"Deze herhaling van 2008 is ronduit dramatisch"

De crisis bij Dexia staat vooraan in alle kranten. En de commentaren zijn hard. Net als tijdens de bankencrisis in 2008 moet de belastingbetaler opdraaien voor de fouten van bankiers en politici, zo staat er onder meer te lezen.

Een week geleden nog ontkende voorzitter Jean-Luc Dehaene elk splitsingsscenario: het ontkennen van het zonlicht weet De Morgen nu. Veel erger dan het gezichtsverlies voor de Dexia-top is de onzekerheid voor de duizenden werknemers en honderdduizenden spaarders. Wouter Verschelden vindt het hallucinant dat niemand van Dexia meer uitleg verschaft, dat het aandeel niet geschorst wordt. Vadertje staat mag nu de brokken lijmen, de politiek moet wel beseffen dat elk krediet rond dure eden door de bankiers is opgesoupeerd.

Net als in 2008 staan we voor de onverdraaglijke vaststelling dat het de belastingbetaler is die moet opdraaien voor de fouten van bankiers en politici, klaagt De Standaard aan. En Dexia is slechts het topje van de ijsberg. Sinds het uitbreken van de crisis heeft men de schulden alleen maar verplaatst van de financiële sector naar de overheden. Men hoopte dat de banken hun kapitaalstructuur zouden versterken. Dat verhaal is ten einde, constateert Bart Sturtewagen. Het volgende zal opnieuw met bloedrode inkt worden geschreven.

Dexia wordt ontmanteld. De financiële gevolgen zijn niet te overzien, vreest Het Belang van Limburg. In 2008 pompte de overheid 4 miljard euro in de redding van Dexia, geld dat helemaal verdampt is. Steden en gemeenten zullen zware verliezen incasseren bij de ontmanteling. Premier Leterme zei dat niemand aan Dexia zal verliezen, een voortvarende uitspraak vindt Guido Cloostermans. Er is altijd één groep waarop men de verliezen afwentelt: de belastingbetaler, u en ik.

Deze herhaling van 2008 is ronduit dramatisch, meent Het Nieuwsblad. De balansen zijn nog niet eens hersteld van de vorige crisis en wie weet wat er nog allemaal onder de oppervlakte schuilt. Fabian Lefevere wijst nog eens op het immense gebrek aan leiderschap op alle niveaus. Want de Belgische onderhandelaars verdoen intussen hun tijd met een symbooldossier als het gerechtelijk arrondissement BHV.

Alle kritiek op bankiers en politici is terecht, geeft De Tijd toe. Helaas kopen we daar vandaag niets meer mee. De regering moet zo snel mogelijk Dexia Bank België apart laten voortleven, er is geen andere keuze, stelt Isabel Albers. Want als we de tweede Belgische bank failliet laten gaan, valt gegarandeerd de ene dominosteen na de andere. De gevolgen voor andere banken, bedrijven, lokale besturen en consumenten zouden niet te overzien zijn.

De overheid neemt opnieuw haar verantwoordelijkheid. Er is ook geen andere optie, beseft Het Laatste Nieuws. Maar het is een gigantisch risico voor de staatsfinanciën en dus voor alle burgers. Als Dexia de gegeven waarborgen opvraagt, zou België in het spoor komen van de zwakke eurolanden. Luc Van der Kelen hoopt dat het niet zover komt. Anders zal de geschiedenis keihard oordelen over een generatie politici die het land 500 dagen stuurloos heeft gelaten en nog altijd vindt dat er niets is wat dringt.

Het droomhuwelijk tussen het Gemeentekrediet en Credit Local de France loopt na 16 jaar op de klippen. Gazet van Antwerpen zoekt de oorzaak in de overhaaste expansie. De schade voor de spaarders zal meevallen, hoopt Johan Van Geyte. Grotere zorgen zijn er voor aandeelhouders, belastingbetaler en personeel. Hopelijk komt er snel een goede oplossing voor het afgeslankte Belgische deel, besluit de krant.

Het Franstalige L'Echo vraagt zich af hoe de ontmanteling van Dexia de Frans-Belgische relaties zal beïnvloeden. Zeker als men beseft hoe belangrijk de bank in beide landen op verschillende bestuursniveaus meespeelt. Eigenlijk was de hele samenwerkingsconstructie van in het begin vermolmd. En de hele hetze nu is aangezwengeld vanuit Parijs. Want het hoofdprobleem van Dexia ligt in Frankrijk. Vergeten we ten slotte niet dat topman Mariani een vertrouweling is van éne Nicolas Sarkozy, daartegen staat zelfs een Dehaene machteloos.