar mij kon de Amerikaanse tijdens haar eerste 20 minuten alvast niet overtuigen.

Op naar Ellie Goulding (23) dan maar. De Britse bracht deze lente haar debuutalbum "Lights" uit, maar verwierf vooral bekendheid omdat ze door de BBC tot meest veelbelovende artieste van dit jaar werd uitgeroepen. Goulding brengt catchy popsongs over gebroken harten en onbereikbare liefdes. Haar performance deed af en toe aan die van Florence + the Machine denken, omdat ze, net zoals Florence Welch, zelf ook al wel eens een extra trommel durft te beroeren. De slechts half volgelopen Marquee kon haar optreden wel smaken, vooral het einde van de set was een voltreffer met de hitjes "Under the sheets" en "Starry eyed".

"You are amazing"

Mijn eerste keuze bracht mij naar de Chateau voor Bear in Heaven, een van de vele groepen uit Brooklyn, New York, die dit jaar op de affiche staan. Om 11 uur was de jubileumeditie trouwens al feestelijk geopend met vuurwerk en ballonnen.

Tot vorig jaar was de Chateau een soort van circustent waarin rondom bankjes stonden waarop het zalig uitrusten was. Dit jaar heeft de organisatie er blijkbaar voor gekozen om de capaciteit van de tent lichtjes te vergroten, gevolg: de bankjes staan nu buiten de tent, jammer. Maar dat kon de pret niet drukken. Bear in Heaven liet in een set van een dik half uur zien dat zijn kracht lag in een perfect samenspel tussen stevige drums en lieflijke syntesizers. Er zijn slechtere manieren om de dag te beginnen.

Daarna ging het richting Marquee waar het energieke drietal We Are Scientists als tweede groep mocht aantreden. Tijdens hun optreden liep de Marquee goed vol en frontman Keith Murray was erg tevreden met de reacties van het publiek. "You are amazing", vond hij. Er werd dan ook uitbundig meegeklapt op nummers als "Rules don't stop" en "After hours".

Wie de afgelopen weken trouwens zijn geloof in de weergoden verloor, moet zijn mening nu misschien herzien. Er hingen nog wat wolken boven Kiewit, maar die verdwenen in de loop van de dag bijna allemaal en voor de volgende dagen zijn de voorspellingen zelfs ronduit schitterend.

Ellen Maerevoet