"Het begint met enkele glazen onder vrienden"

In het kader van de Week van het alcoholisme (15-21 november) doen enkele ex-verslaafden hun verhaal. De alcohol is onmisbaar geworden. Zij is slechts een twintigtal jaren oud en is een actieve medewerkster in de zorgsector. Nu blijkt dat zij alcoholiste is sinds haar 17 jaar. Op deze leeftijd was de alcohol voor haar elke dag noodzakelijk. Een reis naar het einde, de hel…

Niets in het mooie gezichtje van een twintigjarige weerspiegelt de hel waarin deze vrouw is gevallen. Nog geen negen maanden geleden dronk zij niet minder dan een fles whisky per dag. Een alcohol waarvan zij eerst van de smaak heeft gehouden en die ze vervolgens nodig had om te leven.

Ik was 14 jaar toen ik mijn eerste glas dronk. Toen ik 16 was, heb ik samengewoond en ik dronk twee of drie keer per week het aperitiefje bij mijn schoonouders. Toen reeds besefte ik dat als mijn glas leeg was ik meteen lust in een ander had.

De jonge Limburgse die anoniem wil blijven, zegt: "Ik geloof dat ik predispositie had om sneller afhankelijk te worden dan de anderen en dat ik vanaf het begin afhankelijk ben geweest." Daar haar familie ver van hier woont is het de eenzaamheid die het haar zwaar maakt. “Op mijn 17e-18e jaar dronk ik reeds alle dagen. Ik werkte en dronk om me te ontspannen. Per werkdag had ik 's middags een halve fles wijn nodig.”

Ondanks alles evolueert de jonge vrouw in haar werk, wat zich uit in promotie. Maar op een dag zijn de werkdruk, de verantwoordelijkheden, de financiële problemen -ontstaan door een te hoog verbruik van alcohol en altijd deze eenzaamheid – zo groot, dat ze zich volledig afzondert. "Ik heb me bij mij opgesloten, ik liet niets meer van me horen en zelfs niets meer aan mijn werkgever en ik dronk de hele dag."

“Ik zat in het fameuze zwarte gat. Ik begreep mezelf niet meer en ik had de indruk dat niemand me nog kon begrijpen.” En toen ze  opnieuw ging werken, heel onregelmatig, werd zij de hele dag door schuldgevoel achtervolgd en met slechts één gedachte: "Het volgende glas dat ik straks zal kunnen drinken.“

Bewust van haar toestand, slaagt de jonge vrouw toch erin om naar de adviezen van haar ouders te luisteren, die haar voorstellen om met vakantie te vertrekken. Zo gaat zij naar de Ardennen. In Limburg heeft zij alles achtergelaten, appartement en werk, zonder iemand iets te vertellen en de drie weken Ardennen werden verlengd.

Zij probeert, zonder succes, om haar leven opnieuw op te nemen. "Ik wist dat ik alcoholiste was, maar niet dat men, om te stoppen, levenslang geen druppel alcohol meer mocht drinken. In de toestand die ik was, leek me dat volledig onmogelijk.” Dan probeerde ik iets nieuws, en dat was om enkel in het weekend te drinken. Maar in de Ardennen werkte ik niet en ik had er ook geen vrienden. De eenzaamheid weegt altijd: “Voor mij was het de verontschuldiging van het aperitief dat ik liet duren en vanaf toen at ik niet vóór 16 of 17 uur”, herinnert zij zich en ook dat zij toen begon met een fles whisky per dag te drinken.

"Depressie en de hysterische aanvallen hebben er voor gezorgd dat ik in het Stadscentrum een delirium tremens kreeg. Ik had er meer dan genoeg van en wou dat men me opsloot, men moest mij helpen. Maar niemand zal het begrijpen en men fluisterde me toe: “Ga terug naar huis, slaap eens goed uit en morgen zal je je beter voelen…”".

"Nu ga ik in verzet: Iemand die een glas te veel op heeft, moet niet als banaal gezien worden. Ik besluit dan om de arts te raadplegen, maar dat gaat niet snel genoeg en ik ga al opnieuw drinken zodra ik zijn kabinet verlaat."

Veertien dagen later is het drama: “Het was als een gastro, ik kon niets meer ophouden en niets ging nog binnen, zelfs geen slok water.” Drie dagen later vind ik mij op de spoeddienst weer: “Ik heb meteen gezegd dat ik dronk. Zij hebben mijn pancreas gediagnosticeerd. Om te genezen is er slechts één oplossing: het totale dieet. Geen voedingsmiddel, geen druppel water en natuurlijk niet één druppel alcohol, en dit gedurende 12 dagen. Voedsel kreeg ik via een katheder.

In het ziekenhuis ontmoet ik de voorzitster van mijn vroegere werk en ik besluit om de draad terug op te nemen. Sinds negen maanden heb ik geen druppel alcohol meer aangeraakt. De twee eerste maanden van spasmen en bevingen zijn voorbij en nu moet ik mijn geest aansterken: “Soms is men sterk en soms heeft men momenten van uiterste zwakte.”

"Dan moet ik NEEN kunnen zeggen, omdat ik weet dat ik met 1cl whisky herval. Ik vecht dus elke dag, in het bijzonder bij feesten tussen vrienden, bij de avonden in cafés. Men bekijkt me altijd eigenaardig wanneer ik een cocktail zonder alcohol vraag.
Enkele weken geleden ben ik opnieuw met de vrienden mee geweest naar een nachtcafé en heb me geamuseerd zonder een druppel alcohol. En daar mag ik gerust fier op zijn, want dit had ik nog nooit geprobeerd en het was een prachtige ervaring. Ook de steun van de anderen gaf me een gevoel van er nog bij te horen en dit ZONDER alcohol. En ik zeg en garandeer het je uit eigen ervaring: “De hel is nabij. Het alcoholisme begint vaak met enkele glazen op het feest tussen vrienden.”

Een nuchtere alcoholiste van midden in de 20

Wie vragen heeft over alcoholisme, kan terecht bij de Anonieme Alcoholisten of op het nummer 03/239.14.15.