Lunchcultuur

VRT-journaliste Sabine Vandeputte woont en werkt enkele maanden in Amsterdam, dankzij een uitwisselingsproject voor journalisten van de lage landen. Elke week vertelt ze over de dingen die Nederland onderscheiden van ons land.

Nederland is bezig aan een steile culinaire opmars. Alleen is daar helaas weinig van te merken in mijn omgeving. Vooral tussen de middag is het armoe troef.

Ik werkte ooit een periode in het Vlaams cultuurhuis de Brakke Grond. ’s Middags ging ik op de Dam meestal een broodje haring halen, als een zeehond. Enkele jaren later was ik te gast bij de VPRO in Hilversum. Die hadden de meest prachtige kantine die ik ooit gezien heb: verschillende etages en eetterrassen tegen een zee van groene loofbomen.

De inhoud van de borden stak daarbij schraal af. Ik herinner me nog m’n verbijstering toen ik de eerste middag de rij wachtenden zag bij de kassa. Volwassen mannen met een zacht industrieel broodje, één voorverpakt plakje kaas en een klein kartonnetje melk. Wie het erg bont maakte, trakteerde zichzelf op een banaan en de veelvraten namen een “snack”: gefrituurde vis of een vleeskroket.

Het eerste wat ik voor m’n jongste verblijf in Nederland inpakte, was dan ook m’n brooddoos en het kookboek van de Boerinnenbond. Ik was op het ergste voorbereid, maar niét op wat ik meemaakte tijdens m’n eerste dag op de redactie van Business Nieuws Radio. Er werd helemaal geen lunchpauze genomen!

Mijn maag knorde en tegen enen werd ik licht in het hoofd, maar rondom mij werkten de redacteuren lekker verder. Tegen twee uur zag ik iemand op iets onduidelijks knabbelen en ergens meende ik een halve komkommer op een bureau te zien liggen. Lunchpauze?! Ze keken me aan met grote verbaasde ogen. Daar had je weer zo’n Bourgondische Belg die uren wou gaan tafelen met zware gerechten en aangepaste wijnen. Nee hoor, daar deden zij niet aan. Een kantine?? Het was alsof ik naar de atoomschuilkelder vroeg. Er moest er een zijn in het gebouw, maar zelf waren ze er nog nooit geweest. Wie in de loop van de middag echt honger kreeg, ging een broodje halen op het vlakbij gelegen Amstelstation. En je at het op aan je bureau.

Na een paar dagen vasten ging ik in m’n eentje op zoek naar de bedrijfskantine. En het viel eigenlijk best mee. Er was hetzelfde gekke standaardmenu van broodje kaas, melk en fruit. Maar er was ook soep, salade en vla. Het is me nog altijd onduidelijk in welke volgorde je deze exquise gerechten tot je moet nemen. Maar de Nederlanders zijn de langste mensen ter wereld, dus ergens moeten ze iets goed doen.

Sabine Vandeputte