Mumblecore-methode in "Cyrus"

In "Cyrus" zien we hoe een gedeprimeerde dertiger terug zin het leven krijgt wanneer hij kennis maakt met een knappe vrouw. Alleen heeft ze een zoon die graag roet in het eten gooit.

"Het grootste verschil tussen wat wij doen en de meeste andere filmmakers is dat wij elke opname improviseren. We repeteren niet en als de acteurs zich goed in hun vel voelen, regisseren we in het begin zelfs niet eens. We houden ervan om een omgeving te creëren waarin de acteurs kunnen doen waar ze zin in hebben. Ze baseren zich op het script en op de richting die hun personages uit moeten. Ze weten wat ze voor elkaar moeten krijgen, maar al de rest hebben ze zelf in handen. En ze weten niet wat de andere acteurs zullen doen. Dat houdt hen alert." 

De uitleg van Jay Duplass omschrijft perfect wat je van "Cyrus" mag verwachten. De eigenzinnige komedie die hij en zijn broer Mark in elkaar hebben gestoken, heeft dan wel bekende acteurs als John C. Reilly, Marisa Tomei en Catherine Keener op de aftiteling en werd geproduceerd door Hollywoodstudio 20th Century Fox, de film werd gemaakt volgens de Doe Het Zelf-methodiek waarmee de Duplass-broers zich hebben laten opmerken.

En wat meer is, ze vertegenwoordigen een hele school van filmmakers die stilaan tot het grote publiek beginnen door te dringen. De beweging heeft ook een naam, "mumblecore", al zijn de cineasten er zelf niet zo gelukkig mee. De term werd in 2005 tijdens een zatte avond op tafel gegooid en sindsdien zitten ze ermee. 

Banale dingen en moeite met relaties

Zoals zoveel bewegingen zien ze zichzelf liever niet als een beweging maar meer als een groep gelijkgestemde geesten die toevallig occasioneel meewerken aan elkaars films. Zo speelde Mark Duplass een van de hoofdrollen in "Humpday", een mumblecore-film van Lynn Shelton die eind vorig jaar even in onze zalen te zien was. Hij en Andrew Bujalski (een andere mumblecore-filmer) waren ook te zien in "Hannah takes the stairs" van Joe Swanberg.

Wat de meeste films met elkaar verbindt, is het feit dat ze mikken op uitgesproken naturalisme. Ze zijn doorgaans gevuld met pratende personages en werden gemaakt voor een appel en een ei. Meestal doen ze ook een beroep op niet-professionele acteurs. De personages houden zich meestal bezig met zeer banale dingen en hebben alle moeite met relaties en intimiteit.

Inspiratie gehaald bij "Slackavates"

Zelf haalden ze de inspiratie bij de grote namen van de onafhankelijke Amerikaanse cinema en dan vooral John Cassavetes en Richard Linklater. De beweging wordt trouwens ook "Slackavates" genoemd, een mix van Cassavetes’ naam en Linklaters befaamde spotgoedkope debuutfilm "Slacker" uit 1991.

Tot voor kort bleef de uitstraling van mumblecore beperkt tot filmfestivals en kleine dvd-releases (georganiseerd door de filmmakers zelf), maar stilaan dringen de cineasten door naar een breder publiek. De gebroeders Duplass hebben net de opnames achter de rug van de komedie "Jeff who lives at home" met Jason Segel en Susan Sarandon, en Lynn Shelton draait een film met Rachel Weisz en Emily Blunt.

Ruben Nollet

Cyrus (VS)

regie Mark en Jay Duplass

met John C. Reilly, Marisa Tomei,Catherine Keener, Jonah Hill, Tim Guinee, Matt Walsh, Diane Mizota

release woensdag 24 november