Snow Patrol laat iedereen meezingen

Snow Patrol stond, net als vorig jaar, erg hoog op de affiche van Pukkelpop. En voor deze feesteditie hadden Gary Lightbody en co een inspanning gedaan. Zo waren er extra blazers en strijkers en trad Eva De Roovere op als special guest.

Want ondanks het feit dat er de voorbije twee dagen al evenveel doden vielen op Pukkelpop, blijft de festivalmolen gewoon doordraaien. Een goedgemutste Lightbody deed met zijn kompanen dan ook nog eens het trucje van vorig jaar over. "You get more awesome every year", complimenteerde de zanger het publiek.

Hij doelde daarmee op de meezingcapaciteiten van het Pukkelpoppubliek tijdens nummers als "Shut your eyes" en "Chasing cars", dat aan iedereen op de weide werd opgedragen. Eva De Roovere mocht, net zoals in Vorst Nationaal, komen meezingen tijdens "Set the fire to the third bar", op plaat een duet met Martha Wainwright.

Ook "Take back the city" stond op de setlist en er werd een nieuw nummer gespeeld, dat op de plaat staat die in 2011 uitkomt. Het concert werd afgesloten met "Just say yes". Snow Patrol heeft nog maar eens bewezen dat het een festivalwei moeiteloos kan inpakken.

Een prettig gestoorde Marina

Kele, de zanger van Bloc Party, die nu een solo dance-project heeft, had duchtige concurrentie van The Prodigy op het hoofdpodium. Dat zou een verklaring kunnen zijn voor het feit dat de Marquee amper half volgelopen was.

Bloc Party doen vergeten is niet makkelijk, maar toch kreeg Kele van bij de eerste nummers het publiek aan het dansen. Daarna volgde er een medley met Bloc Party-nummers (o.m. "The prayer" en "One more chance") "for many old friends".

Kele heeft zijn metamorfose tot dance-prins goed overleefd. Vooral dankzij zijn sterke stem en zijn charisma, denken we dan. Benieuwd hoe lang Bloc Party nu in de koelkast zal blijven zitten.

Rond 20u mocht Marina & the Diamonds (foto) haar ding doen in de Club. Ook de prettig gestoorde Welshe sirene met Griekse roots speelde voor een tent die amper half volgelopen was. Zij had concurrentie van Mumford & Sons in de Marquee. Marina heeft een erg energieke podiumact en deed een beetje denken aan een frêle versie van Maria Callas. Ze kwam op met een kanariegeel konijnenjasje en had fluoroze lipstick op.

Met nummers als "Obsessions", "Not a robot" en "Champagne" won ze het publiek moeiteloos voor zich. Wie haar vandaag miste op Pukkelpop, kan op 29 november nog naar de Vooruit in Gent.

Steengoede Black Box Revelation

The Black Box Revelation stond als enige Belgische band geprogrammeerd in de Marquee tijdens deze Pukkelpopeditie. En al van voor het concert voelde je dat de sfeer goed zat.

Jan Paternoster (gitaar) en Dries Van Dijck (drums) produceren met zijn tweeën een sound waar vele internationale meerkoppige groepen alleen maar van kunnen dromen. En het superenthousiaste publiek was van bij de eerste noten helemaal mee.

In de Marquee benaderden ze met hun strakke versies van "High on a wire", "Do I know you" en "Sleep while moving" zelfs de perfecte rockshow en dan lieten ze hun grootste hit "Never alone/Always together" nog links liggen. Vette riffs, uitgesponnen solo's: The Black Box Revelation heeft het allemaal in huis. Steengoed, durven we dit concert noemen, volgend jaar mag dit duo uit Dilbeek gerust op het hoofdpodium staan.

Nog een geweldige rockshow kregen we van Eels (foto). Mark Everett (foto boven) is met zijn jongste platen een iets ruigere richting ingeslagen en ook live heeft hij zich blijkbaar meer tot de bluesrock bekeerd. Opener was "Prizefighter" uit het album "Hombre lobo" (waarvoor Eels in de backstage trouwens een gouden plaat kreeg) en daarna volgden onder meer een vertimmerde versie van "My beloved monster" en een bloedmooi "That look you give that guy". Daarvoor hadden we ook al een cover van "Summer in the city" van The Lovin' Spoonful gehoord. "Mr E's beautiful blues" deed dan weer verdacht veel aan "La bamba" denken. Fijn feestje!

Nash overtuigt, Speech Debelle ontgoochelt

Henry Rollins spoken word (helaas) en de Zuid-Afrikaanse rapper Jack Parrow kregen vanmiddag al snel het predikaat "niet boeiend genoeg" mee, maar daarna ging het in stijgende lijn.

De Britse Kate Nash (nog altijd maar 23, foto boven) kwam rond 13u het hoofdpodium op met een gebroken pols, maar dat weerhield haar er niet van om een onderhoudend optreden te geven. Nash ramde op de toetsen van haar piano en krijste zich een ongeluk.

Nash is eigenlijk een popzangeres, maar haar nieuwe werk (uit het album "My best friend is you") gaat op het podium soms meer de richting van poppunk uit. Hoogtepunt van de set bleef uiteraard wel de hit "Foundations" uit haar debuut "Made of bricks".

Haar vriend, Ryan Jarman van de band The Cribs die na haar het hoofdpodium op mocht (foto), kwam tijdens het laatste nummer ook nog even mee gitaar spelen. Een fijne opwarmer voor een hete Pukkelpopdag.

Van Speech Debelle, die in 2009 de Mercury Prize won en toen onder meer Florence + the Machine achter zich liet, had ik veel verwacht. Haar sound wordt omschreven als "eigentijdse soul en jazz met een hiphop accent", maar ik hoorde in haar zang blijkbaar enkel het hiphopaccent. Debelle zong niet, maar rapte en hoewel haar muzikanten enorm hun best deden om muzikaal een laidback sfeertje te creëren, kon Debelle mijn aandacht niet vasthouden. Jammer.

Fanfarlo, dat in een volgelopen en broeierig hete Chateau heel enthousiast onthaald werd door het publiek, was dan weer een enorme meevaller. Denk Fleetwood Mac, Beirut en Arcade Fire en je kan je een beetje een beeld vormen van de muziek van dit vijftal uit Londen.

Een extra trommel op het podium lijkt een trend te worden (zie Ellie Goulding gisteren), maar het werkt vaak ook echt, want trommels geven extra ritme en energie en dat is ook duidelijk voelbaar bij deze band. Fanfarlo is trouwens niet alleen erg ritmisch, maar ook heel melodieus, dit mede dankzij het gebruik van instrumenten als banjo, viool en trompet. De groep maakte zich helemaal populair toen Cathy Lucas in perfect Nederlands "Hoe gaat het?" riep. Een band om in de gaten houden.

Ellen Maerevoet