"Mademoiselle Deneuve" houdt het kort in Gent

"Heeft u dit al eens eerder gedaan?", vroeg de oudere, hip geklede vrouw aan de jongere man naast haar. "Nee, nog nooit", antwoordde ook hij een beetje bedremmeld. Nee, dit waren niet de traditionele handtekeningenjagers. Wel twee cinefielen die weliswaar geen kaartje hadden bemachtigd voor "Potiche", maar toch op zijn minst een glimp wilden opvangen van Catherine Deneuve.

De Franse filmdiva, misschien wel het grootste icoon van de Europese cinema, kwam gisteravond haar jongste film “Potiche” voorstellen op het Filmfestival van Gent.

Het was de fans absoluut niet ontgaan: ruim een uur van tevoren stonden er dikke rijen langs de rode loper voor het Kinepoliscomplex. De meeste wachtenden waren echte bewonderaars, zoals het duo onwennige handtekeningenjagers. De vrouw had een exemplaar van Elle meegenomen, met Deneuve op de cover. De man hoopte van zijn dvd van “Repulsion” een collector’s item te maken. “Repulsion” was goed gekozen: in die film van Polanski speelt Catherine Deneuve een Belgische vrouw.

Kortgerokt, de benen gehuld in netkousen

Niet alleen fans, ook opvallend veel journalisten, fotografen en cameralui, Nederlands- én Franstalig stonden Deneuve op te wachten. Niet verwonderlijk, want tijdens haar bezoek aan Gent (of liever: aan België, want ze logeerde niet in Gent maar in Brussel) had de diva nauwelijks interviews toegestaan.

Dus was het voor de persmensen even nagelbijtend afwachten als voor de fans: zou ze zo goed zijn om een woordje tot hen te richten? (Ward Verrijcken van "De rode loper" kon op de rode loper in elke geval een interviewtje afnemen: het resultaat daarvan ziet u morgen op Eén).

Begeleid door blauwe zwaailichten kwam de auto met “Mademoiselle Deneuve”, zoals ze aangesproken wil worden, er eindelijk aan. Bij het uitstappen viel haar meteen een applaus te beurt. Ze mag dan volgende week haar 67e verjaardag vieren, aan glamour heeft ze weinig ingeboet. Kortgerokt, de benen gehuld in netkousen, betrad ze de rode loper, stralend glimlachend naar de vele (amateur)fotografen. Hier en daar kreeg een gelukkige een felbegeerde handtekening.

Deneuve stelt toeschouwers teleur

In de zaal kreeg Deneuve een hommage in de vorm van een mooie montage van filmfragmenten uit haar indrukwekkende carrière. Festivaldirecteur Jacques Dubrulle bezong “l’ambassadrice du charme à la française” in een speech waarin ook de woorden “majestueuse” en “sophistiquée” opdoken.

"Mademoiselle Deneuve” stond er een beetje ongemakkelijk glimlachend bij, en stelde dan de zaal teleur door kortweg te antwoorden dat ze “aan dit lange discours niets meer toe te voegen had”.

Ze kreeg nog een Honorary Award uit handen van de Gentse schepen van Cultuur Lieven Decaluwe, waarop een al even bondig “Merci et à bientôt” volgde. “Bientôt” betekende: “zo meteen op het scherm”. Op hoge hakken wiegde ze de zaal uit, op gymschoenen huppelde ze het witte doek op. Uiteindelijk komt ze daar het allerbest tot haar recht, ook in “Potiche”. Geen meesterwerk, wel een amusante feelgoodfilm met een geut feminisme, helemaal opgehangen aan Catherine Deneuve, die ook een uitstekende “comédienne” blijkt te zijn. 

Sara Van Poucke