Allen verklaart zijn liefde in "Midnight in Paris"

"New York zal altijd mijn favoriet blijven omdat ik daar nu eenmaal geboren en opgegroeid ben. Maar als ik niet in New York woonde, zou ik mijn tenten gegarandeerd in Parijs opslaan." Als je Woody Allen lyrisch hoort worden over de Franse hoofdstad mag het een wonder heten dat hij er nog niet veel eerder een film heeft gemaakt.

Vijftien jaar geleden ging hij er al eens een klein stukje van zijn "Everyone says I love you" draaien maar dat bezoek was te kort om een plaats te verdienen in het Allen-oeuvre. Die eer is nu weggelegd voor de passend getitelde komedie "Midnight in Paris", een luchtig verhaal over een Amerikaanse schrijver die vol is van Parijs, er met zijn verloofde op vakantie is en eigenlijk niet meer weg wil.

Het hoofdpersonage, Gil, is zoals zo vaak in Allens films een nauwelijks verhulde versie van de regisseur zelf, al zal Woody dat altijd ontkennen. Hoe dan ook delen Gil en zijn geestelijke vader een passie voor de lichtstad en haar tijdloze straten, een decor dat een ziel die ervoor open staat automatisch mee neemt op een tijdreis. "Midnight in Paris" voert de kijker langs zowat alle fraaie toeristische plekjes die de stad te bieden heeft en niet alleen tijdens de vier minuten lange montage waarmee de film opent.

Gil (of Allen) hunkert naar de jaren 20

In de loop van het verhaal duikt Gil onder meer op in Versailles, het Musée de l’Orangerie, het Musée Rodin, de Place Dauphin, de Pont Alexandre III, de tuinen van Monet in Giverny, de Quai de la Torunelle en Shakespeare & Company, de Engelstalige boekhandel in de buurt van de Jardin de Luxembourg.

De plek waar Gil om middernacht opgepikt wordt door een mysterieuze wagen bevindt zich dan weer in de Rue de la Montagne Ste. Geneviève, niet ver van de Sorbonne. Gil voelt niet alleen het algemene verleden van de stad in die straatjes en gebouwen, hij hunkert specifiek naar de jaren 20, toen legendarische namen als Picasso, Hemingway, Dalì, F. Scott Fitzgerald en Cole Porter er grote sier maakten.

Zelf begrijpt Allen die nostalgische reflex heel zekere -er is een goeie reden waarom hij zo vaak oude jazz in zijn films stopt- maar hij weet ook dat de mens de neiging heeft om de waarheid te verbloemen. "Je mag niet vergeten dat vrouwen toen vaak het leven lieten terwijl ze hun kinderen ter wereld brachten en dat veel mensen overleden aan tuberculose", stelt hij.

"Als je naar de tandarts ging, boorden ze zonder verdoving in je onderkaak en overleefde je het ook niet altijd. Het is verleidelijk om te denken aan de belle époque van de eeuwwisseling, aan Gigi en karren met paarden en champagne, aan de tijd toen de Champs Elysées nog vrij was van al die gruwelijke winkels en T-shirtshops. Ik wil er best wel naar terugkeren maar niet langer dan een dag.”

Allen beklaagt zich dat hij niet is verhuisd

Het heeft overigens weinig gescheeld of Allen was ooit naar Parijs verhuisd. In 1964 reisde hij met de ploeg die zijn eerste scenario, "What’s new pussycat?", in een film zou omzetten, met Richard Donner aan het roer en Peter Sellers, Romy Schneider en Peter O’Toole in de hoofdrollen. Zelf speelde Allen ook een rolletje, als ene Victor Shakakpopulis.

"Ik was toen al verliefd op de stad omdat ze in films altijd opgevoerd werd als de stad van romantiek, muziek, wijn en elegantie", herinnert Allen zich. “Toen ik er aankwam, besefte ik dat die hype niks overdreven was." Allen zou er acht maanden verblijven, een periode die niet altijd even aangenaam was omdat de producenten naar zijn smaak een boeltje maakten van zijn scenario.

Toen de opnames achter de rug waren, vertelden twee Amerikaanse vrienden van de kledingafdeling dat ze van plan waren om in Parijs te blijven. Had hij geen zin om hetzelfde te doen?"“Ik twijfelde en zei uiteindelijk dat ik het niet zag zitten om mijn leven in New York zomaar te verlaten", besluit Allen. "Het is een beslissing die ik me al heel vaak beklaagd heb."

Ruben Nollet

Midnight in Paris (VS)

van Woody Allen
met Owen Wilson, Rachel McAdams, Kurt Fuller, Mimi Kennedy, Michael Sheen, Carla Bruni
release woensdag 15 juni