Kuifje met de drive van Indiana Jones

Na dertig jaar is Steven Spielberg er met "Het geheim van de eenhoorn" eindelijk in geslaagd zijn droom te realiseren. Die droom was er echter nooit geweest zonder Spielbergs andere avonturier Indiana Jones en een recensie uit 1981 in een Frans tijdschrift. Spielberg merkte toen pas "Tintin" op en wachtte vervolgens geduldig op de 3D-animatie van Peter Jackson.

Spielberg had nog nooit van de Belgische striptekenaar Hergé gehoord. Tot hij in 1981 een filmbespreking van "Indiana Jones: Raiders of the lost Ark" in een Frans tijdschrift las.

Avonturier Indiana Jones werd vergeleken met "Tintin" en de regisseur zocht en kocht prompt een stripalbum en het was liefde op het eerste gezicht. "Vanaf het eerste moment wist ik dat Kuifje en ik voorbestemd waren om ooit samen te werken", liet Spielberg noteren.

Twee jaar later legde hij contact met Hergé die de regisseur zelf nog vóór zijn grote successen -Indiana Jones/E.T.- had ontdekt en Spielbergs eerste langspeelfilm "Duel" (1971) als meesterwerk bestempelde. Van de ontmoeting tussen Hergé en Spielberg kwam helaas niets in huis, want Hergé overleed.

In zee met de "wizards" van Weta Digital

Uiteindelijk moest Spielberg tot eind 2002 wachten voor hij de filmrechten op enkele albums van Kuifje in handen kreeg. Toen werd een principeakkoord gesloten tussen Moulinsart, die de commerciële exploitatie van Kuifje beheert, en DreamWorks, het productiehuis van Spielberg, en Universal (dat later afhaakte).

Spielberg wilde van Kuifje geen klassieke film of tekenfilmversie maken. De komst van "motion capture 3D" (waarbij de bewegingen van acteurs naar digitale personages worden omgezet), in de eerste "Lord of the rings"-film toegepast met het personage Gollum, bracht inspiratie.

Spielberg stapte af van het principe "liveaction" (met levende acteurs) en ging in zee met collega Peter Jackson. Jackson heeft een bedrijfje Weta Digital dat gespecialiseerd is in visuele effecten en bovendien ervaring heeft met motion capture dankzij "Lord of the rings", "King kong" en "Avatar". De werknemers van Weta Digital worden dan ook "wizards" (tovenaars) genoemd.

De opnames van "Het geheim van de eenhoorn" vonden in 2009 plaats en duurden slechts 30 dagen. De bewerking van de opnames nam véél meer tijd in beslag. Spielberg volgde alles van nabij. "Ik was er dol op. Ik heb me nog nooit zo goed een schilder (met motion capture worden de personages ook ingekleurd, red.) gevoeld", vertelde Spielberg over zijn Kuifje-ervaringen. 

Een schatkaart en veel actie

"Het geheim van de eenhoorn" is een bewerking van drie Kuifjestrips: "De krab met de gulden scharen", "Het geheim van de eenhoorn" en "De schat van Scharlaken". De film komt eerst in Europa uit voor hij de Grote Oceaan oversteekt. Belgen (Kuifje en Bobbie), Fransen (Tintin et Milou), Duitsers (Tintin und Struppi) en Britten (Tintin and Snowy) zijn immers al vertrouwd met de stripheld.

Indien de Amerikanen vallen voor Kuifje zijn er plannen voor alvast twee sequels, waarvan er eentje zich zou afspelen rond het album "De zonnetempel". Hamvraag blijft of Kuifje in de VS zal aanslaan?

"Het geheim van de eenhoorn" heeft volgens filmkenners in elk geval iets weg van de avonturen van Indiana Jones. Niet alleen krijgt Kuifje een schatkaart te pakken, ook het tempo ligt hoog en de actiescènes volgen elkaar op. Dat is typisch Amerikaans, maar de geest van de film blijft wel Europees mét de kwinkslagen van Hergé.