Moeder van Madeleine McCann publiceert memoires

Het is vier jaar geleden, maar er is weinig voor nodig om de gegevens van wat het grootste mediaverhaal van die zomer zou worden, terug te halen. De eerste regels van de eerste voorpublicatie van de memoires van Kate McCann zijn voldoende.

Praia da Luz was het Portugese plaatsje waar de McCanns met hun drie kinderen en andere, bevriende gezinnen op vakantie waren. De tapas bar was waar de ouders ’s avonds aten. Het lag aan het zwembad en bij de appartementen waar de kinderen sliepen. Op 3 mei, om tien uur ’s avonds, was het de beurt van Kate McCann om te controleren of alles in de slaapkamers in orde was. Ze trof het bed van haar bijna vierjarige dochter leeg aan. Een uurtje eerder nog had Madeleine er onder haar prinsesjesdeken en met knuffel Cuddle Cat liggen slapen.

Voor de media ving op dat moment een van de grootste verhalen ooit aan. Voor het gezin McCann was dit het begin van een blijvende nachtmerrie.

Kate McCann schrijft over terugkerende visioenen van hoe Madeleine mishandeld en vermoord wordt door pedofielen. De beelden zijn zo heftig "dat ik mijn huid van mijn botten wil scheuren".

Er was, in eerste instantie, diepe sympathie voor de McCanns. Het was makkelijk je met het Engelse gezin te identificeren. Wat hen was overkomen, de verdwijning van een kind, was de vrees van iedere ouder. Maar al vrij snel zetten kritiek, scepsis en argwaan het medeleven in de schaduw. De McCanns hadden hun kinderen nooit alleen mogen laten. Ze waren slechte ouders. En bovendien: waren ze wel zo onschuldig?

De Portugese politie liet weten dat een speurhond in de huurauto van de McCanns "een doodsgeur" geroken had. De McCanns werden "arguidos", officiële verdachten. De pers speculeerde dat Madeleine door haar ouders gedood was. Gary McCann, cardioloog, was te kalm. Kate (huisarts) onemotioneel.

Anderhalf jaar later sloten de Portugese autoriteiten het onderzoek. De McCanns waren niet langer verdacht. Wat ze wel waren, was vastberaden hun dochter te vinden. Ze legden beslag op de Portugese onderzoeksdocumenten. Daarin vonden ze vijf verslagen van Britse vakantiegangers in de Algarve die hun beklag deden over hoe hun kinderen tijdens hun slaap seksueel misbruikt zouden zijn. In nog eens drie gevallen kon de inbreker verjaagd worden. De politie leek de klachten niet serieus te hebben genomen.

Voor Kate McCann, gemanipuleerd door agenten die de weg van de minste weerstand insloegen, veroordeeld door ’s werelds media als ernstig tekortschietend als moeder en misschien zelfs een moordenares, moet het hel op aarde geweest zijn.

McCann schrijft over hoe de verdwijning van haar dochter haar huwelijk in gevaar bracht. Haar verslag over hoe ze bijna haar geloof in God verloor is rauw en aangrijpend.

Ze schreef haar memoires niet om haar gelijk te halen. Ze schreef ze om haar andere twee kinderen "een compleet verslag te geven van wat er in Portugal gebeurd is, zodat ze, als ze er klaar voor zijn, de feiten te kunnen lezen".

De pers "heeft een berg verhalen gepubliceerd, vaak zonder te weten en misschien zonder dat het ze kon schelen, of er iets van waar was. Dat heeft ons gezin enorm gekwetst en heeft, erger nog, de speurtocht naar Madeleine geschaad".

Madeleine is de reden voor de memoires van Kate McCann. De stichting die verantwoordelijk is voor de speurtocht naar haar dochter, zit nagenoeg op zwart zaad. De opbrengsten van McCanns boek, al een bestseller op Amazon, zijn bedoeld om verder te kunnen zoeken. Wat voor de globale media het verhaal was van de zomer van 2007, was bepalend voor het leven van het gezin McCann. Het zal, totdat Madeleine gevonden wordt, of haar lichaam of ontvoerders, de rest van hun bestaan blijven overheersen.

Lia van Bekhoven