"Dagen thuis waren gevuld met aperitieven"

In het kader van de Week van het alcoholisme (15-21 november) doen enkele ex-verslaafden hun verhaal. Ik ben Godelieve, ik had een fijne kindertijd en jeugd. Ik was de oudste van vijf. Thuis was er altijd alcohol aanwezig. Er werd regelmatig een aperitief genomen en wijn was er ook dagelijks tijdens het eten. Na mijn huwelijk nam ik deze gewoonte over, maar na enige tijd kende ik geen maat meer.

Na de geboorte van mijn tweeling bleef ik thuis om voor hen te zorgen. Die dagen thuis werden gauw gevuld met meer aperitieven en na het eten meer bier drinken om toch maar goed te slapen. Telkens als mijn echtgenoot zei dat ik te veel dronk, nam ik er nog één extra.

Tot ik in 2001 besefte dat het zo niet verder kon. Ik was gewoon op door de alcohol, kon niet meer functioneren, moest al in de ochtend mijn hoeveelheid hebben om de dag te kunnen starten. Ik heb toen hulp via mijn papa gevraagd, die op zijn beurt de huisarts verwittigde en zo kon ik opgenomen worden in het ziekenhuis.

Dankzij deze opname leerde ik AA kennen. Toen ik de eerste keer naar de vergadering mocht gaan, was ik erg bang, maar dat was nergens voor nodig. Ik werd in de groep door iedereen met een stevige handdruk welkom geheten en dat gaf een veilig gevoel.
Na die eerste vergadering, waar ik vooral geluisterd heb, begreep ik dat ik een alcoholiste was. Ik leerde dat ik moest toegeven dat ik machteloos stond ten opzichte van alcohol en dat mijn wereld stuurloos was door het drinken. Door elke week naar de vergadering te gaan, leerde ik meer over mezelf en over mijn fouten en dit vooral door het AA-programma.

Stilletjes ging het beter met me. Tot ik enkele maanden na het plotse overlijden van mijn mama opnieuw ben beginnen te drinken. Waarom weet ik niet, men zegt "elke reden is geen reden", maar daar had ik toen geen oren naar. Ik ging wel nog elke week naar de vergadering en die dag dronk ik dan niet, maar opnieuw thuis ging ik mijn verstopte flessen leeg drinken. Dit heeft zo een tijd geduurd. Toen ik besefte dat ik weer helemaal verkeerd bezig was, heb ik mijn groep ingelicht over mijn herval en dankzij hun steun had ik de moed om opnieuw vanaf nul te beginnen. Ik moest weer elke stap ontdekken uit ons programma en dit herstel was zwaarder dan in 2001. Het ging opnieuw stilletjesaan beter met mij.

Maar de drankduivel is altijd in de buurt, ik had nu wel goed geleerd dat opnieuw een eerste glas nemen, je erg diep kan doen vallen.

Het ging toen 2 jaar goed met me, maar toch ben ik in 2007 weer eens “geslipt”, met als gevolg een zeer zwaar herval. Ik werd toen opgenomen in het psychiatrisch centrum van Diest. Daar ging ik in dagtherapie. Dit was nodig, want ik was het vertrouwen in mezelf en in anderen volledig kwijt, het moest allemaal niet meer van mij.

Na die periode, ongeveer één jaar, ben ik opnieuw naar AA gegaan en nu, denk ik, ben ik op de goede weg. Ik heb in de groep waar ik nu ga, veel geleerd. Ik heb leren aanvaarden wat ik niet kan veranderen! En dit werd een levenswijze voor mij. Ik begin nu eindelijk te begrijpen hoe het stappen-programma werkt. Dankzij dit levensprogramma ontmoet ik eindelijk mezelf, zowel mijn goede als mijn slechte kanten.

Mijn slechte eigenschappen probeer ik met hulp van mijn groep en met ons programma stilletjes om te zetten naar minder negatieve kantjes om zo te eindigen in positieve eigenschappen.
Het is dankzij AA, dankzij het gebed en dankzij de oh zo grote met liefde gevulde AA-familie dat ik nu mijn nuchterheid al enkele jaren heb. Dankzij AA heb ik geleerd dat er geen reden bestaat om opnieuw te gaan drinken. Komen, blijven komen en je zal er komen, daar ben ik het mooiste voorbeeld van!

Godelieve

Wie vragen heeft over alcoholisme, kan terecht bij de Anonieme Alcoholisten of op het nummer 03/239.14.15.