2.500 wielertoeristen temmen de Galibier

Zowat 2.500 wielerliefhebbers, het gros van hen Belgen, hebben in de Franse Alpen de Col du Galibier bedwongen in het kader van Climbing for Life, een rit voor het goede doel om astma- en mucopatiënten een duwtje in de rug te geven. Onze reporter fietste mee en snoof de sfeer op.

"Rechts houdeeeeuhhh!” weergalmt het aan de laatste bevoorradingspost, één kilometer voor de top. Het is druk op de Galibier, spitsverkeer als het ware, al is de col speciaal voor het evenement autovrij gemaakt. Terwijl de meesten nog klimmen, zoeven er al enkelen weer met volle snelheid naar beneden.

Er is, zoals in de koers, een grote boog gezet voor de laatste 1.000 meter mét wapperende rode vod incluis. We maken ons op voor de ultieme inspanning, de laatste kilometer is net ook de zwaarste, 10 procent steil. De lucht is ijl op ongeveer 2.500 meter, maar het decor fantastisch. De hartslag schiet naar 173, maar de redding is nabij, en dat zien ook alle deelnemers. Achter hun gewrongen gelaatsuitdrukking weergalmt al een beetje “yes” in het hoofd.

De top, waar in juli Andy Schleck nog triomfeerde, is onherkenbaar. Normaal is die vrij desolaat en verlaten, maar nu is het een echt kluwen, een mensenzee met ook nog eens alle fietsen tussen de massa. Vlaams minister-president Kris Peeters heeft ook meegereden en staat te kijken hoe de deelnemers binnenlopen: tientallen en tientallen schuiven binnen, in alle maten en gewichten, sommigen met een vederlichte pedaaltred bijna fladderend, anderen zwoegend en stampend. Maar allen met één doel: binnenkomen, en klimmen voor de astma- en mucopatiënten.

Dat het op de top zo druk is, heeft ook te maken met het weer : de Galibier kent genade, met warme temperaturen. Zelfs boven, op 2.646 meter, is het ‘s morgens nog ruim 15 graden.

Daar komen de Galibiera's

Opvallend: er fietsen veel vrouwen mee. Dat heeft ook StuBru-presentatrice Linde Merckpoel gezien, op de top. “Heel veel madammen, tof”, knikt ze. Dat wordt ons bevestigd door Christophe Impens van organisator Golazo: “Er reden ongeveer 35 procent vrouwen mee, wat vrij uniek is voor een evenement als dit en hoopgevend voor de toekomst.” Of hoe de vrouwen het gat op hun mannelijke collega’s aan het dichtrijden zijn.

Maar terug over naar Linde: zij is achterop de motor naar boven gevoerd, maar heeft wel gesupporterd voor college Tomas De Soete, een van de gezichten achter het evenement. “Tomas heeft het fantastisch gedaan in 1 uur 55 minuten (voor de 18,3 km lange klim vanuit Valloire, red.). Hij is super tevreden omdat hij onder de 2 uur is kunnen blijven.”

Naast Tomas De Soete en Kris Peeters spotten we nog enkele BV’s: ex-wereldkampioen veldrijden Erwin Vervecken (“het was niet zo simpel, ik fiets nog maar 1.500 km per jaar) en de onvermijdelijke Gella Vandecaveye. Piet Goddaer ofte Ozark Henry, net als Vandecaveye, Peeters en ook Eddy Merckx een van de peters van het evenement, kampt met een voetblessure en kon niet deelnemen: hij loopt rond met krukken.

Op één wiel naar boven

Er rijden ook enkele “speciale” deelnemers mee. Onder hen is Stefan Vanaudenhove van de VRT, die de Alpenreus bedwong op een… éénwieler, zo eentje als in het circus. Stefan slaagde in zijn opzet, en was daarmee niet aan zijn proefstuk toe.

Eerder zwom hij al (bijna) het Kanaal over. “Het moeilijkste is eigenlijk om te vertrekken op zo’n ding, zeker bergop. Omdat je alleen vlak kan starten, moet je eerst even dwars over de weg aanzetten en dan 90 graden draaien.” Hoe leer je zoiets aan? “Het begin is het moeilijkste: je probeert langs een muurtje je eerste pedaalslagen te zetten. Ik ben wel honderd keer gevallen. Maar uiteindelijk lukt het, en kan je op straat proberen met een stoel. Eens je kan vertrekken zonder hulp, is het moeilijkste achter de rug.”

Verder nog gespot: een vrouw met engelenvleugeltjes, en een vrouw met een eendje op de helm. Daarnaast zijn er ook nog enkelen die de hele rit vastleggen op camera, het ding gemonteerd bovenop de helm.

"Mijn fiets is dood, maar ik leef"

Sommige deelnemers hebben pech. Ik zie een man langs de weg staan met een versnellingsapparaat dat in het wiel is gedraaid. Onherstelbaar, maar de man zal een fiets huren in Valloire en alsnog bovenkomen. Want het valt op hoeveel grinta en overtuiging de deelnemers tonen. “Ik leef nog, maar mijn fiets is dood”, hijgt de man na op de top, na een alsnog geslaagde missie.

Het laatste woord is aan Christophe Impens: “We zijn als organisatoren zeer tevreden. En we hebben zelf zelden zo’n tevreden bende bijeen gezien.” Bovendien bleef het aantal ongelukken of incidenten beperkt: “Drie mensen zijn weggevoerd door de hulpdiensten, maar telkens zonder veel erg. We zijn ook blij dat bijna iedereen droog de top heeft kunnen halen, en dat de meesten nog net droog hebben kunnen afdalen.”

Impens is ook tevreden dat de astma- en mucopatiënten, om wie het allemaal draaide, allen de top hebben bereikt. Dat is ongetwijfeld de belangrijkste boodschap van de dag.

120.000 euro op de rekening

Climbing for Life heeft al minstens 120.000 euro opgebracht voor de strijd tegen astma en muco. Dat heeft Kris Peeters bekendgemaakt op het Verbroederingsfeest gisteravond in Valloire, waar er ook nog een optreden was van Ozark Henry.

Vanmorgen was dat bedrag door nieuwe giften al verder opgelopen tot 125.000 euro, meldt Christophe Impens. Overigens is de kans groot dat er volgend jaar een nieuwe editie komt.

De gemeente Valloire is vragende partij om opnieuw honderden Galibiero's en Galibiera's te ontvangen - voor Valloire is het goed voor de uitstraling en het betekent extra inkomsten. Naar aanleiding van de Belgische invasie doopte de burgemeester van Valloire zijn gemeente om tot "la plus haute commune de Belgique."

Michael Torfs

Meer info met het precieze parcours, de deelnemers en nog veel meer vindt u op www.climbingforlife.be.