Ochtend toont omvang van de ravage in Japan

In Japan is de zon opnieuw opgekomen en het ochtendlicht maakt duidelijk hoe groot de ravage wel is na de aardbeving en de tsunami. Er woeden nog altijd vele branden en grote gebieden staan nog steeds blank. Maar intussen is Japan volop in gang geschoten, zo blijkt uit een getuigenis.

In de stad Sendai, die het dichtst bij het epicentrum van de beving ligt, woeden nog altijd talloze branden en er hangt een zwarte rook, zo blijkt uit helikopterbeelden.

Nog erger is het gesteld in de kuststad Kesennuma, waar 73.000 mensen leven. In de stad woeden gigantische branden (kleine foto) en zeker een derde van de stad staat onder water. Zowel de industriegebieden als de woonwijken staan in brand nadat door de aardbeving de gasleidingen gebroken zijn.

Elders zijn honderden auto's weggespoeld die gereed stonden om verscheept te worden en een aantal daarvan staat ook in brand (grote foto).

Ook is nu duidelijk dat grote gebieden nog steeds onder water staan nadat de tsunami grote gebieden overstroomd had. Alles ligt ook vol met puin en rommel die door het water meegesleurd is. 

Volgens de autoriteiten zijn er meer dan 400 doden geteld en er worden ook nog altijd 700 mensen vermist.

Tokio steekt de handen uit de mouwen

Intussen is in Tokio de bevoorrading opnieuw op gang gekomen, zo  blijkt uit een getuigenis van een landgenoot in Tokyo:

Zaterdag 12 maart 1:15 's morgens

"Er staat een bed voor je klaar op de 5e verdieping. Waarom ga je niet wat rusten ?" Ik volg de raad van onze Belgische zaakgelastigde in Tokio op.

Op de 5e verdieping van het ambassadegebouw vind ik niet alleen een bed, maar ook een uitzicht op een van de zijstraten van de Shinjuku Dori. Die straat is een boulevard van drie rijstroken elk, en loopt van het Shinjuku station, een van de belangrijkste stations in Tokio, naar het keizerlijk paleis. Om 1.30 uur 's morgens is de zijstraat gevuld met rijen stilstaande auto's in beide richtingen. Er lijkt geen schot te komen in de files.

Ik probeer wat te slapen, maar ver kom ik niet. Dommel ik toch wat in, dan word ik toch wel weer gewekt door een nieuwe naschok. Het ambassadegebouw beweegt zich braafjes mee zoals het hoort. Als je zelf rond stapt, voel je de beweging van het gebouw minder. Maar als je stil in bed ligt, voel je iedere beweging onmiddellijk. Je hoort de aardbeving ook. Het gebouw kraakt zachtjes, alsof het wil aangeven dat het ook voor hem geen pretje is.

Om 3 uur 's morgens staan de files er nog steeds. Hier en daar kan een auto wat stappen vooruit.

Tokio is aan het veranderen. Treinen rijden niet; de metro werkt nauwelijks; de autosnelwegen in en rond de stad zijn afgesloten, en het binnenverkeer zit volledig in de knoop. De stad van 10 miljoen inwoners is volledig afgesneden van zijn hinterland. De magazijnen gevuld met levensnoodzakelijke goederen bevinden zich buiten de stad, aan de containerterminals in de haven of in de onmiddellijke omgeving van de Haneda luchthaven. Winkels in de Japanse hoofdstad houden geen of zeer weinig voorraad aan. Daarvoor is de ruimte in Tokio, de duurste stad ter wereld, veel te duur. Snelle, kleine vrachtwagentjes lopen melkrondes om alle noodzakelijke producten van de rand naar de binnenstad te brengen, rechtstreeks in de rekken van de 24-uren winkels. De verwende stadsconsument van Tokio wordt op zijn wenken bedient.

Maar vandaag, om 3 uur 's morgens, op een moment dat de vrachtwagens voorbij zouden moeten zoeven, ligt het verkeer in de stad lam. Als dit nog wat langer blijft aanslepen, dreigt hier een nooit eerder geziene situatie te ontstaan: hongersnood in Tokio !

De gedachte alleen al belet mij om de slaap te vatten. De aanhoudende naschokken doen er nog een schepje bovenop.

6 uur 's morgens

Een kraai kondigt het ochtendgloren aan.

In een grootstad als Tokio geen hanen en victorie kraaiende kippen, maar krassende kraaien. Het geluid stemt me bijna tevreden. Een kraai in de ochtend. Alles lijkt wel normaal.

Tot 2 minuten later een nieuwe beving me definitief uit mijn dromen haalt.

Tokio 6.05 uur. In mijn zijstraat staan geen files meer. Ik maak een ommetje in de buurt van de ambassade. Geen files op de Shinjuku Dori.

Ik stap een 24-uren winkel binnen, en nog een, en nog een. Overal hetzelfde : een groot deel van de rekken zijn leeg. Uitverkocht. Nog wat chocolade, wat chips, een beetje fruitsap,... Ongezien in Tokio; de stad die anders bulkt van uitpuilende etalageramen en strak gevulde winkelrekken.

Wat is er gebeurd met dat fiere logistieke systeem van Japan ? Met die treinen die precies om 7.13 uur vertrekken, en om 8.04 uur toekomen in het eindstation zoals de reistabellen het willen. Wat met de glimmende conducteur in zijn kraaknette livrei, die bij de minste minuut vertraging zijn allerdiepste en welgemeende excuses aanbiedt aan de reizigers voor de last en de miserie die die ene overtijdse minuut hen bezorgt ? Ligt dat alles plat ?

Nee, toch niet. Er is hoop. Op de Shinjuku Dori vullen de twee keer drie rijstroken zich met vrachtauto's en bestelwagens. Er is duidelijk hulp op komst. Logistiek Japan is wakker, en aan het werk !

Het Japanse internet toont wat de straat al liet zijn: een deel van de autosnelwegen rond Tokio zijn vrij gegeven voor verkeer. De verbinding met de containerterminals en met de luchthaven is hersteld. Het aantal actieve metrolijnen neemt toe. Japan Railways kondigt aan om om 7uur opnieuw van start te gaan met zijn diensten voor de reizigers.

Ik kijk door het raam van mijn kantoor. Een dame laat haar hondje uit.

Dirk De Ruyver