Tijdelijke woonruimte gezocht

Mijn juf wiskunde schreef het destijds al op mijn proefwerk: waar een wil is, is een weg. Maar sommige zaken zijn nu eenmaal onmogelijk: twee weekjes vakantie boeken op de maan, snel een geneesmiddel vinden tegen kanker of binnen de maand woonruimte vinden in Amsterdam.

Begin september kreeg ik te horen dat de jaarlijkse journalistenuitwisseling tussen Vlaanderen en Nederland doorging. Dat gaf me welgeteld vier weken de tijd om in Amsterdam een dak boven mijn hoofd te zoeken. Ik schoot meteen in de alarmstand, want ik wist al hoe het er hier aan toe gaat.

Ik woonde de voorbije tien jaar twee keer een tijd in wat soms de meest begeerlijke stad ter wereld lijkt. De eerste keer kon ik in de flat van een afwezige vriendin van een collega. Het bleek een jaren 40-relict zonder huisraad waar ik de eerste avond al een aanval van claustrofobie kreeg. Ik betaalde een veelvoud van de officiële huur en ging de tweede dag al op zoek naar iets beters.

In een plaatselijk blaadje vond ik een cryptische Engelstalige advertentie waarin sprake was van de Leidsegracht. Mijn resterende tijd heb ik er uiteindelijk doorgebracht, maar ook dat kostte me een fortuin en voor ik de anonieme Britse huurster te zien kreeg, moest ik wekenlang verschillende keuringen ondergaan van haar vrienden.

Een huurappartement onderverhuren is illegaal, dus ik moest iedereen bezweren dat ik de vrouw nooit aan de galg zou praten. Dan zou ze haar flat namelijk verliezen, en het spreekt voor zich dat ze in dit leven nooit meer iets vergelijkbaars zou vinden.

Tijdens mijn tweede Amsterdamse periode was het eenvoudiger: ik deed aan huisruil met een televisiejournaliste die op haar eerste dag in Brussel al beroofd werd.Toen ik het groen licht voor deze derde periode kreeg, had ik begrijpelijkerwijze geen minuut rust meer.

Alle Amsterdamse vrienden en kennissen werden meteen gealarmeerd en diezelfde avond nog werden alle betaalbare makelaars aangeschreven. Mijn eisen waren niet buitensporig: een bemeubelde ruimte met tv en internet, vlakbij openbaar vervoer, onder de 1000 euro per maand. Maar al snel bleek dat ik twee opties had: ik kon een minuscule studentenkamer betrekken in een buitenwijk waar ik keuken, toilet en douche zou moeten delen met jongeren die mijn kinderen konden zijn, of ik zou aanzienlijk dieper in de beugel moeten tasten.

Want er zijn in Amsterdam wel tijdelijke flats beschikbaar voor expats, maar die worden betaald door de bedrijven die geen moeite hebben met 3000 euro per maand en meer. Parallel bleef ik zoeken op allerlei sites, maar ook daar toonden de soms jonge aanbieders zich keiharde Nederlandse koopmannen. Met uitzondering wellicht van de naturist die een vriendelijke kamergenote zocht.

Maar wonderen bestaan. Net toen ik van plan was de handdoek in de ring te gooien, stootte ik op een advertentie van een oude Amsterdammer die in het najaar een avontuurlijke reis naar het zuiden plande. Ik wilde die met plezier financieren en ook hij was in de wolken toen bleek dat de kandidaat-huisoppas dit keer geen Oost-Europese pooier of Albanese maffiabaas bleek.
De zijden rozen en sigarenlucht neem ik erbij. Elke ochtend word ik glimlachend wakker. Ik heb het onmogelijke gedaan: ik heb tijdelijke woonruimte gevonden in Amsterdam!

Sabine Vandeputte