Oerkreten van Jónsi gaan door merg en been

Ondanks het feit dat het de 25e verjaardag van Pukkelpop was, ben ik de afgelopen dagen op muzikaal vlak zelden echt van mijn sokken geblazen. Jónsi, de zanger van Sigur Rós, is er echter voor de tweede keer dit jaar in geslaagd dat wel te doen. Hij gaf in de Marquee een intens optreden om kippenvel van te krijgen.

In zijn soloproject spelen visuals een erg belangrijke rol. Van het donkere sprookjesbos en de ruïnes die hij eind mei zo wondermooi evoceerde in de Ancienne Belgique in Brussel, kreeg Pukkelpop slechts de lightversie te zien, maar desondanks kon Jónsi de massa in de Marquee overduidelijk bekoren.

Zijn authentieke nummers, die onder meer over de pracht van de natuur en het leven gaan, sloegen aan in de tent. Verbazingwekkend hoe zoveel mensen opgaan in de toch niet zo toegankelijke muziek van de IJslander. Na elke song reageerde het publiek laaiend enthousiast.

Jónsi bracht eigenlijk een intieme show, maar in het midden van de set schakelde hij een paar versnellingen hoger door de twee up-tempo singles uit het album "Go", "Go do" en "Boy Lilikoi", na elkaar te spelen.

Jónsi is authenticiteit, passie, overgave en eerlijkheid. Zijn oerkreten gaan door merg en been, in zijn sprookjeswereld was het weer een uurtje aangenaam toeven.

Drummen om glimp van Soulwax op te vangen

Kiezen is verliezen, het is een cliché, maar op Pukkelpop klopt het wel vaak. Het prachtige concert van The National op het hoofdpodium verliet ik vroegtijdig om nog een deel van Soulwax te zien, maar de dance hall was veel te klein voor de populaire Dewaele-broers.The National stond al voor de derde keer op de Pukkelpopaffiche, maar pas voor het eerst op het hoofpodium. De Amerikaanse band valt op door de typerende baritonstem van zanger Matt Berninger (foto).

Het was dan ook een beetje raar om hen hun donkere songs bij een ondergaande zon te horen spelen, want deze muziek smeekt gewoon om duisternis. Toch kon het de band blijkbaar niet deren, want de performance was er niet minder overtuigend of doorleefd door. Berninger ontbond al zijn duivels en wandelde van de ene kant van het podium naar de andere, intussen nippend van een glas witte wijn.

De klank van de groep was erg vol en gelaagd, onder meer dankzij een trompettist en een trombonespeler. "Bloodbuzz Ohio", hun huidige single die grijsgedraaid wordt op Studio Brussel, was in het begin van het concert al een van de hoogtepunten.

Ik verliet dit beklijvende concert echter vroegtijdig omdat ik in de dance hall (helemaal aan de andere kant van het festivalterrein) Soulwax wilde meepikken. Maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Het publiek stond tot ver buiten de tent en hoewel er binnen zichtbaar een geweldig feestje bezig was, leek het buiten op sommige momenten meer op een uit de hand gelopen receptie. Gelukkig is er voor het hoofdpodium, waar Stephen en David Dewaele afsluiten als 2manydjs, wel plaats voor iedereen.

Een moment van rust met The Low Anthem

Het hoeft niet altijd luid en druk te zijn op een festival. In de late namiddag bezorgde The Low Anthem uit New York het publiek in de Marquee een fijn meerstemmig moment van rust. The Low Anthem (foto) is een groep uit New York, die vaak vergeleken wordt met artiesten als Bon Iver en Fleet Foxes. Wat meteen opvalt, is dat de 4 groepsleden multigetalenteerd zijn. Ze spelen allemaal verschillende instrumenten waardoor het optreden soms op een soort van stoelendans lijkt. En er worden ook minder voor de hand liggende instrumenten zoals klarinet, xylofoon en zelfs een zingende zaag (zaag die bespeeld wordt met een strijkstok, red.) gebruikt.

Qua stijl schipperen ze tussen folk, blues en country. En vooral de momenten waarop ze met zijn vieren quasi akoestisch rond 1 microfoon staan, waren adembenemend. Hun album "Oh my god, Charlie Darwin", werd vorig jaar overal bejubeld en in september komt er nieuw werk uit, een album om naar uit te kijken.

Voor The Low Anthem was het op het hoofdpodium de beurt aan Gogol Bordello (foto), een band die door presentator Luc Janssen aangekondigd werd met de profetische woorden: "Hier is uw Balkanfeestje met zigeuners uit New York." En ook al is de gypsypunk van Oekraïner Yevhen/Eugene Hudz en co dan niet erg subtiel, een wild feestje was het zeker vlak voor het hoofpodium.

Selah Sue draagt nummer op aan Haddon

Dag 3 van Pukkelpop zal de geschiedenis ingaan als "the day after". Want hoewel er geen officieel rouwmoment kwam, stonden sommige artiesten op hun eigen manier stil bij de dood van Charles Haddon. Selah Sue bijvoorbeeld, zij droeg de kwetsbare ballad "Break" aan hem op.

De Leuvense Selah Sue, die vorig jaar nog solo op Pukkelpop stond in de Club, mocht dit jaar met haar nieuwe band het hoofdpodium op. En dat was geen slechte beslissing van de organisatie.

Sanne Putseys (21) bracht in 2008 de ep "Black part love" uit en werkt nu aan haar debuutalbum waarop ze naar eigen zeggen "een hiphop sound" wil creëren. De stevige band die ze rondom zich verzameld heeft, zal haar daar zeker bij helpen, want ze brachten krachtige versies van "This world", "Fyah fyah" en "Famous". De radiohit "Raggamuffin" werd voorzien van een extra lange intro en zat in een ritmisch reggaejasje.

En dat Selah Sue zowel een prinses als een bitch kan zijn, bewees ze in "Peace of mind" waarin ze de volledige reikwijdte van haar stem benutte. De sfeervolle ballad "Break" ("een van haar belangrijkste nummers", aldus Selah Sue) werd opgedragen aan de gisteren overleden Charles Haddon van Où Est Le Swimming Pool. De soulvolle stijl van Selah Sue doet nog steeds erg denken aan Lauryn Hill, maar dat hier een dame met een mooie muzikale toekomst op het podium stond, is overduidelijk.

Het was al 12 jaar geleden dat het Noord-Ierse Ash (foto) nog op Pukkelpop stond. In de jaren 90 scoorden ze hitjes met nummers als "Oh yeah" en "Shining light", dat ook vandaag de setlist haalde.

Intussen heeft de groep het concept albums maken achter zich gelaten en brengen ze sinds oktober 2009 en nog tot en met september elke 2 weken een nieuwe single uit, 26 nieuwe nummers in 52 weken ("The A-Z-series"). Of die allemaal even hoogstaand zijn, valt te betwijfelen en ook op het hoofdpodium kon het trio vanmiddag niet echt overtuigen. Weg was de frisheid uit de jaren 90, weg waren de catchy songs. Dit optreden van Ash zal helaas snel vergeten zijn.

Ellen Maerevoet