"Code 37", een van de films met een cijfer

Bij de LAPD (Los Angeles Police Department) verwijst Code 37 naar autodiefstal (Vehicle is Reported Stolen). Dus indien de Vlaamse speelfilm “Code 37” van regisseur Jakob Vebruggen door Hollywood opgepikt zou worden voor een remake, dan moet er waarschijnlijk naar een andere titel uitgekeken worden.

In de gelijknamige Vlaamse politiereeks wordt “Code 37” gebruikt als politioneel en justitieel jargon voor zedendelicten.

Dat is namelijk het terrein waarop hoofdinspecteur Hannah Maes (rol van Veerle Baetens) en haar team actief zijn. In de bioscoopversie, die voor alle duidelijkheid “Code 37 - De film” genoemd wordt, draait de intrige voornamelijk rond het fenomeen van jonge studentes die bijklussen in de prostitutie.

Daarnaast is er ook sprake van een ander zedendelict, dat Hannah Maes reeds een tijdje in de ban houdt, namelijk de brutale verkrachting van haar eigen moeder.

Apart verhaal in films met cijfers

Films met cijfers in de titels vertellen vaak een apart verhaal en dan hebben we het natuurlijk niet over titels zoals “Friday the 13th part 12”. Die laten weinig aan de verbeelding over.

In tegenstelling tot bij voorbeeld een titel als “Fahrenheit 451”. Voor die film uit 1966 baseerde de Franse regisseur François Truffaut zich op de gelijknamige sf-roman van Ray Bradbury over een futuristische, totalitaire samenleving waarin boeken als subversief worden beschouwd en dus verbrand moeten worden.

De titel was een verwijzing naar de temperatuur (uitgedrukt in Fahrenheit en dus niet in Celsius) waarop papier in brand vliegt. Voor zijn documentaire over de naweeën van de aanslag op de Twin Towers in New York gebruikte regisseur Michael Moore dan weer de titel “Fahrenheit 9/11”, met als ondertitel: “The temperature where freedom burns”.

Van zijn kant gebruikte de Britse regisseur Michael Winterbottom de titel “Code 46” voor zijn sf-fabel uit 2003, waarin de menselijke voortplanting in een niet zo verre toekomst in hoge mate beheerst wordt door klonen en kunstmatige inseminatie.

Dat heeft echter de kans op “accidental or deliberate genetically incestuous reproduction” sterk verhoogd. Om dat te vermijden moeten mensen die kinderen willen eerst een verplicht dna-onderzoek ondergaan om elke vorm van genetische verwantschap uit te sluiten.

Als een “ongeplande” zwangerschap wordt vastgesteld, wordt de foetus aan een screening onderworpen en indien er sprake zou zijn van “genetic relationship”, wordt de zwangerschap meteen afgebroken. In dat geval blijkt er in die toekomst ook zoiets als “selective memory erasure” te bestaan, waarbij de herinneringen aan die ongeoorloofde zwangerschap ook meteen gewist kunnen worden.

Het gewicht van de ziel

Gelukkig zijn er ook filmtitels met cijfers die een meer poëtisch, maar daarom niet minder excentriek verhaal vertellen. Dat is bij voorbeeld het geval bij “21 grams” van de Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñarritu uit 2003, met onder meer Sean Penn, Benicio Del Toro en Naomi Watts in de hoofdrollen.

Het idee van die luttele grammen werd toen ook gebruikt in een reeks publicitaire slogans, die verwezen naar bepaalde thema’s uit de film, zoals “Hoeveel weegt het leven?”, “Hoeveel weegt de liefde?” en “Hoeveel weegt de wraak?”.

Op het einde van de film wordt de titel helemaal verklaard door een commentaarstem: “They say we all lose 21 grams at the exact moment of our death. The weight of a stack of nickels. The weight of a chocolate bar. The weight of a hummingbird.” Vrij vertaald: Ze zeggen dat we allemaal 21 gram gewicht verliezen exact op het moment dat we sterven. Het gewicht van een stapeltje kleingeld, een reep chocolade, een kolibrie”.

Die bizarre theorie werd gelanceerd door de Amerikaanse professor Duncan McDougall, die begin vorige eeuw een ongewoon “wetenschappelijk” experiment uitvoerde, met als doel het gewicht van de ziel te bepalen. Zijn experiment kwam hierop neer dat een ziekenhuisbed aan een zeer gevoelige weegschaal werd verbonden.

In dat bed werden enkele terminale patiënten gelegd van wie het lichaamsgewicht geregistreerd werd vóór, tijdens en na de doodsstrijd. En wat bleek? Eenmaal de dood was ingetreden, werd er een gewichtsverlies van 21,3 gram vastgesteld. Dat kon dus alleen maar het gewicht van de ziel zijn, die precies op dat moment het lichaam had verlaten! Om helemaal zeker te zijn, deed McDougall het experiment over met honden.

Daarbij werd geen gewichtsverlies vastgesteld. Logisch, want dieren worden niet verondersteld een ziel te hebben. Enkele jaren later, rond 1911, zorgde McDougall opnieuw voor discussie door aan te kondigen dat hij goede hoop had om de menselijke ziel ooit te kunnen fotograferen. Het is hem niet gelukt.

Jan Temmerman

 

Code 37 (Bel)

regie Jakob Verbruggen
met Veerle Baetens, Gilles De Schrijver, Michael Pas, Geert Van Rampelberg, Maaike Neuville, Jurgen Delnaet en Manou Kersting
release woensdag 26 oktober 2011