Vrouwen of mannen aan de macht?

Een vrouw beslist vandaag wat u te lezen krijgt op www.deredactie.be. Maar daar zal u niks van merken, want bijna elke dag beslist een vrouw wat u te zien krijgt op deze pagina's. En het is niet meer dan logisch dat u daar nooit iets van gewaar wordt. Vrouwen aan de macht voor 1 dag. Daar nemen wij geen genoegen mee.

Vrouwen zijn even ambitieus als mannen. Vrouwen hebben graag een interessante job en willen vaak net iets meer verdienen dan hun loonbriefje aangeeft. Logisch, denkt u dan wellicht samen met mij. Elke gezonde mens - man of vrouw - wil graag een boeiende job én een interessant loonbriefje. Nochtans was het het onderwerp van een heus onderzoek en werden de resultaten ervan gisteren gebracht op verschillende nieuwskanalen.

Meteen werd ook onderzocht welke impact kinderen hebben op de ambities van vrouwen. Geen vrouw/man zou het in zijn hoofd halen om te onderzoeken of en in welke mate kinderen de carrière van hun vader onbewust in de war sturen. Want dat doen de meeste kinderen gewoonweg niet. In 95 procent van de gevallen blijft de vrouw immers wel minstens een dagje extra thuis om de kinderzorg op haar te nemen.

Vrouwenbewegingen allerhande komen dezer dagen massaal op straat om dit te bestrijden. Zo ook gisteravond in Hasselt, alwaar met een resem champagneknallen Vrouwendag werd ingeluid. "Wie blijft er thuis als er iets is met de kinderen? En wie gaat er minder werken als het niet meer gaat?", antwoordde een van de aanwezigen op mijn vraag of er überhaupt nog wel een fundamentele ongelijkheid is tussen man en vrouw. Inderdaad. Dat ben ik meestal. En het gaat verder dan dat. Na mijn eerste kind werd me af en toe subtiel gevraagd of ik nog voltijds ging werken. Zodra kind 2 er was, werd er meermaals gehint dat ik nu toch wel beter 4/5 of halftijds zou gaan werken, en na kind 3 was het hek van de dam en vlogen de adviezen over minder of elders werken me rond de oren. Mijn echtgenoot, daarentegen, is nooit één vraag gesteld.

Maar is dat dan een ongelijkheid waarvoor ik op de barricades wil gaan staan? Neen, want ik beslis uiteindelijk zelf of ik wel of niet minder wil gaan werken. Vind ik het erg om in dat traditionele rollenpatroon te duiken en eruit te komen als een rasechte moeder de vrouw die een dagje in de week thuis blijft voor haar kinderen? Neen, want dat vind ik niet minder dan een voorrecht en ik ben verdorie blij dat me de kans wordt geboden.

Laat ons eerlijk zijn, die behoefte om wat vaker thuis te zijn met de kinderen komt meestal uit onszelf en wordt niet opgelegd door man of maatschappij. We hoeven er toch niet beschaamd om te zijn dat wij dol zijn op die kinderen en er graag zo veel mogelijk zijn voor hen. En de mogelijkheden om die extra tijd te nemen, zijn tegenwoordig - gelukkig - legio. Jammer dat vele mannen daar minder gebruik van kunnen of durven te maken. Misschien zouden we beter voor hen op de barricaden gaan staan!

Is Vrouwendag nog nodig (in ons land)?

Op de "Wereldvrouwenknal" in Hasselt waren opvallend weinig heel jonge vrouwen. Tieners en twintigers blonken uit in afwezigheid. Het viel ook een van de mannelijke aanwezigen op. "Jonge vrouwen vinden alles te evident", verklaart Frank dat. "Je vindt ze ook niet voor het vrijwilligerswerk. Het engagement en de strijdbaarheid zijn er niet meer." Dat is vele oudere vrouwen een doorn in het oog. "Wij hebben hard strijd geleverd voor alles wat jullie nu bekomen hebben", klinkt het.

Denken jonge vrouwen dan misschien dat de eindmeet is bereikt? Mogelijk, maar ze vergissen zich, klinkt het. "Als er een promotie is en ze kunnen kiezen tussen een man en een vrouw met dezelfde kwaliteiten, nemen ze gegarandeerd de man, want die blijft niet thuis als zijn kind ziek is en die gaat niet minder werken omdat hij drie, vier kinderen heeft. En die komt ook 's avonds en 's nachts. Je gaat het wel merken", zo word ik gewaarschuwd.

Bovendien is er nog het feit dat vrouwen soms minder verdienen voor hetzelfde werk als hun mannelijke collega's. "Dat is toch een gekke situatie", zegt Frank. En laat ons ook niet vergeten dat er zoiets bestaat als een glazen plafond.

Het grootste actuele bewijs van het feit dat vrouwen nog steeds ondergewaardeerd worden en vaak als excuustruus worden opgevoerd, zijn de quota in de bestuursraden, die deze week werden aangekondigd, maar meteen op weerstand stuiten. "Als je dat verhaal gehoord hebt, zeg je: we zijn nog twintig jaar achter."

Om iets fundamenteel te veranderen, moet je thuis beginnen, zegt Odette, met de opvoeding van de zonen. "Ik begrijp niet waarom er nog zoveel vrouwen "mama hotel" doen. De zoon is 30 of 40 jaar, is nog niet het huis uit en de was en de plas wordt nog thuis gedaan."

Nog veel werk aan de winkel, zeker nu "het groeiende conservatisme en fundamentalisme enkele verworven rechten en vrijheden" bedreigen.

En toch...

En toch heb ik bedenkingen. Vele bedenkingen. We moeten "de man" immers niet met alle zonden van Israël beladen. Dat is al te makkelijk. Zo waren er gisteren best wat mannen aanwezig om de Vrouwendag te vieren. Buiten die ene die mee moest van zijn vrouw en die enkelen die gewoon mee kwamen voor een glas champagne, waren er toch ook mannen aanwezig voor "de goede zaak". Zo slecht kunnen ze het dan toch niet menen met ons.

Me dunkt trouwens dat mijn vrouw-zijn al verschillende keren in mijn voordeel heeft gespeeld, meer dan in mijn nadeel. Een man zit soms wel in de verliezende hoek louter op basis van zijn geslacht. In een rechtszaal bijvoorbeeld, als het over hoederecht gaat. Of als er quota worden uitgeschreven. Of als er verwacht wordt dat hij 's avonds overwerkt en niet moet afkomen met het flauwe excuus dat hij bij zijn kinderen wil zijn.

En vaak is een man ook gewoon handig gerief in huis, vooral als hij handig is. Wij zijn immers niet de enigen die een rollenpatroon meetorsen. Ook mannen hebben vaak het gevoel dat ze aan een bepaald verwachtingspatroon moeten voldoen. De reden dat dit hardnekkig standhoudt is misschien wel dat velen zich goed voelen in hun rol? Man en vrouw.

Het is me gewoonweg niet helemaal duidelijk wie het zwarte schaap eigenlijk is. En misschien moet diegene die zich dat schaapje voelt, gewoon breken met het patroon en durven te nemen wat hem of haar toekomt.

In Hasselt gaven ze alvast het goede voorbeeld. Laat man en vrouw los op drank en ze moeten niet voor elkaar onderdoen, alle vooroordelen daarover ten spijt.

Een persoonlijke gedachte van onze redactrice, Eva Van dyck