Duizendpoot Xavier Dolan maakt liefdesfilm

"Ik haat Xavier Dolan", schreef een jonge blogger enkele maanden geleden. "In Cannes vorig jaar won hij zowat elke prijs in de Quinzaine des Réalisateurs met "J'ai tué ma mère", een film die hij regisseerde toen hij 19 jaar was."

"En dit jaar keerde hij terug met "Les amours imaginaires", die op het einde van de vertoning in de Un certain regard-sectie de langste ovatie kreeg van alles wat ik tot nog toe gezien heb. Hij is nauwelijks 21 jaar, en hij heeft al twee - TWEE! - films gemaakt waar massa's mensen van houden. Ik heb mijn leven helemaal verknoeid."

Het was een grappige manier om uitdrukking te geven aan de combinatie van verwondering en bewondering (en hier en daar ook wel wat afgunst) die het Canadese fenomeen Xavier Dolan onvermijdelijk oproept, zeker als men weet dat deze regisseur, van wie de eerste én de tweede film al meteen in Cannes te zien waren, eigenlijk een autodidact is, die niet eens een formele filmopleiding heeft gevolgd.

Xavier Dolan, die soms zo'n beetje het jongere broertje van Johnny Depp lijkt, werd in 1989 in Montréal geboren en kwam het eerst aan de bak als tieneracteur en verdiende ook wat bij door het dubben van onder meer de "Twilight"- en "Harry Potter"-films.

Maar zijn echte ambities reikten verder, véél verder. En dat bleek al meteen bij zijn eerste speelfilm met de veeleer provocerende titel "J'ai tué ma mère", waarvoor hij niet aleen het scenario schreef en de regie deed, maar als producent zowaar ook zijn eigen spaarcenten investeerde. En hij nam daarnaast ook nog eens de hoofdrol voor zijn rekening van de 16-jarige Hubert, die in dit "coming-of-age"-verhaal volop met zichzelf, met zijn artistieke ambities en ook nog eens met zijn seksuele geaardheid worstelt. Zoals de titel reeds suggereert, is het in eerste instantie zijn moeder op wie de jonge Hubert zijn frustraties uitwerkt.

Gecompliceerde verhoudingen

Wie zich afvraagt of het inderdaad tot moedermoord komt, moet de volgende paragraaf maar even overslaan. SPOILER ALERT dus. "J'ai tué ma mère" klonk als titel schokkender dan het (toch soms behoorlijk brutale en pijnlijke) verhaal uiteindelijk geworden is, maar de moedermoord blijft symbolisch. Zoals in de sequentie waarin de leerlingen op school de opdracht krijgen om (één van) hun ouders te interviewen en Hubert aan zijn lerares vraagt of het ook zijn tante mag zijn, want zijn moeder is overleden. EINDE SPOILER

Voor zijn tweede speelfilm "Les amours imaginaires" heeft Xavier Dolan (die hier opnieuw het scenario, de regie, de productie en één van de hoofdrollen voor zijn rekening nam) een totaal ander onderwerp gekozen. Kort samengevat komt het hierop neer: de jonge homo Francis (rol van Dolan) en zijn beste vriendin Marie worden allebei verliefd op dezelfde jongen. De amoureuze competitie kan beginnen!

Tussen hun sentimentele en andere perikelen door zitten er ook allerlei (fictieve) interviewfragmenten verweven, waarbij allerlei personages praten over de liefde, maar toch vooral over het hartzeer dat daar vaak mee gepaard gaat.

Een onderwerp als de (al dan niet ingebeelde) liefde is natuurlijk erg belangrijk, maar in dit geval is de stijl dat evenzeer, want Xavier Dolan heeft bewust voor een speelse en gekunstelde stilering gekozen, met allerlei filmische referenties, onder meer aan Godard, Wong Kar-wai en Pedro Almodovar. Na twee speelfilms kan er alvast over één zaak geen twijfel meer bestaan: Xavier Dolan is passioneel verliefd op cinema.

Jan Temmerman

Les amours imaginaires (Can)

regie: Xavier Dolan
met: Monia Chokri, Xavier Dolan, Niels Schneider
release: woensdag 6 oktober