"Je merkt aan elke strip dat ervoor gezwoegd is"

Vandaag is het de langverwachte wereldpremière van "The adventures of Tintin: the secret of the unicorn". Wij vroegen aan de fans van de populaire reporter waarom zij zo verknocht zijn aan de avonturen van het geesteskind van Hergé. Hier volgt een greep uit de markantste inzendingen.

(Gert Fransen) - Kuifje is om tal van redenen geweldig. Als jongen kon ik me er vanzelfsprekend mee identificeren, want wie wil nu niet dat soort avonturen beleven zonder zich zorgen te hoeven maken over de ballast van het "gewone" leven? Kuifje komt overal en hij kan alles.  En zijn thuis is een kasteel waar hij samenleeft met een vreemde kapitein en één van de meest briljante geesten op de planeet! Het verschil met de scenario's van andere strips is groot: ze zijn anders én beter en ze stroken meer met de realiteit. Voorts speelt voor mij ook de tekenstijl een belangrijke rol: aan die details voel je op een bepaalde manier de realiteit aan en je merkt ook dat Hergé goed gedocumenteerd was. Een favoriet personage opsommen is moeilijk, maar telkens ik de heer Van Kempen zag, moest ik lachen. Hoe hij steevast met een onwaarschijnlijke cool reageerde op de "verkeerd verbonden"-telefoons...heerlijk! Mijn favoriete album van Kuifje is "Vlucht 714": het verhaal is prachtig en op het einde neemt het verhaal een geweldige wending.

(Charline Denys) - Hergé heeft met oog voor het kleinste detail 20 unieke exemplaren gemaakt. "Kuifje in Tibet", "De zeven kristallen bollen" en "Vlucht 747" zijn mijn favoriete albums. Wanneer je een strip van Kuifje openslaat, dan zie je dat eraan gewerkt is, dat men ervoor heeft gezwoegd.

(Erwin Van Meirvenne) -  Kuifje, een vriend voor het leven. Je groeit ermee op, je wordt ermee oud. Je beleeft er plezier aan met je kinderen, en kleinkinderen. Kuifje is de wereldburger die interesse opwekt om de wereld beter te leren kennen. Kuifje is de figuur die de fantasie begeestert. Zijn vader; Hergé, is met afstand ‘de grootste Belg’, hij verovert de harten van miljarden mensen. Niemand ter wereld heeft dit via een strip verwezenlijkt. Een keuze maken uit zijn werk om tot het beste verhaal te komen kan ik helaas niet. Zijn oeuvre is volmaakt.

(Ivan Van de kerchove) - In 1965 kreeg ik met "De juwelen van Bianca Castafiore het album van Kuifje waar ik het meeste plezier aan heb beleefd. Een album van Kuifje openslaan, in gelijk welke taal, is een universum binnentreden. Hij is de held die méér volwassenheid uitstraalt dan de meeste anderen uit zijn entourage. Het gebruik van perfectionistische details (jet-cockpit/astronautencapsule/slagschepen/woestijn/....) liet mij meermaals bladzijden terug omslaan en herbekijken om toch verder te kunnen genieten van al die details. Het was een album waarvan je hoopte dat je het met Sinterklaas zou krijgen en als dat het geval was, dan bekeek je het elke dag wel enkele keren. Destijds vond ik het te gek dat Hergé, eenmaal je het doorhad, zijn Brussels dialect gebruikte om zijn anderstalige figuren met elkaar te laten communiceren. Veel te veel mooie dingen, veel te vaak alle bladzijden bekeken en herbekeken...en nooit beu gekeken. Zelfs 45 jaar later zijn de Hergé/Kuifje-albums nog steeds juwelen voor mij.

(Benny Bielen)
- Kuifje is altijd op zoek naar de waarheid en hij springt altijd in de bres tegen onrecht en vóór de zwaksten in de maatschappij. Hij is veel meer dan alleen maar een gedreven reporter: hij is het symbool van de wereldburger, in die zin was hij internet, Facebook en Twitter jarenlang te vroeg af. Kuifje is ook een voorbeeld. En wie kent er in zijn omgeving geen Janssen en Jansen, geen Haddock of Bianca Castafiore, geen Rastapopoulos of professor Zonnebloem? Dat komt omdat Hergé zijn fictie zo nauw heeft verweven met de realiteit. Zijn realiteit, maar ook de onze. Daarom kunnen we onszelf zo gemakkelijk herkennen in zijn personages. Toen ik klein was, wilde ik altijd Kuifje zijn: vrij om te gaan en staan waar ik wilde, avonturen beleven, nooit eens een verhaal dat slecht afliep. Kind aan huis bij koningen en presidenten, er was maar één nadeel: Bobbie. Ik ben immers geen hondenliefhebber. Gaandeweg heb ik echter steeds meer sympathie gekregen voor Archibald Haddock. Daar waar hij in het begin voor mij alleen maar een dronken vloekende zeeman was - weliswaar met een woordenschat die onuitputtelijk leek te zijn - ben ik hem steeds meer gaan zien als de tegenpool van Kuifje: terwijl de jonge reporter de perfectie belichaamt, is Haddock meer een mens zoals u en ik: ver van perfect, integendeel. Dat maakt hem zo herkenbaar en.. sympathiek. En geef toe, wie wil er zich af en toe niet eens afreageren met woorden als 'basji-bozoek', 'ectoplasma' of 'kolokwint'? We zijn allemaal een heel klein beetje Kuifje, maar een flink stuk Haddock, duizend bommen en granaten!

(Bert De Kerpel) - Eenvoud siert, net zoals de juwelen van Bianca Castafiore. Hergé had geen ingewikkelde plots nodig om een pakkend verhaal neer te pennen.  Wel maakte hij keer op keer een prachtige symbiose van grote thema's zoals politiek en kleinere humoristische intermezzo's zoals de typische verstrooidheid van professor Zonnebloem en de scheldtirades van de kapitein. Die laatste is dan ook mijn favoriet personage uit de stripalbums. Hij doet me denken aan een hond: loyale vriend en van tijd tot tijd wat knorrig. Ik moet nog altijd lachen met de enorme verscheidenheid aan vloeken die uit zijn mond stromen. Daar heeft de schrijver zich ongetwijfeld kostelijk mee geamuseerd. Ook de vele reizen (naar de Sovjet-Unie, Afrika enz.) die aan bod komen, spreken mij enorm aan. Als je die verhalen leest, voel je bijna dat de passie van de auteur het papier tot leven wekt. Je wordt meegezogen in andere culturen. Slechts een minpunt: in 'Kuifje in Afrika' spreekt de jonge reporter nogal denigrerende taal tegenover de zwarten. Hergé slaagde er gelukkig wel in om het onbehagen van de Kuifjefans te temperen door zijn misstap te wijten aan de tijdsgeest van toen. Het is ook heel bevredigend om te merken dat er veel werk in zijn strips is geslopen. Alle vliegtuigen, raketten, boten en steden zijn zo waarheidsgetrouw mogelijk weergegeven. Daardoor wordt het inlevingsvermogen alleen maar vergroot.

(Christine Bolle) - Als kind, eind de jaren '50, begin de jaren '60, bracht ik veel tijd door met het lezen van strips. We kregen maar sporadisch een strip van onze ouders, dus we lazen die 1, 2 keer tot we die strips uit het hoofd kenden. "Kuifje in Tibet" is mijn lievelingsstrip: "ik vond het verhaal dat zich in Tibet afspeelde fascinerend. De monniken met hun visioenen, het jongetje Chang dat misschien opgegeten was door de Yeti! Eerlijk gezegd werd ik daar een beetje emotioneel van. Met "De juwelen van Bianca Castafiore" heb ik het meest gelachen. Ik was toen al wat ouder en kon dan ook enorm lachen met de teksten en de prachtige tekeningen. Alle personages waren enorm goed gekozen en goed getypeerd. Dus: leve Kuifje!

(Tanguy De Lestré) - Albums zijn tijdloos, want er wordt gesproken over basiswaarden als trouw, vertrouwen, lafheid en nog zoveel meer. Typerend voor al die dingen is het album "Cokes in voorraad": de mensenhandelaars in die strip tonen aan dat er altijd helden zijn, net als vrijbuiters en lafaards.

(Johan Simoens) - Hoe professor Zonnebloem in het leven staat en alles door zijn eigen typische naïeve bril bekijkt, dat is wat ik zo geweldig vind aan Kuifje. De combinatie van eenvoud en genie. Zonnebloem forever. Vive Tournesol! Mille miljards de sarbots...

(Nadine Nobels) - Over mijn favoriete personage hoef ik niet lang na te denken: basji-bozoek! Ectoplasma! Scheve tobogan! Vetzak! Baviaan! Waterdrinker! Onbeschofte driedubbele kaffer!Autodidact! Troglodiet! Rolstoelterrorist! Schildvleugelig insect! Galgenaas! Kwistembiebel! Onderwateradmiraal! Mislukte handelaar in tweedehands vogelmest! Zoetwatermatroos!Duizend bommen en granaten, geef mij maar Kapitein Haddock.

(Félicien Manon) - Ik vind het album "Kuifje in Congo" ( uitgave 1930 ) een heel plezant album,. De nog niet ingekleurde en ongepolijste naïeve tekenstijl is pure comic-strip-nostalgie.

(Christina Adriaensen) - Kuifje is al van toen ik amper kon lezen mijn "vriend". Naast mijn bed lag er altijd wel een album om te kunnen wegdromen met zijn avonturen. Nu, 50 jaar later, koester ik nog altijd mijn eerste albums en Kuifje is altijd bij mij. Mijn dagelijkse koffie drink ik uit een Kuifje-koffietas.

(Alex Van Nieuwenhove) - Als kind las ik de strips van Kuifje niet graag. In tegenstelling tot sommige andere strips stond er veel tekst en de verhaallijnen waren ook iets te lang. Maar vanaf een bepaalde leeftijd heb ik mijn mening herzien: "De juwelen van Bianca Castafiore" is mijn favoriete album uit de reeks, want het scenario is goed uitgewerkt en het staat vol met geslaagde grapjes. Bovendien valt in dat album op dat de tekenstijl van Hergé helemaal geperfectioneerd is. In tegenstelling tot andere strips uit de reeks blijft Kuifje ook gewoon thuis.