Julia Roberts eet, bidt en bemint

"One woman’s search for everything across Italy, India and Indonesia." De ondertitel die Elizabeth Gilbert aan haar autobiografische roman "Eat pray love" gaf, zegt eigenlijk alles. Voor de verfilming deed Julia Roberts het allemaal nog eens dunnetjes over.

Mislukking was iets wat Elizabeth Gilbert naar eigen zeggen nooit echt gekend heeft. De Amerikaanse wist al heel vroeg dat ze schrijfster wou worden. Haar ouders baatten een afgelegen kerstboomkwekerij uit in Connecticut, waar Elizabeth en haar zus Catherine het zonder televisie of platenspeler moesten stellen.

De enige activiteit die nog overbleef, was lezen en de beide meisjes raakten al jong in de ban van het geschreven woord. Catherine zou uiteindelijk trouwens ook schrijfster worden, onder haar volledige (getrouwde) naam Catherine Gilbert Murdock.

In New York behaalde Elizabeth een diploma politieke wetenschappen maar toen wijdde ze zich al aan haar grootste hobby. Omdat ze vond dat haar kindertijd op de boerenbuiten haar weinig levenservaring had gegeven, probeerde ze na haar universitaire carrière allerlei jobs uit. Ze werkte onder meer als kok, als hulp op een ranch en als barmeid. Al die ervaringen verwerkte ze tot kortverhalen die ze naar verschillende bladen stuurde. De eerste die toehapte, was het prestigieuze maandblad Esquire, waardoor Gilbert de eerste debuterende schrijfster in het tijdschrift werd sinds Norman Mailer.

Schrijfster van "Coyote ugly"

Van dan af ging het snel. Gilbert werd in een mum van tijd een veel gevraagde reporter en publiceerde artikels in onder meer Spin, GQ en de New York Times.

Daarnaast verscheen van haar een succesvolle bundel kortverhalen, "Stern men", en het non-fictie boek "The last American man", over de eigenaardige hedendaagse bosbewoner Eustace Conway. Een verhaal dat ze ooit voor GQ schreef over haar ervaring in een roemruchte bar in de Lower East Side van Manhattan, ontwikkelde zich zelfs tot een film, "Coyote ugly".

Wereldreis moet midlife crisis oplossen

En net toen de zon niet meer onder leek te gaan voor Elizabeth Gilbert stortte haar leven in elkaar. Of liever: ze kreeg een inzinking die ze nu omschrijft als een premature midlife crisis.

Ze besefte dat ze geen kinderen wou en dat ze haar echtgenoot dus niet kon bieden waar hij zijn zinnen op gezet had. En daar begint "Eat, pray, love", een boek dat het midden houdt tussen reisverhaal, zelfhulpliteratuur en blog. De roman is opgedeeld in 108 korte hoofdstukken, even veel als er kralen zijn aan een traditioneel Indiaas "japa mala" bidhalssnoer. ‘Ik kreeg het idee voor die structuur terwijl ik mediteerde in Indië", vertelt Gilbert. "In een glorieus moment zag ik hoe het boek georganiseerd moest worden."

Eten om depressie te verjagen

Die 108 hoofdstukken vallen dan weer uiteen in 3 grote delen. In Italië ging Gilbert 4 maanden lang op zoek naar de geneugten des levens (vooral eten) om haar depressie te verjagen.

Indië was het land waar ze spiritualiteit wou vinden. En het laatste derde van haar zelfontdekkingsjaar (dat ze overigens financierde met een royaal voorschot van haar uitgever) bracht ze door in Indonesië, waar ze een evenwicht zocht voor al haar inzichten.

Toen "Eat, pray, love" in 2006 verscheen, dook hij een week of twee op in de lijsten van de best verkopende titels maar zakte daarna alweer weg. Het boek bleef echter steevast net buiten de top 10 hangen, tot Oprah Winfrey zich ermee bemoeide. Ze wijdde 2 afleveringen van haar razend populaire programma aan Gilberts roman en lanceerde zo een hype die nog altijd niet is uitgedoofd.

"Eat, pray, love" staat al 187 weken lang in de bestsellerlijsten en ging wereldwijd al bijna 7 miljoen keer over de toonbank. Verwacht wordt dat de verfilming voor een nieuwe opstoot in de verkoopcijfers zal zorgen. Of hoe je zelfs van een persoonlijke crisis een succes kunt maken.

Ruben Nollet

Eat, pray, love (VS)

regie: Ryan Murphy
met: Julia Roberts, Javier Bardem, Richard Jenkins
release: woensdag 6 oktober