Tussen een lach en een traan, met veel muziek

De Flagey in Brussel stond gisteravond in het teken van de bossa nova. Toots Thielemans, de meester van de mondharmonica, gaf er een fel gesmaakt optreden weg, samen met enkele muzikale vrienden uit Brazilië.

"Toots Thielemans & Friends" was een muzikale ontmoeting tussen België en Brazilië. "Mijn liefdesverhaal met Brazilië begon 34 jaar geleden", zegt Toots Thielemans. De wereldwijd gewaardeerde mondharmonicakunstenaar heeft sindsdien nauwe banden met het land van de samba en de bossa nova. Hij speelde samen met grote namen zoals Elis Regina, Astrud Gilberto en Chico Buarque en nam verschillende platen op met Braziliaanse muziek.

Toots noemt Brazilië een "minor seven country", een verwijzing naar een muzikaal akkoord "tussen de glimlach en de melancholie". "Dat is zoals de blues", zegt de geboren en getogen Brusselaar. Gisteravond was hij de centrale figuur in een concert met Braziliaanse topmuzikanten zoals gitarist Oscar Castro-Neves, percussionist Airto Moreira, pianiste en zangeres Eliane Elias en componist Ivan Lins.

89 jaar is Toots Thielemans, en hij wordt aanbeden, niet alleen door zijn publiek, ook door collega's-muzikanten. "Wij verwelkomen God op het podium", leidde Oscar Castro-Neves hem in, en het publiek veerde spontaan recht.

Een hommage aan Rio en de bossa nova

Toots en zijn muzikale vrienden speelden de ziel uit hun lijf. Het publiek werd getrakteerd op een opeenvolging van bekende bossa nova-nummers van grootheden zoals Tom Jobim, Vinicius de Moraes of Chico Buarque. Je waande je zo op een of andere idyllische plek aan het strand van Copacabana, in Rio de Janeiro.

Indrukwekkend was de prestatie die Airto Moreira ten beste gaf, met alleen een tamboerijn, een fluitje en zijn eigen stem. Wat volgde was een impressie van indiaanse muziek, Afrikaanse ritmes en feestelijke sambaritmes.

Maar het was toch vooral Toots die schitterde, met zijn soms verbluffende interpretaties van Braziliaanse songs. God is 89, maar als hij zijn mondharmonica aan zijn lippen zet, lijkt hij wel een speelse jongen. Opmerkelijk was een versie van "Ne me quitte pas" van Jacques Brel, in een sambajasje. En natuurlijk mocht "Bluesette" niet ontbreken, hoewel deze keer ook in een speciale versie. "Het is het enige nummer dat ik heb geschreven, maar 't is niet slecht", grapte Toots.

Het spelplezier van de muzikanten was aanstekelijk. Hier geen diva-allures of aanstellerij, maar een groep rasmuzikanten die zich amuseert op het podium, aandacht en respect voor elkaar heeft en elkaar muzikaal uitdaagt. Het resultaat was een mooie harmonie. "Braziliaanse muziek, dat is tussen een lach en een traan", vatte Toots Thielemans samen. God heeft het podium betreden, maar hij heeft zich ook uitstekend geamuseerd met zijn vrienden.

Rik Arnoudt

lees ook