"Elio Di Rupo kan zich niet langer verstoppen"

Koninklijk onderhandelaar Wouter Beke (CD&V) houdt ermee op. Maar wie volgt hem op en in welke hoedanigheid? Alle Vlaamse kranten vinden het tijd voor een formateur en wijzen daarvoor in de richting van Elio Di Rupo (PS). De gedoodverfde premier kan en mag zich niet langer wegsteken.

Arme, arme koning, schrijft Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws. De vorst moet er nog maar eens uitraken. Dat zal echter maar kunnen als we het over een andere boeg gooien, van methode veranderen. Als je al zeven keer met de kop tegen de muur bent gelopen, moet je wel gek zijn om nog eens hetzelfde te doen. Voor Van der Kelen is het duidelijk: de koning moet nu een formateur op pad sturen, die moet een programma op papier zetten, zien wie wil meedoen en dan vertrekken.

Ook Het Belang van Limburg vindt dat het tijd is voor een echte formateur die premier wil worden. Het is tijd voor echte regeringsonderhandelingen over de staatshervorming en de sociaal-economische dossiers, vindt Eric Donckier, en dat enkel met de partijen die de nieuwe regering zullen vormen. De speeltijd is voorbij.

Voor Het Nieuwsblad is het duidelijk wie die formateur moet zijn: Elio Di Rupo. En het is ook duidelijk dat Di Rupo zich moet "smijten". De Franstaligen willen Bart De Wever niet, wel dan is de PS-voorzitter nog de enige echte kandidaat om de onderhandelingen voort te zetten, meent Liesbeth Van Impe. Di Rupo wantrouwt de N-VA, en dat is te begrijpen, maar een kandidaat-premier kan zich niet verstoppen tot hij vindt dat de omstandigheden ideaal zijn. Wie zelf niet durft, wie zelf geen risico neemt, kan na 11 maanden geen veto's meer stellen.

Ook voor De Standaard is het moment van de waarheid gekomen voor Di Rupo. Hij heeft zich als het ware zelf in een zwartepietpositie gemanoeuvreerd, vindt Bart Sturtewagen. Want hoe kun je tegelijk het werk van Wouter Beke afbranden, de herintrede van Bart De Wever afwijzen én weigeren zelf aan zet te komen? Als Di Rupo toch blijft weigeren, dan geeft hij zelf toe dat een vergelijk in Belgisch staatsverband niet meer mogelijk is en dan tikt de bom onder België plots een stuk harder.

Dirk Castel van Gazet van Antwerpen kan alleen maar vaststellen dat alles muurvast zit nadat Beke zijn opdracht heeft teruggegeven aan de koning. De impasse is compleet en opnieuw is Laken ingeschakeld als pauzeknop. Opnieuw zal het paleis alles uit de kast moeten halen om de situatie te deblokkeren.

Ook De Tijd wordt er moedeloos van. Zeker als men vaststelt dat er nog altijd politieke spelletjes worden gespeeld. De politiek heeft zichzelf in de gracht gereden, meent Wim Van de Velden, en ziet geen enkel ander alternatief dan gewoon voortdoen. We doen voort om niets te doen. We waren een surrealistisch land, nu zijn we het tijdperk van het politiek nihilisme ingetreden. Intussen doet zelfs al het scenario de ronde om verder in het luchtledige rondjes te draaien tot aan de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012. Dit is de waanzin voorbij.

Voor De Morgen is de huidige impasse zelfs de antipolitiek voorbij. Het land wordt stilaan apolitiek, weet Walter Pauli. De Wetstraat wordt irrelevant. Een politieke crisis die stilaan niet meer raakt, maar verveelt. Pauli weigert bij deze zoveelste mislukking daar nog iets nieuws aan toe te voegen.